Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018

Χάνονται μόνο όσοι ξεχνιούνται.


Φεύγουν οι άνθρωποι. Φεύγουν από δίπλα σου, απ’ τη ζωή σου, απ’ τον κόσμο σου. Φεύγουν και γίνονται αναμνήσεις κάπου στο βάθος του μυαλού. Σκέψεις σκόρπιες και πρόσωπα θολά, δίχως χρώματα κι αρώματα. Μόνο μια αίσθηση σου αφήνουν, μοναδική ο καθένας, απ’ ότι μπόρεσε να σε κεράσει για όσο βρέθηκε στο δρόμο σου.


Φεύγουν οι άνθρωποι και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι. Στιγμές χαράς, στιγμές απώλειας. Τρενάκι που ανεβοκατεβαίνει η ζωή με επιβιβάσεις άγνωστες κι αναχωρήσεις ξαφνικές. Εσύ ριζωμένος στο κάθισμα κοιτάς απ’ το τζάμι τους σταθμούς και στέκεσαι ακίνητος. Σαν τους εφιάλτες που σε βρίσκουν τη νύχτα να προσπαθείς να ουρλιάξεις και φωνή να μη βγαίνει.

Φεύγουν εκείνοι που έχουν έρθει για καλό. Που σε γεμίζουν με αγάπη και καλοσύνη. Εκείνοι που μαζί τους νιώθεις τις μέρες ομορφότερες και τα ποτήρια μισογεμάτα. Εκείνοι που η φωνή τους σε ηρεμεί και οι συμβουλές τους σε πάνε ένα βήμα παρακάτω. Απομακρύνονται και χάνονται και δεν μπορείς μήτε να θυμώσεις, μήτε να κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Μόνο να το υπομείνεις μπορείς.

Είναι δύσκολη η απώλεια. Είναι μεγάλο το κενό. Είναι τρύπες μέσα σου που θα μείνουν πάντα έτσι. Κενές. Δεν μπαζώνονται, δεν καλύπτονται, δε φτιάχνονται. Μένουν τρύπες. Κανένας άλλος δεν μπορεί να αναπληρώσει το κενό εκείνου που φεύγει. Δεν υπάρχει αντικαταστάτης, ούτε αναπληρωματικός. Μοναδικοί άνθρωποι, μοναδικό και το άδειασμα που αφήνουν με το φευγιό τους.

Δεν παλεύεται ο χαμός. Δεν ξεπερνιέται, δεν ξεχνιέται. Όσο και να περνάει ο χρόνος, όσο και να αλλοιώνονται τα πρόσωπα, πάντα μια στιγμή, μια σκηνή, μια μυρωδιά, μια φράση, θα έρθει να χτυπήσει μέσα σου το δικό σου, προσωπικό καμπανάκι της μνήμης. Θα θυμηθείς. Δε σου έχει απομείνει και τίποτα άλλο να κάνεις, πουθενά να πιαστείς. Μόνο να θυμηθείς μπορείς. Να θυμηθείς και να αγγίξεις για λίγα δεύτερα τον άνθρωπο που έχασες.

Θυμάσαι και χαμογελάς. Θυμάσαι και δακρύζεις. Πόσα γέλια, πόσους τσακωμούς μοιραστήκατε. Πόσες φορές είχε δίκιο και πόσες έκανε πίσω στο πείσμα σου. Κανείς δε σε νοιαζόταν έτσι. Δεν έχει σημασία το πόσο νοιαζόταν. Σημασία έχει το πως νοιαζόταν κι αυτό το «πώς» δεν μπορείς να το ξαναβρείς. Είπαμε. Μοναδικά τα κενά. Μοναδικός κι ο τρόπος που δημιουργήθηκαν.

Φεύγουν οι άνθρωποι που δέθηκες μαζί τους. Εκείνοι που τους χάρισες τα πιο «πολλά» σου κι αρκέστηκαν στα «λίγα» σου. Εκείνοι που μιλούσαν στην καρδιά σου κι άκουγαν τα μάτια σου. Φεύγει η οικειότητα και η ασφάλεια που ένιωθες μαζί τους. Χώνονται σε μια βαλίτσα μαζί με όσα άλλα δώρα έφεραν όταν μπήκαν στη ζωή σου.

Στέκεσαι μόνος πια να ρωτάς γιατί. Μετράς πληγές κι αρνείσαι να προχωρήσεις. Κανείς δε θα ‘ναι σαν κι αυτούς που «έφυγαν». Εσύ το ξέρεις και πονάς περισσότερο. Πώς να τα βάλεις με το θάνατο; Πώς να γυρίσεις πίσω το χρόνο; Πώς να χαρίσεις ζωή σε κάτι που μέσα σου κατακτά την αθανασία;

Φεύγουν οι άνθρωποι που αγαπάς περισσότερο. Λες και μια μαγική δύναμη στους έστειλε για λίγο. Τόσο όσο να δεις το καλό και ποτέ να μη συμβιβαστείς με τίποτε λιγότερο.

Φεύγουν εκείνοι που σε αγάπησαν περισσότερο. Φεύγουν αλλά σου αφήνουν μερίδιο απ’ την αγάπη τους για να ‘χεις να πορεύεσαι τις στιγμές που σου λείπουν.

Φεύγουν αλλά τουλάχιστον ήρθαν.

Γράφει η Κατερίνα Χήναρη
Υ.Γ oroposavrio:
Χάνονται μόνο όσοι ξεχνιούνται. Όσοι πέρασαν,έφυγαν και δεν άφησαν πίσω τους τίποτα. Όσοι πέρασαν τράνζιτ από αυτό τον κόσμο και δεν έδωσαν, ψυχή, χαμόγελα, αισιοδοξία, ελπίδα. Χάνονται μόνο όσοι δεν μας σημάδεψαν και δεν γέμισαν τις ζωές μας. Χάνονται μόνο όσοι παύουν να είναι δίπλα μας, κάθε στιγμή, σε κάθε εικόνα που συναντάμε, σε κάθε τι που μας συμβαίνει, ευχάριστο ή δυσάρεστο. Χάνονται μόνο όσοι δεν άφησαν ανεξίτηλη την παρουσία τους, στην καθημερινότητα και στην ζωή μας. Είναι κάθε στιγμή εδώ, δίπλα μας, παντοτινοί σύντροφοι, άγγελοι φυλακές μας, συνοδοιπόροι και σύμβουλοί μας, αδέρφια μας για πάντα. Μέχρι να ξανασυναντηθούμε. Εκεί ψηλά, στα περιβόλια του ουρανού. Γιατί μπορεί να μας χώρισε εκείνος ο άγραφος νόμος που δυστυχώς είναι ανίκητος και δεν παίρνει αναστολές, αλλά είναι απόλυτα βέβαιο πως θα συναντηθούμε και πάλι, για να ζήσουμε αυτή τη φορά, για πάντα μαζί και να κάνουμε όλα όσα δεν προλάβαμε σε τούτη την άχαρη και άπονη, επίγεια ζωή. Είναι μονάχα εκείνες οι στιγμές που σε πνίγει το παράπονο και λες γιατί? Γιατί εσύ? Γιατί να φύγεις?Και ύστερα πάλι, αφού αφήσεις ένα δάκρυ να στάξει και αφού δώσεις χρόνο στην ψυχή σου να συνέλθει, ξαναπαίρνεις το δρόμο σου και συνεχίζεις...…Και που και που, γυρνάς πίσω και κοιτάς.....Κοιτάς αν έρχεται.....Δεν τον βλέπεις, αλλά ξέρεις ότι είναι εκεί! 
Σ.Ζ

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

Θα έρθει ο καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα......

Θα 'ρθει καιρός
που θ' αλλάξουν τα πράγματα
να το θυμάσαι Μαρία
θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε
κρατώντας τη σκυτάλη
Μη βλέπεις εμένα μην κλαις
εσύ είσαι η ελπίδα
Άκου, θα 'ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απ' έξω
και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε
δε θα 'μαστε άλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια
Οι άνθρωποι, σκέψου,
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές :
απροσάρμοστοι, καταπίεση,
μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός
για το μάθημα της Ιστορίας
Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα,
δύσκολοι καιροί και θα' ρθουνε κι άλλοι
δε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλά
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κράτησα καλά
Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
...παρ' όλα αυτά Μαρία
Κατερίνα Γώγου

Υ.Γ Oroposavrio :Πόσες φορές δεν είπαμε και δεν πιστέψαμε, πως θα έρθει η στιγμή που θα αλλάξουν τα πράγματα.
Και άλλες τόσες φορές οικτρά διαψευστήκαμε.
Και τα πράγματα δεν άλλαξα και μεις  γίναμε από νεαροί, ώριμοι και τώρα μεσήλικες, γνωστικοί,φιλήσυχοι πολίτες...…
Και σε κάθε γωνιά κάποιος ελπίζει πως τα πράγματα θα αλλάξουν.
Και στην άλλη ακριβώς γωνιά κάποιοι γελούν, επειδή ξέρουν πως η φορά των πραγμάτων είναι μη αναστρέψιμη και πως όλα θα μείνουν ολόιδια.
Παραμένουμε βέβαια άνθρωποι, με αισθήματα, με ελπίδες, με πάθη, με όνειρα.
Και έτσι θα μείνουμε μέχρι να φύγουμε από αυτή τη γη.
Με μια κρυφή λύπη, επειδή τελικά δεν τα καταφέραμε να αλλάξουμε τούτο τον κόσμο, όσο και αν το θέλαμε και όσο και αν αγωνιστήκαμε γιαυτό. 

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018

Τελικα ποια είναι η αξία και η έννοια της ανθώπινης ζωής στις μέρες μας?

Και εκεί που είχαμε ήσυχη την συνείδηση και ήμασταν βέβαιοι πως όλα τα έχουμε κάνει όπως πρέπει, εμφανίστηκε ένα απρόσμενο, αλλά προφανώς αναμενόμενο γεγονός, να μας αναστατώσει και να μας βγάλει πάλι στα Φειςμπουκικά παράθυρα, άλλους διαμαρτυρόμενους, για αυτούς που προέταξαν την ιδιοκτησία και τον νόμο, απέναντι στην ανθρώπινη ζωή και άλλους για το αντίθετο.
Και άνοιξαν οι τεράστιες λίστες του διαδικτυακού καφενείου και άρχισε όπως πάντα να γράφει ο καθένας "το κοντό του και το μακρύ του".
Οι μισοί μιλούν για έναν επαναστάτη, ομοφυλόφιλο ναρκομανή ακτιβιστή, που επεδίωκε να ζει ελεύθερος, χωρίς να νοιώθει καμιά περιστολή και οι άλλοι μισοί για κάποιον κλέφτη του κοινού ποινικού δικαίου, που τιμωρήθηκε όπως του άξιζε.
Οι μισοί δικαιολογούν τον κοσμηματοπώλη για την αντίδραση του και οι άλλοι μισοί μιλούν για ακραία μορφή φασισμού.
Αφορισμοί ένθεν και ένθεν, αλληλοκατηγορίες και κατάρες, σε μια κοινωνία που αρέσκεται να ασχολείται με ένα θέμα, μόλις αυτό "σκάει" και πολύ σύντομα το ξεχνά και πάει παρακάτω, ασχολούμενη με ένα καινούργιο που είναι πιο πιασάρικο και πιο viral...…….
Και έτσι το καράβι ταξιδεύει, ζωές χάνονται και άνθρωποι στιγματίζονται, χωρίς να υπάρχει ελπίδα, για έναν άλλο τρόπο αντιμετώπισης ζητημάτων που κάποτε θα έπρεπε να τεθούν στην βάση που τους πρέπει και θα έπρεπε να αναλυθούν "πίσω από την βιτρίνα" και πίσω από την επιφάνεια.
Δεν θα σταθώ πραγματικά σε αυτό το γεγονός μιας και αυτό είναι έναν από τα απρόοπτα αναμενόμενα που προετοιμάζονται από ένα κράτος που απουσιάζει και που ασχολείται με φόρους και χαράτσια, αλλά όχι με την ανθρώπινη ζωή και την αξία της.
Γνωρίζει άραγε κάποιος από αυτούς που κονταροχτυπιούνται στα παράθυρα του Facebook, πια είναι η αντιμετώπιση που έχουν από το κράτος(εδώ και πολλά χρόνια, για να μην κατηγορηθώ πως κάνω αντιπολίτευση), όλοι εκείνοι οι συμπολίτες μας, που είτε κληρονόμησαν, είτε τους έλαχε , είτε παρασύρθηκαν σε μια κατάσταση , πέραν του φυσιολογικού και του μέσου όρου?
Γνωρίζουν άραγε όλοι αυτοί, πως χιλιάδες άνθρωποι, συμπολίτες μας, αναγκάζονται να κυκλοφορούν ανάμεσα μας, χωρίς να πρέπει, επειδή δεν υπάρχει καμιά μέριμνα από ένα κράτος που υποτίθεται πως μας καλύπτει και μας νοιάζεται?
Γνωρίζουν πως δεν υπάρχει καμιά απολύτως κρατική μέριμνα, για τους ανθρώπους που έχουν πέσει στην κατάρα των ναρκωτικών και βαδίζουν τον δρόμο χωρίς γυρισμό, αβοήθητοι και στιγματισμένοι, αντιμετωπίζοντας την αδιαφορία και την ειρωνεία των αρχών?
Γνωρίζουν όλοι αυτοί, πως χιλιάδες συμπολίτες μας, που πάσχουν από ανίατα ψυχικά νοσήματα, δεν μπορούν να νοσηλευτούν σε κρατικά Ιδρύματα, πέρα των 40 ημερών και στην συνέχεια αφήνονται να κυκλοφορούν ελεύθεροι, αν και η γνωμάτευση του ίδιου του Ιδρύματος που τους απολύει, μιλά για επικίνδυνες καταστάσεις?
Γνωρίζουν πως δεν υπάρχουν κοινωνικές δομές, που να μπορούν να φιλοξενήσουν και να συνδράμουν σε όλα τα επίπεδα όλους αυτούς τους άτυχους συμπολίτες μας?
Και διαβάζουμε ξαφνικά, πως ένα παιδί ευγενικό και καλό, που δεν έδινε ποτέ αφορμή, έσφαξε την μητέρα η τον πατέρα του, χωρίς λόγο...…………
Γνωρίζουν άραγε όλοι αυτοί πως αυτό το αποτυχημένο Ελληνικό κράτος, συγκεντρώνει κάθε 2 χρόνια, όλους αυτούς τους ανθρώπους, που έχουν διαγνωστεί από τις ίδιες τις κρατικές Υπηρεσίες Υγείας, με ανίατο νόσημα, και τους ζητούν να αποδείξουν το αυτονόητο.
Λες και υπάρχει περίπτωση να θεραπευτούν ή να γίνουν λειτουργικοί και συνεργάσιμοι.
Θα μπορούσε να παραθέτω για ώρες στοιχεία και ερωτήματα, που όλοι τα ξέρουμε, αλλά τα ξεχνάμε, προκειμένου να βάλουμε το φασιστόμετρο και να μετρήσουμε ποιος είναι πιο φασίστας από τον άλλο και ποιον πρέπει να προτιμήσουμε, τον αγαθό ληστή ή τον αγανακτισμένο ιδιοκτήτη.
Δεν θα το κάνω βέβαια, γιατί στην τελική δεν είναι αυτό το ζητούμενο μου.
Στεναχωριέμαι όμως να βλέπω κάθε φορά που συμβαίνει κάτι απόλυτα φυσικό και αναμενόμενο, να κάνουμε πως μας έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι και να παίρνουμε τα όπλα.
Στεναχωριέμαι γιατί ξέρω, πως τις περισσότερες φορές, αυτό γίνεται υποκριτικά και σε μια προσπάθεια να δείξουμε πόσο διαφορετικοί και πόσο "προχώ" είμαστε.
Στεναχωριέμαι γιατί είναι βέβαιο πως αύριο πάλι κάτι θα γίνει και πάλι θα βγουν οι φιλοσοφημένοι των δύο πλευρών, προκειμένου να μας διαφωτίσουν και να μας κάνουν να αφυπνιστούμε.
Κάνοντας πολιτική και πουλώντας ανθρωπιά , υπερδημοκρατικότητα ή υπέρεθνικισμό και συντηρώντας μια φαύλη και μη αναστρέψιμη κατάσταση.
Επιτρέψτε μου να μην μπω σε αυτό το τρυπάκι.
Στεναχωρήθηκα πραγματικά για τον συνάνθρωπο που χάθηκε, ανεξάρτητα αν ήταν επαναστάτης, διαφορετικός, ή ναρκομανής.
Στεναχωρήθηκα όμως και για τον ιδιοκτήτη, που επηρεασμένος από ποιος ξέρει πόσες καταστάσεις του παρελθόντος, ιδιαίτερα στην περιοχή που έχει την επιχείρηση του, αφαίρεσε μια ζωή, καταστρέφοντας όμως ταυτόχρονα και την δική του και της οικογένεια του.
Για μένα ,δεν έχει μετρητή δημοκρατικότητας, ή φασισμού η ανθρώπινη ζωή...…….
Όπως και δεν έχει μετρητή κακίας, ή απελπισίας η καταπάτηση της ιδιοκτησίας του καθενός μας.
Σημασία έχει πέρα από τα όσα φαίνονται να ασχοληθούμε με εκείνα που κρύβονται...…
ΖΑΦΕΙΡΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ
Απλός Πολίτης.


Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

Είμαι ευτυχής που απαλλάχτηκα από την ιδέα,να σας σώσω!!!!!

Λέει χαρακτηριστικά ο Πάολο:
Ο άνθρωπος κάνει πάντα το αντίθετο. Βιάζεται να μεγαλώσει και στη συνέχεια ανατρέχει στο παρελθόν της παιδικής του ηλικίας. Θυσιάζει την υγεία του χάριν των χρημάτων και στη συνέχεια σπαταλάει τα χρήματα για να βελτιώσει την υγεία του. Προβληματίζεται σχετικά με το μέλλον με τέτοια ανυπομονησία ώστε να αγνοεί το παρόν κι εξαιτίας αυτού δεν έχει ούτε παρόν ούτε μέλλον. Ζει με τέτοιο τρόπο λες και δεν θα πεθάνει ποτέ και πεθαίνει σαν να μην έχει ζήσει ποτέ.

Αυτά τα λόγια του,ομολογώ πως πέρα από όμορφα, περιέχουν και μια τεράστια δόση ρεαλισμού και αλήθειας και είναι βγαλμένα μέσα από την ίδια την ζωή.
Κάποιοι θα πουν πως λέω πάλι μεγάλες κουβέντες και πως προφανώς παραιτήθηκα από την παιδική μου επιθυμία, να σώσω τον κόσμο, επειδή δείλιασα.
Σεβαστή η άποψη τους και για τα δικά τους δεδομένα, απόλυτα σωστή και δίκαια.
Για τα δικά μου βέβαια, μονότονη και αδιάφορη.
Πρώτα από όλα, όσοι ξεκινούν να σώσουν τον κόσμο, ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να τον ρωτήσουν, αν θέλει να σωθεί!!!!
Γιατί είναι απόλυτα κατανοητό και αποδεδειγμένο, πως η σωτηρία του κόσμου, που εγώ πιστεύω και πάλευα, έρχεται σε αντίθεση με την σωτηρία του κόσμου, που ονειρεύεται ο διπλανός μου και ο παραδιπλανός μου και ο διπλανός του παραδιπλανού μου και ..……
Και είναι ακόμα πιο σαφές πως ο κόσμος υπήρχε πολύ πριν έρθουμε εμείς, οι πρόσκαιροι εραστές της σωτηρίας του και θα συνεχίσει να υπάρχει και όταν εμείς θα έχουμε φύγει μακριά!
Συνάντησα προχθές στον δρόμο, μια παλιά, καλή και αγαπημένη μου καθηγήτρια.
Είπαμε κάμποσα.
Άλλα σωστά , άλλα λάθος.
Σε άλλα συμφωνήσαμε, σε άλλα διαφωνήσαμε.
Όταν ήρθε η ώρα να χωριστούμε, μου είπε με απόλυτη ειλικρίνεια και αγάπη:
Ήσουν μεγάλο και φωτεινό μυαλό, αλλά χάθηκες στην απίστευτη επιθυμία σου να κάνεις πολλά...
Είχε απόλυτο δίκιο, και με μια φράση 10 λέξεων, "ζωγράφισε" μια ολόκληρη ζωή!
Δεν θα πω χαμένη ζωή, γιατί αφενός μεν ακόμα ζω, αλλά και αφετέρου γιατί μπόρεσα να απαλλαγώ από την απίστευτη επιθυμία μου να σας σώσω και δέχτηκα με όλη μου την ψυχή μια άλλη αγαπημένη φράση του Πάολο:
Και να Θυμάσαι !Αν έχεις μια οικογένεια που σε αγαπάει, δυο καλούς φίλους, φαγητό στο τραπέζι σου και μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου, είσαι πολύ πλουσιότερος, από όσο νομίζεις.....
Ευτυχισμένος λοιπόν , που απαλλάχτηκα από την ιδέα, να σας σώσω, θέλω πραγματικά να σας ζητήσω να με συγχωρήσετε. Και για αυτή μου την παραίτηση, αλλά και για την προηγούμενη απατηλή μου πεποίθηση...…..

Υ.Γ:Το βλέμμα μας, θα είναι πολύ πιο ξεκάθαρο, αν είναι προσηλωμένο  στην άκρη του δρόμου μας.
Γιατί τις περισσότερες φορές.....Φτάνοντας στο τέλος , οι άνθρωποι γελούν με τους φόβους που τους βασάνιζαν στην αρχή...……(Και αυτό ο Πάολο το είπε!)

ΖΑΦΕΙΡΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ
(Είμαι ακόμα εδώ και αυτό το καλοκαίρι).

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2018

Αν μπορούσαμε να εκτιμήσουμε την αξία και την σημασία της στιγμής.

Καλοκαίρι 2018.Ένα περίεργο μελαγχολικό καλοκαίρι.
Γύρω μας εικόνες αλλοπρόσαλλες, καταθλιπτικές ,πρωτόγνωρες.
Τα μηνύματα των καιρών φανερώνονται χωρίς αλληλουχία και συνάφεια και μας γνέφουν να τα δεχτούμε.
Η Ανθρώπινη ζωή ευτελίζεται
 και απαξιώνεται σε κάθε στιγμή, σε κάθε ευκαιρία, σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Πράγματα που θεωρούσαμε αυτονόητα και καθιερωμένα, ανατρέπονται και φέρνουν στην επιφάνεια καταστάσεις που στο άκουσμα τους, μερικά χρόνια πριν, τουλάχιστον θα απορούσαμε και θα κουνούσαμε το κεφάλι με ειρωνική διάθεση.
Τα παλιά συνθήματα, οι ιδεολογίες και οι αγώνες ξέφτισαν και έδωσαν την θέση τους, σε μάνατζερ κάθε είδους που αναγάγουν τα πάντα σε καλοστημένες πλαστές φιέστες και αποθεώνουν κάθε τι τεχνητό και στημένο.
Κάπου εκεί, ανάμεσα σε όλα αυτά τα "ευχάριστα", βρισκόμαστε εμείς.
Άλλοτε απορημένοι, άλλοτε φοβισμένοι, άλλοτε θυμωμένοι, άλλοτε αδιάφοροι.
Εμείς που κινήσαμε για άλλες πολιτείες, που άλλα φανταστήκαμε και άλλα μας έλαχαν, που ελπίσαμε και διαψευστήκαμε παταγωδώς, που χάσαμε τα καλύτερα μας χρόνια, σαν άλλοι Δον Κιχώτες, θεωρώντας πως θα σώσουμε τον κόσμο.
Εμείς που στο όνομα ανιδιοτελών αγώνων, ξεχάσαμε να εκτιμούμε την στιγμή.
Εκείνη την αδιόρατη στιγμή, που όπως λέει ο Πάολο, μπορεί να αλλάξει τα πάντα.
Εκείνη την ασήμαντη στιγμή, που μπορεί να κάνει τον κλόουν Βασιλιά και τον Βασιλιά παλιάτσο.
Εκείνη την ρομαντική στιγμή, που μπορεί να ξυπνήσει τα πιο ευγενικά μας συναισθήματα και να αφήσει να κυλήσει στα μάγουλά μας ένα δάκρυ.
Εκείνη την χαρούμενη στιγμή, που θα μας πάρει τις κακές σκέψεις και τους υπολογισμούς και θα μας αφήσει να "σκάσουμε" στα γέλια.
Εκείνη την κακή στιγμή, που θα στείλει ένα δυσάρεστο μήνυμα , που θα μας σημαδέψει για πάντα.
Εκείνη την μαγική στιγμή, που θα φέρει στην αγκαλιά μας , τα παιδιά μας και θα μας ανταμείψει, με ένα ολόγλυκο φιλί στο μάγουλο και μια τεράστια παιδική σφιχτή αγκαλιά, όλο ελπίδα.
Εκείνη την ανθρώπινη στιγμή, που θα μας κάνει να σταθούμε δίπλα στον συνάνθρωπο, δίνοντας του το χέρι, συντονίζοντας τους κτύπους της καρδιάς μας, με τους κτύπους της δικιάς του καρδιάς.
Τα χάσαμε όλα αυτά .
Τα αντικαταστήσαμε με έναν ατέλειωτο αγώνα, για διάκριση, για κοινωνική αποδοχή, για πλουτισμό, για καταξίωση.
Τα παραβλέψαμε , άλλοτε ηθελημένα, άλλοτε ακούσια.
Και μείναμε να παρακολουθούμε τα όσα συμβαίνουν για μας, αλλά χωρίς εμάς και να αναβάλουμε όλα όσα μας κάνουν να χαμογελάμε, γιατί και αυτό δεν είναι πια επιτρεπτό.
Αναρωτιέμαι αφού τελικά μια στιγμή, φεύγοντας θα μας πάρει μαζί της, πόσο λογικό είναι να θεωρούμε πως είμαστε πάνω και πέρα από το μαγικό και ατέλειωτο μεγαλείο αυτής της στιγμής.
Νομίζω πως αναζητώντας τις στιγμές της ζωής μας, θα βρούμε χαμόγελα, θα βρούμε δάκρυα, θα βρούμε καρδιοχτύπια, θα βρούμε το νόημα και την αξία της ίδιας της ζωής.
Ας τις ζήσουμε τις στιγμές και ας αφήσουμε τα" μεγάλα", γιαυτούς που έτσι και αλλιώς έχουν επιλέξει να ζουν για να κερδίζουν και όχι να ζουν για να μαθαίνουν.

Ζαφείρης Στέφανος
Διακοπεύων

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

Το θέμα δεν είναι αν θέλουμε να φτιάξουμε τον τόπο, αλλά αν μπορούμε.


Έχω περάσει τις τέσσερις από τις πέντεμιση δεκαετίες της ζωής μου, ασχολουμένος με τα κοινά.
Σε γενικό επίπεδο κινούμενος στο χώρο της λεγόμενης κέντρο αριστεράς(από παλιό ΠΑΣΟΚ, έως ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ) και σε αυτοδιοικητικο επίπεδο(είτε τοπικά  είτε Περιφερειακά).
Πάντα διεκδικούσα μια άλλη διαφορετική πρόταση εξουσίας, πάντα σε αυτό ήλπιζα  προς τα εκεί έδινα τον αγώνα μου και προς τα εκεί κατευθυνα τους λίγους ανθρώπους-φίλους-πολίτες  που έτυχε να είναι δίπλα μου και να με πιστεύουν.
Κάθε φορά με ειλικρίνεια, αφέλεια θα το έλεγα, εκ των υστέρων, στη ρίζα εκείνο που θεωρούσα αληθινό και προς την σωστή κατεύθυνση.
Τα περισσότερα χρόνια είναι η αλήθεια, τα πέρασα είτε χωρίς δυνατότητα ουσιαστικής πρακτικής παρέμβασης, είτε στην αντιπολίτευση(που εύκολα κρίνεις, χωρίς κόστος).
Ήρθε βέβαια και η ώρα της δικιάς μου "ευκαιρίας διοίκησης".
Εκεί λοιπόν κλήθηκα να υποστηρίξω ένα πρότζεκτ στην δημιουργία του οποίου, είχα παίξει σημαντικό ρόλο (Καλά παιδιά και καθαρά χέρια).
Το σοκ ομολογώ πως ήταν αναπάντεχο και για μένα μη αναμενόμενο.
Ή εξουσία και η δομή της, έχει δημιουργήσει ένα απίστευτο σύστημα Άμυνας, που μπροστά του το Ιταλικο κατενατσιο, φαντάζει πολύ Light!
 Ταυτόχρονα η καρέκλα (μικρή μεγάλη, δεν έχει σημασία), ασκεί πάνω σε όποιον την καταλαμβάνει, μια απίστευτη ηθική πρωτίστως και πνευματική σε δεύτερο βαθμό, πίεση,προκειμένου, να φανείς αντάξιος της, θεωρώντας μάλιστα, πως δεν πρόκειται να την εγκαταλείψεις ποτέ!
Και αρχίζουν τότε οι "εκπτώσεις".
Αρχίζει το άγχος του πολιτικού κόστους.
Αρχίζει η αγωνία της εξυπηρέτησης της εκλογικής πελατείας.
Αρχίζουν τα ναι μεν, αλλά.
Ειδικά δε, όταν αρχίζει να σε  καταλαμβάνει το άγχος της επανεκλογής και αυτό καταντά τελικά να γίνεται αυτοσκοπός, τότε τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο τραγικά και η προδιαγεγγραμένη αποτυχία της όποιας διαφορετικής επιλογής, καταλήγει σε αδιέξοδο.
Εκεί λοιπόν έχεις να επιλέξεις, αν θα ακολουθήσεις την μοναχική πορεία, της υποστήριξης των όσων έλεγες προκειμένου να εκλεγείς ή θα συνεχίσεις στην εύκολη πεπατημένη, του άλλα έλεγα και άλλα κάνω, προκειμένου να συντηρηθώ και να κρατηθώ στην εξουσία.
Το συντριπτικό ποσοστό των συμμετεχόντων καταλήγει στην δεύτερη λύση και αυτό αρχίζει να γίνεται φανερό από την πρώτη στιγμή, δημιουργώντας και ενισχύοντας την πεποίθηση, του απλού πολίτη, που συνεχίζει να λέει: Δεν βαριέσαι, όλοι τα ίδια είναι.
Εκεί λοιπόν αρχίζει να σου δημιουργείτε το ερώτημα:
Τελικά δεν θέλουμε να αλλάξουμε τον τόπο, ή μήπως δεν μπορούμε?
Αν αποφασίσεις πως δεν μπορείς, δεν υπάρχει λόγος να προσπαθήσεις να επανεκλεγείς.
Το έχεις τεστάρει, το έχεις ζήσει και το έχεις απορρίψει.
Άρα προς τι η επιμονή?
Εγώ λοιπόν αγαπητοί συμπολίτες, έχω αποφασίσει, πως δεν μπορώ να σώσω τον τόπο.
Δεν μπορώ να βάλω μια πέτρα πάνω στην άλλη.
Δεν μπορώ να αλλάξω την δομή και τον τρόπο άσκησης της Εξουσίας(γιατί περί αυτού πρόκειται).
Δεν μπορώ να αλλάξω τίποτα.
Γι αυτό και έχω επιλέξει την συνειδητή αποχή, από όλο αυτό που λέγεται ενασχόληση με τα κοινά.
Ίσως τιμωρώντας έτσι τον εαυτό μου, που χαλάλισα τα καλύτερα μου χρόνια, κυνηγώντας χίμαιρες και μη αντιλαμβανόμενος, την διαφορά του δεν μπορώ, από το δεν θέλω, το έκανα ξανά και ξανά, λάθος και χωρίς αποτέλεσμα.
Για να πούμε βέβαια και του στραβού το δίκιο, θεωρώ, πως όλη η γενιά μου(όσοι έχουν την ίδια πορεία ενασχόλησης), έχει αποτύχει συλλήβδην και συνολικά.
Και είναι νομίζω η στιγμή να κάνει λίγο στην άκρη, προκειμένου να "ανθίσουν" νέα "μπουμπούκια" που ενδεχομένως, έχοντας έναν άλλο αέρα, ζώντας μέσα σε μια άλλη, πιο στυγνή και πιο αμείλικτη κοινωνία(όπως είναι σήμερα η Ελλάδα των μνημονίων), έχουν τις δυνάμεις να δημιουργήσουν την άλλη πρόταση και το κυριότερο έχουν τις δυνάμεις να την κάνουν πραγματικότητα, συγκρουόμενοι με όλα εκείνα που εμάς μας "φρέναραν" και μας έφεραν μπροστά στα άλυτα αδιέξοδά μας.
Αποτύχαμε κύριοι.
Ξεθωριάσαμε.
Δεν εμπνέουμε.
Δεν πείθουμε.
Δεν δίνουμε το δικαίωμα στην Ελπίδα.
Αποδείχθηκε περίτρανα, πως δεν μπορούμε και όποιος εθελοτυφλεί υποστηρίζοντας το αντίθετο, ή βρίσκεται ακόμα σε σύγχυση, ή αρνείται να χάσει την καρέκλα(ή την ελπίδα της καρέκλας) και τα παράγωγά της.
Ξύλινα , μεγάλα λόγια θα ακούσουμε πολλά.
Και ενδεχομένως να αναγκαστούμε εκ των πραγμάτων, κάποιον ή κάποιους να ψηφίσουμε.
Σημασία έχει όμως, πως ετούτη την φορά, θα το κάνουμε, μη ελπίζοντας, αλλά από συνήθεια και από απλή ανάγκη......
Ήρθε νομίζω για πολλούς από εμάς, η ώρα της αποστρατείας...............
Και στην τελική, δεν χαλιόμαστε, αφού όπως είναι γνωστό:
Τα καλύτερα παιδιά, κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι!

ΖΑΦΕΙΡΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ
ΜΗ ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Χάνονται μόνο όσοι ξεχνιούνται.

Φεύγουν οι άνθρωποι. Φεύγουν από δίπλα σου, απ’ τη ζωή σου, απ’ τον κόσμο σου. Φεύγουν και γίνονται αναμνήσεις κάπου στο βάθος του μυαλ...