Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Πόσο αγαθές ειναι οι προθέσεις του κυρίου Βασιλόπουλου και της ομάδας του?

Νέα Φιλαδέλφεια 2017.
Μια πόλη χωρίς τον "μητροπολιτικό" ναό της!
Μια πόλη χωρίς την ταυτότητα που την χαρακτήριζε, εδώ και δεκάδες χρόνια.
Μια πόλη χωρίς τις πολύβουες χαρακτηριστικές Κυριακές, χωρίς την ομάδα της.
Μια πόλη που 3 χρόνια πριν, πίστεψε έναν Δήμαρχο που φορώντας, επιδέξια το προσωπείο του λαϊκού ηγέτη, κατάφερε να εκμεταλλευτεί την ιστορική συγκυρία και να ξεγελάσει έναν ολόκληρο λαό.
Έναν Δήμαρχο, με μια ομάδα βαθιά ιδεοληπτική(????), που σε πείσμα του Φιλαδελφιώτικου λαού, αλλά και των εκατομμυρίων φίλων της ΑΕΚ,  εξακολουθεί να φρενάρει και να καταστρέφει τα όνειρα και τις ελπίδες τους και κρυπτόμενοι πίσω από τον μανδύα της δήθεν νομιμότητας και της αντίστασης κατά του μεγάλου κεφαλαίου(?????), χρησιμοποιώντας την εξουσία που πρόσκαιρα και συμπτωματικά τους δόθηκε, προκαλούν και εξοργίζουν και τον πιο αμερόληπτο και καλοπροαίρετο θεατή.
Ταυτίζουν σκόπιμα και περίτεχνα το όνειρο του ΑΕΚτζη, με το κεφάλαιο και τον Μελισανίδη.
Ταυτίζουν σκόπιμα και περίτεχνα την κάθε φωνή διαμαρτυρίας, με φουσκωτούς και μπράβους.
Ταυτίζουν σκόπιμα και περίτεχνα την θετική εισήγηση, άποψη και θέση της Περιφέρειας Αττικής, με πισωγυρίσματα και συμφωνίες κάτω από το τραπέζι.
Και επιχειρούν να δαιμονοποιήσουν, οποιονδήποτε και οτιδήποτε έρχεται σε αντίθεση με τα όσα ιδεοληπτικά και προκλητικά υποστηρίζουν!
Λες και είναι εύκολο να βρεθούν τα δεκάδες εκατομμύρια που χρειάζονται για να γίνει το γήπεδο.
Προφανώς ο κύριος Βασιλόπουλος έχει άλλες πηγές και άλλους τρόπους να γίνει.
Ίσως το χρηματοδοτήσει με κεφάλαια που θα προκύψουν από λαϊκές, ίσως συνεταιριστικές δράσεις.
Προφανώς θα το χρηματοδοτήσει μέσω της θεωρίας και της αριστερής φρασεολογίας, του απόλυτου ισοπεδοτισμού  , που έντεχνα χρησιμοποιεί αυτός και η ομάδα του.
Λες και δεν ξέρουν και τα μικρά παιδιά, πως όλα αυτά ξεκινούν, λόγω της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ και της σθεναρής στήριξης που δείχνει από τότε(και όχι μόνο) στην ανέγερση του γηπέδου, η Περιφέρεια Αττικής και η ίδια η περιφερειάρχης Ρένα Δούρου.
Και διαβάζω κάτι ανιστόρητα, ασύντακτα, υποκριτικά και προκλητικά δημοσιεύματα, από τεράστιους πουθενάδες, που κάνοντας την νύχτα μέρα, πάνε να πείσουν τον αγνό αριστερό(και όχι μόνο), δημοκράτη οπαδό της ΑΕΚ, πως είναι όργανο του κεφαλαίου και του κάθε Μελισανίδη και πως δεν έχει το δικαίωμα να βάζει μπροστά το συναίσθημα και την αγάπη, για μια ομάδα που μαζί της μεγάλωσε και πέρασε τα ωραιότερα χρόνια της νιότης του.
Και γράφουν για την νομιμότητα του συστήματος και για τα όσα πρέπει να γίνουν στα πλαίσια του.
Στα πλαίσια ποιου συστήματος?
Αυτού που για όλα τα άλλα, το καταγγέλλουν από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Κύριε Βασιλόπουλε
Έχετε χάσει πια την έξωθεν καλή μαρτυρία.
Έχετε αρχίσει να ταυτίζεστε στα μάτια και του πιο καλοπροαίρετου θεατή, με άλλα άνομα συμφέροντα, που καλώς ή κακώς με την συμπεριφορά σας , εξυπηρετείτε!
Έχετε αρχίσει να προκαλείτε ανθρώπους, που σας στήριξαν και σας βοήθησαν.
Ο κόμπος νομίζω πως έφτασε πια στο χτένι.
Θα σας κάνω μια πρόταση βαθιά δημοκρατική και αληθινή.
Προ καλέστε και κάντε ένα Δημοψήφισμα στο Δήμο Φιλαδέλφειας -Χαλκηδόνας.
Πάρτε την άποψη και την γνώμη του λαού, που άλλωστε σας έχει εκλέξει.
Δώστε αληθοφάνεια και υπόσταση σε αυτά που υποστηρίζεται και λύστε τον γόρδιο δεσμό, χρησιμοποιώντας την μία και μόνη δύναμη που μετρά στην Δημοκρατία.
Την λαϊκή βούληση και επιταγή.
Απλό, ανθρώπινο, αριστερό και δημοκρατικό!
Όλα τα άλλα που λες εσύ και η συνεργάτες σου, είναι προφάσεις εν αμαρτίες και για απλή λαϊκή κατανάλωση.
Ο Λαός της ΑΕΚ και της Νέας Φιλαδέλφειας, σας παρακολουθεί, σας "μετρά" και σας κρίνει.
Τελειώνετε κύριε Βασιλόπουλε.
Η ΚΛΕΨΥΔΡΑ ΑΔΕΙΑΖΕΙ!
ΖΑΦΕΙΡΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ
ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΚΑΙ ΑΕΚΤΖΗΣ

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Στην Ελλάς του 2000(16),γίναν όλοι καστανάδες!

Έχω αλήθεια πολύ καιρό να "πιάσω" πληκτρολόγιο και να προσπαθήσω να γράψω, αυτά που νοιώθω.
Ίσως έτσι ήθελα να "τιμωρήσω" τον εαυτό μου, για όλα εκείνα που για ώρες αράδιαζα, συνεπαρμένος κάθε φορά ,από ένα όνειρο, μια ελπίδα, μια πίστη.
Και στοίβαζα τα εμφυολογήματά μου σωρηδόν και μάλιστα θύμωνα κιόλας, αν κάποιος είχε την αναίδεια να διαφωνήσει με τα όσα σοφά διατύπωνα.
Και όπως λένε, όσα δεν φέρνει η ώρα , τα φέρνει ο χρόνος.
Άρχισαν τα "χαστούκια"
Πρώτα σε προσωπικό επίπεδο, μιας και η Ιστορία τιμωρεί.
Μου δόθηκε η ευκαιρία (έστω και σε χαμηλό επίπεδο), να κάνω πράξη τα όσα επαγγελόμουν και πίστευα.
Και αν εξαιρέσεις μια καλή αρχή, στην συνέχεια, βαδίζοντας την πεπατημένη, υποχώρησα, συνθηκολόγησα και τελικά στον απολογισμό μου, δεν κατάφερα να βάλω μια πέτρα πάνω στην άλλη.
Πλήρης παταγώδης αποτυχία και δικαίωση εκείνων που κυβερνώντας χρόνια και χρόνια, λένε πως σε αυτό τον τόπο(Ελλάδα για να μην παρεξηγηθώ), τίποτα δεν αλλάζει.
Ύστερα σε ευρύτερο επίπεδο.
Πίστευα και επένδυσα χρόνο, αγώνα, σκέψεις, αντοχές σε μια ιδέα που ξεκινά από τα νεανικά μου χρόνια.
Ξεκινώντας από την πρώτη "επαναστατική" Πασοκική περίοδο, πάντα είχα την ελπίδα πως η κεντροαριστερά θα επικρατήσει και θα φέρει την αλλαγή και την κοινωνική δικαιοσύνη.
Όλα αυτά τα χρόνια, εγώ, όπως και η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, έχοντας εύηχα ώτα και εθελοτυφλώντας , πιστώναμε άτομα, κόμματα και καταστάσεις, αναμένοντας, καταπίνοντας, αναβάλλοντας και ελπίζοντας.
Και πάντα μα πάντα, το αποτέλεσμα το ίδιο.
ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ!
Οι ελπίδες κορυφώθηκαν ,για να μην πω απογειώθηκαν τον Γενάρη του 2015.
Φάνηκε πως το παλεύουμε
Και ύστερα?
Ιούλης του 2016 και για μια ακόμα φορά ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ.
Εκεί λοιπόν είμαστε σήμερα , που ποιος ξέρει ποιος διάολος με έβαλε να πλησιάσω κοντά στο πληκτρολόγιο και να αρχίσω να ξανααραδιάζω, θυμωμένα, απολογητικά, απογοητευμένα, απαισιόδοξα λόγια........
Και ξέρω πως μαζί μου είναι χιλιάδες.
Χιλιάδες που δεν πείθονται πια, που δεν ελπίζουν, που δεν νοιώθουν καμιά ανατριχίλα βλέποντας και ακούγοντας, που δεν έχουν κανένα σκοπό, που έχουν πιάσει καναπέ, που δίνουν χωρίς να σκάνε καθόλου χώρο και χρόνο σε πουθενάδες, που αρνούνται να δακρύσουν κάθε φορά που κάτι τους χαλάει, που δεν θα θυσιαστούν για τίποτα και για κανέναν, που ασχολούνται μόνο με εκείνα που τους κάνουν να χαμογελούν, που δεν περιμένουν πια την άλλη Ελλάδα της Αριστεράς , γιατί απλούστατα κατάλαβαν πως δεν υπάρχει!
Είμαι εκεί και χαίρομαι που βλέπω, πως στην Ελλάς του 2000(16), επιπλέουν Καμίνηδες, Μπουτάρηδες, Μπέοι, Ψινάκηδες, Μπουμπούκοι, Κούληδες, Παρασκευόπουλοι, Ζουράρηδες, Κασιδιάρηδες και κάθε λογής Ειδικοί, που ο καθένας από το πόστο του και το μετερίζι του, ντύνει την πραγματικότητα κατά όπως τον βολεύει και τρελαίνει όποιον έχει απλά τον κοινό νου, να αντιλαμβάνεται και να καταλαβαίνει.
Σε αυτή την Ελλάδα, πιστεύω λοιπόν( και το λέω για πρώτη φορά, χωρίς καθόλου να στεναχωρηθώ),εμάς το μόνο σημείο που μας απόμεινε είναι ο ΚΑΝΑΠΕΣ μας!!!!!
Και όταν καμιά φορά, μας πιάνει τρέλα υπάρχει λύση εύκολη και απλή.
Ο Παρακείμενος τοίχος.
Μια κουτουλιά και όλα θα πάνε στην θέση τους.
Σας ευχαριστώ που με διαβάσατε(όσοι με διαβάσατε) και σας υπόσχομαι πως επειδή πολύ χαλάστηκα, θα κάνω πάρα πολύ καιρό να ξαναπιάσω το πληκτρολόγιο!!!!

Ζαφείρης Στέφανος
Πρώην ονειροπόλος
Νυν καναπεδάτος

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Πολυτεχνείο: Οι νεκροί ζωντανεύουν όταν οι ζωντανοί έχουν λόγο να ζήσουν!

17 ΝΟΕΜΒΡΗ 1973, ΑΘΗΝΑ
του Κίμωνα Ρηγόπουλου
…Εμάς μας έβγαλαν από την Στουρνάρα. Κάποιος στα χαμένα ρώτησε ένα λοκατζή, που έτρεμε περισσότερο από εμάς κι ας είχε προτεταμένο το όπλο του, «ρε φίλε, θα μας σκοτώσετε;» Εκείνος παρηγορητικά λακωνικός του πέταξε ένα «μη λες μαλακίες» Δίπλα μου ο Βαγγέλης.
Πήγαμε αριστερά και στρίψαμε στην Μπουμπουλίνας. Από τους παρατεταγμένους στην Στουρνάρα μπάτσους ακουγόταν ένα βουητό, το βουητό του ανεκπλήρωτου πόθου τους να μας λιανίσουν. Κάποιος επικεφαλής τους τούς επέβαλε απαγορευτικό. Με «τρεχάτε ποδαράκια μου» φτάσαμε στη γωνία της Τοσίτσα με την Μπουμπουλίνας. Είχα την φαεινή και έστριψα δεξιά. Η μυωπία μου έκανε τη νύχτα πιο νύχτα. «Στου Κώστα, να χτυπήσουμε, στον Κώστα». Δεν ξέρω αν το είπα εγώ στον Βαγγέλη ή εκείνος σε μένα και αν ενδιαφερθεί κάποτε γι’αυτή τη λεπτομέρεια η μακροϊστορία. Πάντως μέχρι σήμερα οι ιστορικοί ερίζουν. Τοσίτσα και Τσαμαδού χτυπήσαμε το κουδούνι. Άνοιξε η κεντρική πόρτα του παραδείσου. Aνεβήκαμε με τα πόδια στον πρώτο. Ο Κώστας με τις πυτζάμες στη μισάνοιχτη πόρτα. Κατέβασε το χέρι του με δύναμη που σήμαινε «μπείτε μέσα μόρτηδες και δεν σηκώνω κουβέντα». Μαζί με εμάς και καμιά δεκαπενταριά άλλοι. Ένα «πυτζάμα πάρτυ» ανοιχτό στους κυνηγημένους. Πνιχτές φωνές και συνεννόηση κυρίως στη νοηματική. Και τσιγάρα, πολλά τσιγάρα που βλάπτουν την υγεία, προκαλούν καρκίνο των πνευμόνων και αδυνατίζουν το σπέρμα. Η Γεωργία μας έκανε καφέδες με ολίγη, σκέτους, μέτριους και γλυκούς. Γιατί όταν ο κυνηγημένος απαιτεί ο παράκλητος εκτελεί με προθυμία. Το τηλέφωνο του σπιτιού πήρε φωτιά όπως συμβαίνει όταν έχουν πάρει προηγουμένως φωτιά τόσα μπατζάκια και τόσες φούστες. Και η Πέπη; Κατά τις 8 το πρωί το μάθαμε. Ήταν εκείνη τελικά και όχι ο Άλκης στο Ιπποκράτειο. Κατά τις 10 την κάναμε από το καταφύγιο κατά μόνας. Άλλος για Μπραχάμι τράβηξε κι άλλος για Τουρκοβούνια.
Τι έμεινε απ’ όλο αυτό; Πώς να στρώσεις σε χωρίστρα τα αναμαλλιάρικα γεγονότα; Και πώς τραγουδιέται μια εξέγερση μετά από 42 χρόνια χωρίς να ψευτίζει ο στίχος και να φαλτσάρει η φωνή; Είναι μοιρολόι ή θούριος; Και πώς να περιγράψεις κάτι που έξω από τον τόπο και το χρόνο του μικραίνει; Πώς να το χωρέσεις σε συσκευασία πολιτικής χρήσης όταν το ωραίο, μόνο στην ώρα του είναι ωραίο; Πώς να διηγηθείς αυτό που σε διακατέχει χωρίς να τραυλίσεις;
Έτσι κι αλλιώς είναι η ηχώ που εμπνέει και όχι ο ήχος καθαυτός. Και για να γεμίσει ένα πουκάμισο αδειανό δεν χρειάζεται πλύσιμο και σιδέρωμα. Πρέπει να φορεθεί κι απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη. Από σάρκα που δεν το έχει σαν ένδυμα εξόδου ή σαν αποφόρι. Από σάρκα που το ενσαρκώνει υπερβαίνοντάς το.
«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, ΕΚΕΙ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» αλλά εδώ είναι το θέμα: Από τη μισητή χούντα μέχρι τους σημερινούς πειθήνιους εντολοδόχους του αφανισμού μας πολλά τσιγάρα δρόμος ήτανε. Πολλή πίσσα μαζεύτηκε μέσα μας. Πολλές πληγές κακοφόρμισαν. Πολλές ζωές χαλάστηκαν. Κι εμείς γιατί περιμένουμε ακόμα στη στάση; Μήπως φανεί το τελευταίο λεωφορείο και μας λυπηθεί ο τυφλός οδηγός του; Μα το Πολυτεχνείο αποφάσισε τελεσίδικα ότι είναι δειλία αυτή η αναμονή.
*Της Πέπης, του Βαγγέλη, του Θεοδόση

prin.gr

 

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ,να κλέψω το γλυκό μέσα απ το βάζο.....

Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ
να κλέψω το γλυκό μέσα απ’ το βάζο
με ξύλινα σπαθιά να πολεμώ
και μια ζωή στα πόδια να το βάζω

Μα ό,τι μας δένει στα παλιά
είναι οι κακές συνήθειες
το νιώθω τώρα καθαρά
πως είναι αργά γι’ αλήθειες

Όλη μου η ζωή συνενοχή και πώς γουστάρω
τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα
όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
κάτι απογέματα με καφέ και τσιγάρο

Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ
στα λάθη μου φτηνά να τη γλιτώσω
μου μάθαν να φοβάμαι ό,τι αγαπώ
και μια ζωή να φεύγω πριν να δώσω

Μα ό,τι μας δένει στα παλιά
είναι οι κακές συνήθειες
το νιώθω τώρα καθαρά
πως είναι αργά γι’ αλήθειες

Όλη μου η ζωή συνενοχή και πώς γουστάρω
τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα
όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
κάτι απογέματα με καφέ και τσιγάρο.




Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Ντάριο Φο,μήνυμα προς αγανακτισμένους και Ντάριο Φο - Ουλρίκε Μάινχοφ: Μια «συνάντηση»!

Σ’ έναν καπιταλιστή δεν πρέπει ποτέ να λες: «αχ, σας παρακαλώ, θα μπορούσατε λιγάκι να μου κάνετε λίγο χώρο ν’ αναπνεύσω κι εγώ; θα μπορούσατε να είστε λίγο πιο καλός, με λίγη περισσότερη κατανόηση; Ας συμφωνήσουμε…»
Όχι. Ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις μαζί τους είναι να τους στριμώξεις στον καμπινέ, να τους χώσεις το κεφάλι μέσα στη λεκάνη και να τραβήξεις το καζανάκι. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, ίσως με λιγότερο φανταχτερές βιτρίνες, ίσως με λιγότερες λεωφόρους, αλλά με λιγότερες λιμουζίνες, με λιγότερους απατεώνες. Τους πραγματικούς απατεώνες, αυτούς τους μισάνθρωπους με τις χοντρές κοιλιές. Κι έτσι θα είχαμε δικαιοσύνη.
Έτσι, εμείς που βγάζουμε πάντα το φίδι απ’ την τρύπα για τους άλλους, θα μπορούμε επιτέλους να σκεφτούμε και τον εαυτό μας. Να κτίζουμε σπίτια που να ανήκουν σε μας… να ζούμε μια ζωή που θά ‘ναι ολότελα δική μας. Να ζούμε σαν ολοκληρωμένοι άνθρωποι τέλος πάντων. Να ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου η επιθυμία σου να γελάσεις, ξεσπάει από μέσα σου σα γιορτή, η επιθυμία να παίξεις και να γιορτάσεις… κι επιτέλους να κάνεις μια δουλειά που να σ’ ευχαριστεί… σαν κανονικοί άνθρωποι κι όχι σαν ζώα που ζουν και υπάρχουν χωρίς χαρά και φαντασία.
Ένας κόσμος όπου μπορεί κανείς να δει ξανά ότι υπάρχει ακόμη ένας ουρανός... τα λουλούδια που ανθίζουν… ότι ακόμα υπάρχει άνοιξη… και τα κορίτσια που γελούν και τραγουδούν. Και όταν μια μέρα πεθάνεις, δε θα πεθάνεις σα γέρος, πεταμένος σα στιμένη λεμονόκουπα, αλλά σαν άνθρωπος που έζησε ελεύθερος κι ευχαριστημένος μαζί με τους άλλους ανθρώπους…”
Νταριο Φο, μήνυμα προς αγανακτισμένους
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα δρόμου Άπατρις
eagainst.com
         

Ενας θεατρικός μονόλογος που «ένωσε» δύο θρύλους       

  

%ce%bc%ce%b1%ce%b9%ce%bd%cf%87%ce%bf%cf%86

Ο Ντάριο Φο «έφυγε» λίγες μέρες μετά τα «γενέθλια» (7 Οκτωβρίου 1934) της Ουλρίκε Μάινχοφ, η οποία «βρέθηκε» κρεμασμένη σε κελί των φυλακών υψίστης ασφαλείας στο Στάμχαϊμ της Στουτγκάρδης. Οι δυο τους συνδέονται μέσω του γνωστού, εκπληκτικού μονολόγου που συνέγραψε ο μεγάλος Ιταλός με την Φράνκα Ράμε και τον οποίο θυμίζουμε ως φόρο τιμής, τόσο στον ίδιο τον Φο, όσο και στην Μάινχοφ.
«ΟΝΟΜΑ: Ουλρίκε
ΕΠΩΝΥΜΟ: Μάϊνχοφ
ΓΕΝΟΣ: Θηλυκού
ΗΛΙΚΙΑ: Σαρανταενός χρονών…Ναι! Είμαι παντρεμένη. Έκανα δύο παιδιά με καισαρική. Ναι είμαστε χωρισμένοι με τον άντρα μου.
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ: Δημοσιογράφος
ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ: Γερμανίδα
Συγκρούστηκα με την άρχουσα τάξη και τους νόμους της που τους έχει προστάτες της, για να μπορεί να εκμεταλλεύεται και να κάνει κουμάντο σε όλα, στα πάντα. Ακόμα και στο ίδιο το μυαλό μας, στις σκέψεις μας, τα λόγια μας, τα συναισθήματα μας, τη δουλειά μας, τον τρόπο που μας αρέσει να αγαπάμε ή να κάνουμε έρωτα, ολόκληρη τη ζωή μας. Γι’ αυτό με κλείσατε εδώ μέσα αφεντικά του κράτους δικαίου. Φυσικά όλοι είναι ίσοι απέναντι στους νόμους σας, εκτός απ’ αυτούς που δεν συμφωνούν με τα ιερά σας και τα όσια.
Εσείς είστε που υποβιβάσατε τη γυναίκα. Ό,τι λοιπόν μου στερήσατε τόσα χρόνια σα γυναίκα, μου το προσφέρεται τώρα: ΙΣΗ ΠΟΙΝΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ. Τι ειρωνεία! Σας ευχαριστώ! Με ανταμείψατε με το νόμισμα της πιο σκληρής φυλάκισης. Απομόνωση και κρύο μέσα σε μια φυλακή νεκροταφείο. Στην ποινή δηλαδή της εξόντωσης των αισθήσεων μου. Πόσο ευγενική έκφραση θα ήταν να ‘λεγα ότι με θάψατε ζωντανή σ’ ένα τάφο. Λευκό το κελί, οι τοίχοι, λευκά τα κουφώματα, η πόρτα περασμένη με σμάλτο, για να μην πω και το αποχωρητήριο, ο φωτισμός με νέον; λευκός κι αυτός- κι αναμμένες λάμπες μέρα-νύχτα. Πότε επιτελούς είναι μέρα και πότε νύχτα; Πως θα το μάθω; Απ’ τη χαραμάδα του παραθύρου περνάει πάντα το ίδιο λευκό φως, ψεύτικο κι αυτό, σαν το παράθυρο που είναι ψεύτικο κι αυτό, ίδια ψεύτικος κι ο δόλιος ο χρόνος που μ’ έχετε φυλακισμένη εδώ σ’ ένα λευκό ατελείωτο.
ΣΙΩΠΗ! Παντού σιωπή. Απ’ έξω ούτε φωνή, ούτε ήχος, ούτε θόρυβος. Στο διάδρομο δεν ακούγονται βήματα, ούτε πόρτες που ανοιγοκλείνουν. ΤΙΠΟΤΑ. Όλα σιωπηλά και κατάλευκα. Μια μεγάλη σιωπή και στο μυαλό μου, λευκή κι αυτή σαν το ταβάνι. Κι η φωνή μου λευκή αν δοκιμάσω να φωνάξω. Λευκό το σάλιο καθώς στεγνώνει στα χείλη μου. Λευκή η σιωπή στ’ άδεια μου μάτια στο στομάχι, στην πρησμένη από την πείνα κοιλιά μου. Πιασμένη σα γιαπωνέζικο ψάρι, δίχως πτερύγια, μες τη σιωπή του ενυδρείου. Έντονη επιθυμία για εμετό.
Βλέπω το μυαλό σε αργή κινηματογραφική κίνηση, να βγαίνει από το κρανίο μου, να αλητεύει εδώ κι εκεί και να κυλάει στο πάτωμα και να γίνεται ένα με το αιώνιο λευκό του κελιού μου. Νιώθω το κορμί μου σα σκόνη, όπως το απορρυπαντικό για το πλυντήριο. Σκύβω και το μαζεύω.Προσπαθώ να το συναρμολογήσω.
ΔΙΑΛΥΟΜΑΙ! Πρέπει να αντέξω Να αντισταθώ. Δεν θα μπορέσετε να με τρελάνετε. Πρέπει να σκεφτώ, να σκεφτώ! Να λοιπόν που σκέφτομαι! Σκέφτομαι εσάς που μ’ έχετε κλεισμένη σ’ αυτόν τον εφιάλτη. Από το κρύσταλλο του ενυδρείου που με κλείσατε και με κοιτάζετε με ενδιαφέρον. Μείνατε άφωνοι! Τρέμετε από φόβο μήπως και μπορέσω κι αντισταθώ. Τρέμετε στη σκέψη μήπως οι άλλοι σύντροφοί μου έρθουν και γκρεμίσουν αυτό το λευκό θάνατο που επινοήσατε. Πόσο γελοίο, αλήθεια, να στερήσετε από μένα τα χρώματα! Κι έξω να βάφετε το μουχλιασμένο και γκρίζο κόσμο σας με τα πιο φανταχτερά χρώματα, για να μην μπορεί να δει κανείς τη σαπίλα που κρύβει. Και να υποχρεώνετε τον κόσμο να καταναλώνει μόνο και μόνο για το χρώμα. Χρωματίστε με ωραίο κόκκινο το σιρόπι από τα βατόμουρα, και τι πειράζει αν αυτό φέρνει καρκίνο! Το απεριτίφ σας να είναι πορτοκαλί. Τα παιδιά σας πρέπει να τρώνε πολύ το πράσινο και το αστραφτερό κίτρινο. Το βούτυρο κι η μαρμελάδα πάντα με χρωματιστά δηλητήρια. Ακόμα και τις γυναίκες σας τις βάψατε σαν καραγκιόζηδες. Εξαίσιο κόκκινο για τα μάγουλα, ανοιχτό γαλάζιο και βιολετί για τις βλεφαρίδες, ρουζ για τα χείλια κι όσο για τα νύχια ό,τι χρώμα θα έβαζε ο νους σου για να είναι σαν καρναβάλι. Χρυσαφί, ασημί, πράσινο, πορτοκαλί μέχρι και σκούρο μπλε χρησιμοποιήσατε. Και τιμωρήσατε εμένα με τη σκληράδα του ανέκφραστου λευκού, γιατί το μυαλό μου δεν έχει ανάγκη από τον κατακλυσμό των διαφημίσεων για να σκεφτεί. Αφού τα δικά του χρώματα ξεγυμνώνουν όλη σας την αθλιότητα. Και με κλείσατε σε αυτό το ενυδρείο γιατί:
Ε λοιπόν όχι! Δεν συμφωνώ με τον τρόπο που ζείτε, ούτε ζήλεψα που δεν είμαι σαν καμιά από τις γυναίκες σας;θλιβερό καρναβάλι. Όχι! Δεν θα ήθελα να είμαι μια τρυφερή ύπαρξη, με τα νάζια της και τα χαζοχαμόγελά της. Που θα στόλιζε το τραπέζι σας σε κάποιο ρεστοράν πολυτελείας το σαββατόβραδο, σαν συμπλήρωμα αναπόσπαστο σε αυτή τη φτιαχτή ατμόσφαιρα με το εξωτικό μενού και την τόσο ηλίθια και απαραίτητη διακριτική μουσική. Όχι! Δεν θα μου άρεσε να είμαι υποχρεωμένη να παριστάνω την ελκυστική και θλιμμένη, και συγχρόνως τη χαρούμενη και όλο εκπλήξεις, μετά την άμυαλη παιδούλα, κι ύστερα τη μητέρα και πουτάνα, ενώ συγχρόνως να ντρέπομαι ή να ευχαριστιέμαι με κάθε βρωμόλογο που θα ξεστομίζετε.
Α! Να λοιπόν! Ένας ελαφρός θόρυβος. Ανοίγει η πόρτα. Μπαίνει ο δεσμοφύλακας, με κοιτάζει, δεν με βλέπει, είναι σαν μην υπάρχω. Σα να έγινα διαφανής. Δε λέει ούτε λέξη. Βγαίνει. Ξανακλείνει. Ξανά σιωπή. Κανένας δεν πρόκειται να ακούσει την κραυγή μου ούτε κανένα παράπονο μου. Όλα θα γίνουν σιωπηλά, με τακτ, για να μην χαλάσει ο μακάριος ύπνος των μακάριων κατοίκων αυτού του οργανωμένου κράτους. Κοιμήσου ήσυχα καλοζωισμένε και αποχαυνωμένε κόσμε της μεγάλης Γερμανίας. Και σεις από την υπόλοιπη Ευρώπη, οι υγιώς σκεπτόμενοι. Κοιμηθείτε ήσυχα σαν πεθαμένοι. Η κραυγή μου δεν θα σας ξυπνήσει. Δεν ξυπνούν ποτέ οι κάτοικοι ενός νεκροταφείου. Όσοι αγανακτήσουν θα ξεσηκωθούν, είμαι σίγουρη. Θα είναι εκείνοι που δουλεύουν ολημερίς, εκείνοι που τους σακατεύετε σωματικά για να μην μπορούν να σκεφτούν, όλοι οι μετανάστες: τούρκοι, ισπανοί, έλληνες, άραβες κι όλοι οι άλλοι εξαθλιωμένοι και προδομένοι της Ευρώπης και μαζί με αυτούς και οι γυναίκες που δέχτηκαν την καταπίεση, τον εξευτελισμό και την εκμετάλλευση. Όλες αυτές θα μάθουν γιατί με κρατάτε εδώ μέσα και γιατί το κράτος σας θέλει να με δολοφονήσει σα μάγισσα του μεσαίωνα. Για σας την εξουσία υπάρχουν ακόμη και σήμερα μάγισσες που πρέπει να καθηλώνονται μπροστά στους αργαλειούς, στις μηχανές, στις πρέσες, τις γραμμές παραγωγής, μέσα στο θόρυβο και τις διαταγές. Και γκάπα γκουπ πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, κινητήρας, καζάνια, φωνές και θόρυβος. Θόρυβος, φτάνει πια με τη σιωπή, πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, καζάνια, αέριο και θόρυβο. Το αέριο, βγαίνει αέριο, εμετός, αηδία. Η αλυσίδα της παραγωγής έχει το δικό της ρυθμό. Δεν υπάρχει πια χρόνος, μόνο ρυθμός. Ρυθμός.
Σταματήστε τις μηχανές. Ησυχία. Τι υπέροχο πράγμα η σιωπή. Ευχαριστώ δεσμοφύλακες που μου χαρίσατε αυτή την απίθανη και σπάνια απόλαυση της σιωπής. Το απόλυτο. Τι απόλαυση για όλες μου τις αισθήσεις! Σα να μοιάζει να βρίσκομαι στον παράδεισο. Δεσμοφύλακες, δικαστικοί, κομματάρχες σας αγνοώ όλους. Δεν θα μπορέσετε να με βγάλετε από εδώ μέσα τρελή εκτός κι αν με σκοτώσετε. Μα το μυαλό μου θα είναι καθαρό, θα είμαι απόλυτα υγιής κι όλοι θα ξέρουν με σιγουριά ότι εσείς είστε οι δολοφόνοι, μια κυβέρνηση ένα κράτος δολοφόνων. Σας σκέφτομαι ήδη να προσπαθείτε να κρύψετε το πτώμα μου. Να απαγορεύεται την είσοδο στους δικηγόρους μου. Όχι την Ουρλίκε Μαϊνχοφ δεν μπορείτε να τη δείτε. Ναι! Ναι! Κρεμάστηκε. Όχι, όχι! Δεν θα είστε παρών στην αυτοψία. Κανένας. Μόνο οι ειδικοί του κράτους. Που έχουν ήδη έτοιμο το πόρισμα: η Μαϊνχοφ κρεμάστηκε. Όχι δεν υπάρχουν ίχνη στραγγαλισμού στο λαιμό της. Ούτε κυανωτικό χρώμα. Ναι υπάρχουν μελανιές από κακώσεις σε όλο της το σώμα. Ανοίξτε χώρο! Φύγετε! Μη βλέπετε! Απαγορεύεται η λήψη φωτογραφιών! Απαγορεύεται κάθε άλλη ιατροδικαστική έκθεση! Απαγορεύεται να εξεταστεί το σώμα μου! Απαγορεύεται! Ναι απαγορεύονται τα πάντα. Όμως ποτέ δεν θα μπορέσετε να απαγορεύσετε να γελάσουν ειρωνικά μπρος στις ηλίθιες φάτσες σας, για τη μεγάλη βλακεία σας. Την αιώνια βλακεία που δέρνει κάθε δολοφόνο. Βαρύς σαν το βουνό είναι ο θάνατος. Εκατομμύρια χέρια γυναικών σηκώνουν αυτό το βουνό και τώρα θα δώσουν μια να το γκρεμίσουν μονάχες τους. Με ένα ανατριχιαστικό χαμόγελο».



Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Κατερίνα Γώγου: Ποίηση και επανάσταση.



“ Εμένα, οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά, εμένα, οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα “
Η Κατερίνα Γώγου έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό από τις ερμηνείες δεύτερων ρόλων σε πολύ δημοφιλείς ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Ο ρόλος του “θηλυκού κλόουν”, όπως τη χαρακτήριζαν, δεν της ταίριαζε παρόλο που τον ερμήνευε με μεγάλη επιτυχία. Η Γώγου στην πραγματικότητα ήταν το ακριβώς αντίθετο. Μια μοναχική ψυχή με συνεχείς αναζητήσεις, αλλά και συγκρούσεις με το καταστημένο. Ο αληθινός χαρακτήρας της φάνηκε αργότερα μέσα από τα ποιήματά της, όταν είχε πια εγκαταλείψει την υποκριτική και είχε αφιερωθεί στο γράψιμο που όπως αποδείχτηκε αργότερα της ταίριαζε καλύτερα.
gvgou2
Γεννήθηκε την 1η Ιουνίου του 1940 στην Αθήνα και λόγω της Κατοχής και του Εμφυλίου, δεν πέρασε εύκολα παιδικά χρόνια. Ξεκίνησε να παίζει σε παιδικές παραστάσεις από την ηλικία των πέντε ετών και είχε χαρακτηριστεί παιδί-θαύμα. Έως τις αρχές της δεκαετίες του ΄70 ασχολήθηκε αποκλειστικά με την υποκριτική. Το πρώτο της βιβλίο με τίτλο “Τρία κλικ αριστερά» πούλησε πάνω από 40.000 αντίτυπα, αριθμός που, όπως είπαν εκδότες, ήταν σπάνιος για ποιητικές συλλογές και μόνο ο Ελύτης και ο Ρίτσος τον έφταναν. Το βιβλίο μεταφράστηκε και στα αγγλικά και κυκλοφόρησε το 1983 στην Αμερική.
Η Αφροδίτη Μάνου έχει αναφέρει για την ποίηση της Γώγου: “ο τρόπος γραφής της δείχνει έναν άνθρωπο πάρα πολύ ευαίσθητο. Έναν άνθρωπο που έχει βγάλει το δέρμα του και ζει σε φοβερές εντάσεις»Η Κατερίνα Γώγου είχε αρκετούς συντρόφους στη ζωή της. Η μεγάλη της αγάπη όμως ήταν ο σύζυγός της, σκηνοθέτης, Παύλος Τάσιος. Μαζί απέκτησαν την κόρη τους Μυρτώ, η οποία άθελά της έγινε η αιτία για να μπλέξει και η ίδια η Γώγου με τα ναρκωτικά. Η κοπέλα άρχισε να κάνει χρήση ουσιών σε νεαρή ηλικία και η μητέρα της προσπάθησε να τη βοηθήσει να απεξαρτηθεί. Ωστόσο, δεν τα κατάφερε και τελικά παρασύρθηκε και η ίδια.
ΙΔΙΩΝΥΜΟ_ΚΑΤΕΡΙΝΑ-ΓΩΓΟΥ
Η Γώγου ανήκε στον αντιεξουσιαστικό χώρο των Εξαρχείων και είχε ενεργή αντισυμβατική δράση. Τον Μάρτιο του 1991 έστειλε ενυπόγραφη επιστολή στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, μέσω της οποίας εξέφραζε την στήριξή της προς τον αναρχικό Κυριάκο Μαζοκόπο και τον Γιάννη Πετρόπουλο που ήταν φυλακισμένοι. Η σχέση της με την αστυνομία δεν ήταν καθόλου καλή, είχε συλληφθεί πολλές φορές και είχε λογοδοτήσει στις αρχές για την αντισυμβατική συμπεριφορά της. Όταν τον Ιανουάριο του 1980, η “17 Νοέμβρη” σκότωσε στο Παγκράτι δύο αστυνομικούς, η Γώγου συνελήφθη σαν ύποπτη, μετά από καταγγελία ενός μάρτυρα, που υποστήριξε ότι είδε μια γυναίκα να απομακρύνεται τρέχοντας από το σημείο της δολοφονίας. Αποδείξεις  δεν βρέθηκαν ποτέ και η Κατερίνα φυσικά αφέθηκε ελεύθερη. Έξι χρόνια μετά ήρθε και πάλι αντιμέτωπη με τις αστυνομικές αρχές. Αυτή τη φορά μετά από μήνυση που έκανε η ίδια στον τότε Υπουργό Δημόσιας Τάξης, γιατί κατά τη διάρκεια μιας πορείας είχε δεχτεί επίθεση από αστυνομικούς.
Το 1991 η Γώγου πάλευε ήδη με τους δαίμονές της. Όπως έκαναν νωρίτερα και οι άλλοι δύο «άγιοι των Εξαρχείων», όπως τους αποκαλούσαν, Νικόλας Άσιμος και Παύλος Σιδηρόπουλος. Εκείνη τη χρονιά η Κατερίνα είχε πει σε συνέντευξή της: “ Ελεύθερος σκοπευτής ήταν ο Άσιμος. Τον δολοφόνησαν. Τον Παύλο Σιδηρόπουλο, το ίδιο. Η μόνη επιζήσασα, εγώ.
gwgou§
Όχι όμως για πολύ. Στις 3 Οκτωβρίου του 1993 η Κατερίνα Γώγου βρέθηκε νεκρή στο παλιό διαμέρισμα της μητέρας της, όπου είχε  απομονωθεί. Η αιτία του θανάτου της ήταν ένα «κοκτέιλ» χαπιών και αλκοόλ. Λίγες ημέρες πριν αυτοκτονήσει, είχε εξομολογηθεί στον φίλο της και ποιητή Γιώργο Χρονά,  “φεύγω για αλλού».
Μεγάλο μέρος του έργου της έχει μελοποιηθεί.

Η οργισμένη ποιήτρια των Εξαρχείων άφησε το σημάδι της. Ένα σημάδι που συντροφεύει πολλούς νέους της εποχής μας καθώς η ποίηση, μεταξύ άλλων, σκοπό έχει να αφυπνίσει και να ξεσηκώσει. Ο θυμός της ήταν η ελευθερία της. Ήταν διαφορετική και το ήξερε…
gogou poiimata
Υ.Γ oroposavrio: Πιο επίκαιρη από ποτέ, συγκλονίζει σήμερα, με τα μηνύματά της , που λες και γράφτηκαν πριν από λίγες ώρες.
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουν με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
Γράφουν σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στο λαιμό σας, στα χέρια σας
Οι φίλοι μου...

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Ταξίδι στην ήττα

Για όσα έγιναν, μα περισσότερο για όσα πρέπει πλέον να γίνουν...           


Οι μυστηριώδης «φίλοι του Σίσυφου» σε ένα ενδιαφέρον κείμενο για ToPeriodiko.GR. Πολιτικός αναστοχασμός γι’ αυτά που έγιναν και αναζήτηση αυτών που «πρέπει» να γίνουν. Αρκετά μακριά από το δημοψήφισμα, πολύ κοντά στη νέα διακυβέρνηση που προκύπτει από τις 20 του Σεπτέμβρη και μετά…


DeadEnd: Ταξίδι στην ήττα


Στην παράδοση της αριστεράς η λέξη ήττα συναγωνίζεται διαρκώς με τη λέξη προδοσία. Σχεδόν κάθε ήττα πρέπει να είναι το αποτέλεσμα μιας μικρότερης ή μεγαλύτερης προδοσίας. Το να φορτώνεται η ήττα σε προδοσία λειτουργεί ως ένας μεγάλος μηχανισμός αποσιώπησης των πραγματικών αδιεξόδων.  Επιτρέπει σε θεωρητικά σχήματα και δοξασίες να επιβιώνουν αφού σε τελευταία ανάλυση «δεν ηττήθηκαν, αλλά προδόθηκαν». Έτσι μετά από κάθε ήττα/προδοσία αυτό που χρειάζεται είναι η επιστροφή στην καθαρότητα μιας συλλογικότητας χωρίς προδότες και στην πολιτική και θεωρητική συνέπεια που μπορεί να ολοκληρώσει νικηφόρα τον αγώνα.
Αρκεί μια γρήγορη ματιά στον τρόπο με τον οποίο το κομμουνιστικό κίνημα χειρίστηκε ζητήματα όπως η μετασταλινική περίοδος, ή η ανατροπή στις χώρες του ανατολικού μπλοκ για να δει κάποιος τη σκουριά της ανάλυσης και τη θεωρητική τύφλωση. Προφανώς και η ελληνική αριστερά δεν έχει ξεστρατίσει από τον παραπάνω κανόνα. Αδιαμφισβήτητος μάρτυρας η τύχη της πλειοψηφίας όσων διετέλεσαν κάποια στιγμή γενικοί γραμματείς του ΚΚΕ.
Αντιθέτως, η παραδοχή μιας ήττας μπορεί να φέρει πραγματικά λυτρωτικά αποτελέσματα. Μπορεί να απελευθερώσει νέες δυναμικές και να οδηγήσει τον προβληματισμό και την αναζήτηση σε αχαρτογράφητα πεδία.
Μπροστά σε ένα τέτοιο σταυροδρόμι βρισκόμαστε και σήμερα. Το ζήτημα δεν βρίσκεται απλά στην κρίση σχετικά με μια κυβέρνηση. Ζητούμενο είναι ο αναστοχασμός μιας περιόδου που ξεκινάει τουλάχιστον από τον Δεκέμβρη του 2008. Μέσα σε αυτό το χρονικό πλαίσιο οφείλουμε να μελετήσουμε τις αναλύσεις μας, τα εργαλεία κατανόησης της πραγματικότητας που χειριστήκαμε, καθώς και την πολιτική πρακτική που επιλέξαμε τόσο σε επίπεδο παρέμβασης όσο και ανάλυσης.
Η εύκολη επιλογή για άλλη μια φορά είναι αυτή της προδοσίας. Μία αφήγηση η οποία προφανώς όπως και κάθε αφήγηση θα περιέχει μια σειρά από πραγματικά δεδομένα, συναρθρώνεται σε ένα σχήμα προδοσίας των αγώνων από τον ΣΥΡΙΖΑ ή από κάποιους μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ (μικρή σημασία έχει). Έτσι αυτό που μας μένει να κάνουμε είναι να φτιάξουμε έναν «πιο συνεπή ΣΥΡΙΖΑ», χωρίς προδότες και με πιο αγωνιστικό πλαίσιο ή έναν «πιο συνεπή αντί-ΣΥΡΙΖΑ». Ανεξαρτήτως επιλογής η μεθοδολογία παραμένει ακριβώς η ίδια.
Αποφεύγοντας όμως να μιλήσουμε για ήττα, στην πραγματικότητα κρύβουμε το ίδιο το πρόβλημα και άρα και τους όρους για την υπέρβασή του. Είναι πραγματικά ενοχλητικό να παραδεχτείς ότι το αποτέλεσμα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει συνολικά τα όρια ενός συγκεκριμένου τρόπου παρέμβασης και οργάνωσης του κινήματος και της αριστεράς. Είναι ενοχλητικό γιατί μια τέτοια παραδοχή σε μετατρέπει κομμάτι της αποτυχίας, άρα κομμάτι του προβλήματος.
Δεν υπάρχει κανένα νόημα στην επανάληψη μιας μεθοδολογίας που έδειξε τα όρια της, ακόμα και αν αυτή η επανάληψη γίνει στα πλαίσια μιας πιο συνεπoύς-καθαρής-αγωνιστικής λύσης. Το ίδιο αδιέξοδη με τη στροφή στον ρεαλισμό της ανθρώπινης διαχείρισης του καθεστώτος. Δεν υπάρχει νόημα στην αναπαραγωγή της ίδιας μορφής κοινωνικής εκπροσώπησης και διαμεσολάβησης, αναπαραγωγής των ίδιων μορφών παρέμβασης. Στο βαθμό μάλιστα που δεν αναπτύσσεται μια διαδικασία αναστοχασμού, αυτοκριτικής και ανίχνευσης νέων δρόμων, τότε θα παγιδευόμαστε μεταξύ οργανωτικού ακτιβισμού και «μεταπολιτικής.
Προφανώς τα παραπάνω αποτελούν μικροπράγματα μπροστά σε μια γενικευμένη κουλτούρα «εμείς τα λέγαμε». Μπροστά σε όλους αυτούς που απλά περιμένουν τη σειρά τους στα πλαίσια του σχήματος «μετά τον ΣΥΡΙΖΑ ερχόμαστε εμείς». Μέσα σε αυτή  την ανάλυση ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτεί ένα «συλλογικό Κερένσκι», τον οποίο, όπως πάντα γίνεται, δεν μπορεί παρά να τον διαδεχτούν ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι. Δυστυχώς υπάρχει μια μικρή πιθανότητα αυτό το θεωρητικό σχηματάκι να μην λειτουργήσει. Να μην λειτουργήσει γιατί μεταξύ άλλων ο στρατός του «Όχι» δεν είναι κάπου περιμένοντας ένα νέο στρατηγό να σαλπίσει την επίθεση. Γιατί πιθανότατα το «Όχι» θα συναντηθεί με τον Δεκέμβρη του ’08 σαν δύο ερωτήματα και όχι σαν απαντήσεις. Σαν δύο ερωτήματα που θα δείχνουν δυνατότητες αλλά την ίδια στιγμή θα δείχνουν και αδιέξοδα.
Η αποτυχία οργάνωσης και κινητοποίησης της κοινωνίας τους τελευταίους μήνες, περιλαμβάνει καθολικά κάθε έκφανση και απόχρωση του κινήματος και του χώρου. Είναι φανερή η ευκολία με την οποία η δημιουργικότητα και η διαθεσιμότητα του κόσμου συγκρούεται με την αρτηριοσκλήρωση και την σκουριά των οργανωτικών μας επιλογών. Έτσι διεξάγουμε μια ακαδημαϊκή συζήτηση για το ποια εντολή έδωσε το «Όχι» στο δημοψήφισμα, αντί να έχουμε πειραματισμούς πρακτικής και οργάνωσης που θα αναπτύσσονται από την δυναμική που απελευθερώθηκε.
Το δύσκολο ερώτημα δεν είναι τι θα κάνουμε μπροστά σε μια γενικευμένη συνθήκη κοινωνικής έκρηξης. Το δύσκολο ερώτημα είναι πώς δεν θα επιτρέψουμε να μετατραπεί μία ήπια διαχείριση σε «καλό σενάριο». Να μετατραπεί σε κανονικότητα, κυνισμό και παραίτηση. Το πραγματικό ζόρι είναι για όσους δεν μπορούν να χωρέσουν στον ρεαλισμό της ανθρώπινης διαχείρισης και παράλληλα κατανοούν ότι δεν υπάρχει τίποτα στο οποίο μπορούν να επιστρέψουν για να αρχίσουν από την αρχή, σαν να μην υπήρξαν τα πέντε τελευταία χρόνια.
Και τώρα τι; Πρώτα από όλα να βάλουμε ερωτήματα. Να βάλουμε ερωτήματα που είχαμε μάθει να κρύβουμε. Να βάλουμε ερωτήματα ενοχλητικά για τα θεωρητικά μας εργαλεία και για την πρακτική μας. Να αντιμετωπίσουμε το αδιέξοδο για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε νέες ρωγμές. Γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι η ιστορία δεν τελειώνει και ρωγμές θα ανοίξουν.
φίλοι του Σίσυφου
http://www.toperiodiko.gr