Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

Άννα, μην κλαις...

Ο ένας της έστειλε συγχαρητήρια μέσω Twitter. Ο έτερος δήλωσε «υπερήφανος όχι ως πολιτικός αλλά ως Έλληνας πολίτης που παρακολούθησε τις προσπάθειές της με αγωνία μαζί με τα τρία μου παιδιά».
Τόσο ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, όσο και ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης, θυμήθηκαν ή μάλλον ορθότερα έμαθαν τη νεαρή αθλήτρια Άννα Κορακάκη, μόλις προχθές.
Πριν από μερικές ημέρες πιθανώς δεν γνώριζαν ότι υπάρχει κάποια Ελληνίδα αθλήτρια που είναι... άσος στο σημάδι.
Η ίδια ανέβηκε στο ψηλότερο βάθρο και δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της.
Ίσως να πέρασαν μπροστά από τα μάτια της όλες οι θυσίες, οι κόποι, οι δυσκολίες, οι στιγμές που κουράστηκε και θέλησε να τα παρατήσει, αλλά τελικά συνέχισε και πέτυχε τον στόχο της. Και τον πέτυχε διάνα.
Εντελώς μόνη της.
Επομένως σταματήστε να νιώθετε περήφανοι. Σταματήστε να λέτε ότι η «Άννα Κορακάκη, έκανε υπερήφανη την Ελλάδα».
Η Άννα Κορακάκη έκανε υπερήφανο μόνο τον εαυτό της και τους δικούς της ανθρώπους, που τη στήριξαν πάντα και θα συνέχιζαν να τη στηρίζουν ακόμη και εάν στο λαιμό της δεν κρέμονταν ένα χρυσό μετάλλιο.
Η ελληνική κοινωνία, σε συλλογικό επίπεδο, δεν στήριξε ποτέ καμία Άννα.
Κανένα παιδί που αποφάσισε να ασχοληθεί με τον αθλητισμό, διαθέτοντας ελάχιστα μέσα και που επέλεξε ένα άθλημα που δεν είναι και τόσο δημοφιλές.
Πόσοι άραγε γνώριζαν πριν το χρυσό μετάλλιο της Άννας, ότι υπάρχει ένα κορίτσι κάπου στη Δράμα που προπονείται σε ένα υπόστεγο -που έφτιαξε ο ίδιος ο πατέρας της- και προσπαθεί να πετύχει.
Να πετύχει για την ίδια. Όχι για εμάς.
Στην Ελλάδα του lifestyle, στην Ελλάδα του «δεν βαριέσαι», στην Ελλάδα που «μάγκες» είναι όλοι αυτοί που συνεχίζουν να τα «καταφέρνουν» εκμεταλλευόμενοι κάθε ευκαιρία, ακόμη και εάν αυτό σημαίνει ότι «πατάνε επί πτωμάτων», ευτυχώς υπάρχουν κάποια κορίτσια όπως η Άννα Κορακάκη. Μόνο αυτό.
Ίσως αντί για περηφάνια καλύτερα όλοι μας -όχι μόνο οι πολιτικοί ή οι αθλητικοί παράγοντες – θα έπρεπε να αισθανόμαστε ντροπή!


(Αναδημοσίευση από http://www.newmoney.gr/blogs/296128-anna,-min-klais)

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016

Η Αριστερά είναι το πανεπιστήμιο της Δεξιάς!

Αποκλειστική συνέντευξη με τον ουρουγουανό συγγραφέα, τον θεωρούμενο Τσε Γκεβάρα της λογοτεχνίας, για την ανάγκη της Ιστορίας, για τα σύγχρονα κινήματα, αλλά και για τον έρωταΣτο τελευταίο του βιβλίο Οι μέρες αφηγούνται (εκδόσεις Πάπυρος) αφιερώνει ένα σχόλιο για κάθε ημέρα του χρόνου. Σε αυτά τα 366 μικρά αφηγήματα ο Ουρουγουανός Εδουάρδο Γκαλεάνο, εμβληματική φυσιογνωμία μιας ανυπότακτης διανόησης της Λατινικής Αμερικής, σχολιάζει την Ιστορία, του παρελθόντος και την πρόσφατη, αλλά ανιχνεύει και την ουσία πίσω από μικρά γεγονότα που σηματοδοτούν μεγάλες ανθρώπινες αξίες, όπως όταν οι ποδοσφαιριστές μιας ιταλικής ομάδας κατέβηκαν στο γήπεδο με βαμμένα μαύρα τα πρόσωπά τους για να τονίσουν την αντίθεσή τους στον ρατσισμό.
Ο Γκαλεάνο, γνωστός στη χώρα μας από την τριλογία του Μνήμη της φωτιάς, στην αποκλειστική συνέντευξη που έδωσε στο «Βήμα» με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του βιβλίου του στα ελληνικά, εξηγεί γιατί «η Αριστερά είναι το πανεπιστήμιο της Δεξιάς», ποια είναι η σχέση του κινήματος των «Αγανακτισμένων» με τον έρωτα, γιατί πρέπει να μην υπακούσουμε στο παρόν αλλά να επινοήσουμε ένα άλλο μέλλον και ποιες δυναμικές ορίζουν την ανθρώπινη κατάσταση.

Στο βιβλίο σας αναδεικνύεται το μεγαλείο των μικρών καθημερινών γεγονότων και των ανώνυμων ανθρώπων που κάνουν σπουδαίες πράξεις. Η Ιστορία όμως σχεδιάζεται από τους μεγάλους, τους πολιτικούς, τους επιχειρηματίες. Πότε και πώς μπορεί να ανατραπεί αυτή η ιεραρχία;
«Σε όλα μου τα έργα δεν έπαψα να διεκδικώ το μεγαλείο που κρύβεται στα μικρά πράγματα και στους ανώνυμους ανθρώπους, καθώς και να καταγγέλλω το απατηλό μεγαλείο σε καθετί υπερμέγεθες».
Σας τρομάζει η σημερινή κρίση που εξαπλώνεται παντού;
«Η μακρά ιστορική εμπειρία μάς διδάσκει ότι οι κρίσεις είναι πολύ επικίνδυνες διότι συνήθως οδηγούν στον κατατρεγμό κάποιων δήθεν υπευθύνων, εξιλαστήριων θυμάτων που το σύστημα επινοεί για να μη φανεί ότι είναι υπαίτιο». 
Λέτε κάπου ότι «η Αριστερά είναι το πανεπιστήμιο της Δεξιάς». Τι έχει μάθει η Δεξιά από την Αριστερά;
«Η Αριστερά είναι το πανεπιστήμιο της Δεξιάς σε περιπτώσεις όπως αυτή του Μέρντοκ, ο οποίος διάβασε Το κεφάλαιο στα νιάτα του και στη συνέχεια, στον αγώνα δρόμου προς την εξουσία, επωφελήθηκε των καπιταλιστών αντιπάλων του, οι οποίοι δεν είχαν διαβάσει παρά μόνο τις Επιλογές του "Reader's Digest"».
Γράφετε ότι «ο ανώτερος θεός ονομαζόταν "λέξη"» θίγοντας την εξαφάνιση των μικρών γλωσσών. Πιστεύετε ότι το Διαδίκτυο θα την εξαφανίσει γρηγορότερα;
«Οι "μηχανές" είναι αθώες. Αλλού είναι το πρόβλημα: όλο και περισσότερο μετατρεπόμαστε σε μηχανές των μηχανών μας, σε εργαλεία των εργαλείων μας. Οι μηχανές που γεννήθηκαν στην υπηρεσία του ανθρώπου τελικά βάζουν τον άνθρωπο στην υπηρεσία τους».
Κάνετε συχνές αναφορές στην Ιστορία και στις διαστρεβλώσεις της. Τελικά ο άνθρωπος διδάσκεται από την Ιστορία ή ισχύει ότι «η Ιστορία μας διδάσκει ότι δεν διδασκόμαστε από αυτήν»;
«Η μνήμη ως ιστορία είναι ένα είδος υπό εξαφάνιση. Θα πρέπει να διεκδικήσουμε και να αναστήσουμε το παρελθόν, όχι όμως για να το επαναλάβουμε, αλλά για να αποφύγουμε να επαναληφθεί. Πρέπει να επινοήσουμε το μέλλον αντί να το αποδεχτούμε, πρέπει να αλλάξουμε το παρόν αντί να υπακούμε σε αυτό».
«Εγώ είμαι ένα άλλο εσύ» λέτε. Θα ήταν ωραίο αν εφαρμοζόταν, αλλά υπάρχουν πια τέτοιες αλτρουιστικές κοινωνίες; Μήπως ζούμε στον αιώνα του ατομισμού;
«Οι πρόγονοί μας επιβίωσαν επειδή ήξεραν να μοιράζονται την τροφή και να αμύνονται όλοι μαζί. Πάντως, το "όλοι είμαστε εσύ" στο βιβλίο μου Οι μέρες αφηγούνται έχει να κάνει με ένα ενθαρρυντικό περιστατικό που συνέβη στο ιταλικό ποδόσφαιρο το 2002. Ολοι οι παίκτες έβαψαν μαύρο το πρόσωπό τους για να σταματήσουν οι ρατσιστικές ύβρεις ορισμένων, ύβρεις όλο και συχνότερες στον αθλητισμό σήμερα».
Αναφέρεστε συχνά σε παραδόσεις, κυρίως των χωρών της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Νομίζετε ότι αυτές παίζουν κάποιον ρόλο στις σημερινές, ανεπτυγμένες κοινωνίες;
«Μέσα στις παραδόσεις υπάρχουν πολλοί κόσμοι. Υπάρχουν παραδόσεις που καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα της φύσης και αυτές δεν αξίζουν τον παραμικρό σεβασμό επειδή και μόνο είναι παραδόσεις».
Επίσης αγαπάτε πολύ, όπως φαίνεται στα κείμενά σας, τους λαϊκούς ηγέτες της Νότιας Αμερικής (Τσάβες κ.ά.). Πιστεύετε ότι οδηγούν τις χώρες τους σε ένα άλλο πρότυπο, διαφορετικό από αυτό των Δυτικοευρωπαίων, ή υποκύπτουν βαθμιαία και αυτοί στους σιδερένιους νόμους της αγοράς;
«Η Λατινική Αμερική ζει σήμερα πολλών ειδών αλλαγές, που φέρνουν στην επιφάνεια δυναμικές πολύ δημιουργικές, οι οποίες έμοιαζαν νεκρές αλλά απλώς κοιμόντουσαν. Θεωρώ ότι αυτές οι δυναμικές είναι πολύ ενθαρρυντικές όταν πηγάζουν από μέσα και από κάτω και δεν τις επιβάλλουν από πάνω και απ' έξω».
Οι Ελληνες θα ήθελαν πολύ να μάθουν τι πιστεύετε για τους Αγανακτισμένους, στους οποίους αναφέρεστε. Θα μπορούσε να μην είναι ένα επικαιρικό και θνησιγενές κίνημα;
«Το κίνημα των Αγανακτισμένων, όπως ο έρωτας, θα είναι απεριόριστο όσο διαρκέσει. Και σίγουρα θα διαρκέσει το ανθρώπινο δικαίωμα να διαλέξουμε ανάμεσα στους αγανακτισμένους και στους ανάξιους».
Αναφέρεστε επίσης στους πολέμους εναντίον των Ινδιάνων παλιότερα, των Αφγανών, των Ιρακινών στα νεότερα χρόνια κτλ. Μερικοί λένε ότι είναι στη φύση του ανθρώπου να πολεμά. Συμφωνείτε; Μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτή την κατάρα;
«Ο κόσμος είναι φτιαγμένος για τον πόλεμο. Οι στρατιωτικές δαπάνες - καλλιτεχνικό όνομα για τις εγκληματικές δαπάνες - αποτελούν το ήμισυ των εισοδημάτων του σύγχρονου κόσμου. Ομως αυτή είναι η κατάρα μας, όχι ο προορισμός μας».
Διαβάζοντας το βιβλίο σας αισθάνεται κανείς ότι η λατινοαμερικανική πραγματικότητα παραμένει διαφορετική από τη δυτικοευρωπαϊκή. Αν ναι, σε τι διαφέρει;
«Ολες οι πραγματικότητες είναι διαφορετικές μεταξύ τους και ποικίλλουν. Πάλι καλά... Αλλιώς θα ήμασταν αναγκασμένοι να διαλέξουμε ανάμεσα στο να πεθάνουμε από την πείνα ή να πεθάνουμε από ανία». 

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2016

Κλείσε τον κύκλο! Ότι τελείωσε, άστο να φύγει..

Πάντα πρέπει να ξέρουμε πότε κάποιο στάδιο φτάνει στο τέλος του. Αν επιμείνουμε να παραμείνουμε εκεί περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, θα χάσουμε τη χαρά και το νόημα των άλλων σταδίων, τα οποία πρέπει να ζήσουμε.
Να κλείνουμε κύκλους, πόρτες, να γυρίζουμε σελίδα, να ολοκληρώνουμε κεφάλαια – δεν έχει σημασία πώς το λέμε, αυτό που έχει σημασία είναι να αφήνουμε στο παρελθόν τις στιγμές της ζωής μας που πέρασαν.
Χάσατε τη δουλειά σας; Τελείωσε μια σχέση; Φύγατε απ’ το σπίτι των γονιών σας; Φύγατε στο εξωτερικό; Η φιλία που καλλιεργούσατε τόσο καιρό εξαφανίστηκε χωρίς εξηγήσεις;
Μπορείτε να περάσετε πολύ καιρό απορώντας γιατί συνέβη αυτό. Μπορείτε να πείτε στον εαυτό σας ότι δεν θα κάνετε ούτε ένα βήμα πριν κατανοήσετε τις αιτίες που έκαναν ξαφνικά σκόνη κάποια πράγματα που ήταν τόσο σημαντικά και σταθερά στη ζωή σας.
Αυτή η στάση όμως θα αποδειχτεί πολύ ψυχοφθόρα για όλους: Οι γονείς σας, ο άντρας ή η γυναίκα σας, οι φίλοι σας, τα παιδιά σας, η αδερφή σας, όλοι θα ολοκληρώνουν κεφάλαια, θα γυρίζουν σελίδα, θα προχωρούν και όλοι θα στεναχωριούνται επειδή εσείς βρίσκεστε σε τέλμα.
Κανείς δεν μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα στο παρόν κ στο παρελθόν, ούτε καν όταν προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτά που μας συμβαίνουν. Αυτά που πέρασαν, δεν θα ξαναγυρίσουν: Δεν μπορούμε να μείνουμε για πάντα παιδιά, όψιμοι έφηβοι, γιοι που νιώθουν ενοχές ή μνησικακία για τους γονείς τους, εραστές που ζουν μέρα και νύχτα ένα δεσμό με κάποιον που έχει πια φύγει και δεν έχει την παραμικρή πρόθεση να επιστρέψει.
Οι καταστάσεις περνούν και το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τις αφήσουμε πράγματι να φύγουν.
Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό (όσο επίπονο κι αν είναι) να καταστρέφουμε αναμνηστικά, να μετακομίζουμε, να δίνουμε πράγματα σε ορφανοτροφεία, να πουλάμε ή να χαρίζουμε τα βιβλία που έχουμε. Τα πάντα στον ορατό κόσμο είναι εκδήλωση του αοράτου, όσων συμβαίνουν στην καρδιά μας – και καταστρέφοντας ορισμένες αναμνήσεις, σημαίνει και ότι δημιουργούμε χώρο για να πάρουν τη θέση τους άλλες.
Αποδεσμευτείτε από τα πράγματα. Αφήστε τα να φύγουν. Απαγκιστρωθείτε. Κανείς δεν παίζει με σημαδεμένη τράπουλα στη ζωή, έτσι λοιπόν μερικές φορές κερδίζουμε και μερικές χάνουμε. Μην ελπίζετε να σας δώσουν κάτι πίσω, να αναγνωρίσουν τις προσπάθειες σας, να ανακαλύψουν τη μεγαλοφυϊα σας, να κατανοήσουν την αγάπη σας.
Σταματήστε να ανοίγετε την τηλεόραση των συναισθημάτων σας και να βλέπετε συνέχεια την ίδια εκπομπή που σας δείχνει πόσο έχετε υποφέρει από μια απώλεια: Αυτό απλώς σας δηλητηριάζει, τίποτα άλλο.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από το να μην αποδεχόμαστε ερωτικούς χωρισμούς, υποσχέσεις για δουλειά που δεν έχουν συγκεκριμένη ημερομηνία εκκίνησης, αποφάσεις που αναβάλλονται συνεχώς στο όνομα της “ιδανικής στιγμής”. Πριν αρχίσει ένα νέο κεφάλαιο, πρέπει να ολοκληρωθεί το παλιό: Πείτε στον εαυτό σας ότι αυτό που πέρασε δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ.
Θυμηθείτε ότι κάποτε μπορούσατε να ζήσετε χωρίς αυτό το πράγμα ή αυτόν τον άνθρωπο – τίποτα δεν είναι αναντικατάστατο, η συνήθεια δεν είναι ανάγκη. Μπορεί να μοιάζει προφανές, μπορεί να είναι ακόμα κ δύσκολο, άλλα είναι πολύ σημαντικό.
Κλείνοντας κύκλους. Όχι από υπεροψία, από αδυναμία ή από αλαζονεία, απλώς επειδή κάτι δεν είναι πια μέρος της ζωής σας. Κλείστε την πόρτα, αλλάξτε δίσκο, καθαρίστε το σπίτι σας, τινάξτε τη σκόνη.
Σταματήστε να είστε αυτός που ήσασταν και μεταμορφωθείτε σ’ αυτόν που είστε.
Paulo Coelho

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Fair Play


Πόσες χιλάδες ὧρες πέρασαν μὲ συνεδρίαση,
σ᾿ αχτίδες, κόβες καὶ κομματικοὺς πυρῆνες,
στὸ τέλος πάθαμε χρονία νικοτινίαση
κι ὁ πονοκέφαλος οὔτε περνοῦσε μ᾿ ασπιρίνες.

Μάθαμε ἀπ᾿ ὄξω -βασικὰ- ὅλα τὰ προβλήματα
καὶ τὴν ἀναγκαιότητα τῆς πάλης
καὶ γίναμε τὰ δακτυλοδειχτούμενα τὰ βλήματα
κρατώντας τὸν Μὰρξ – Ἔγκελς ὑπὸ μάλης.

Μέρα τὴ μέρα θά ῾ρχονταν ἡ Ἐπανάσταση
καὶ περιμένοντας πέρασαν τὰ χρόνια
κι ὅμως σ᾿ τὸ λέγαν οἱ γονεῖς σου «ἄσ᾿ τα σὺ
πάντα θὰ βρίσκονται στὸν κόσμο ἄλλα κωθώνια».

Πάντοτε ὁ καπιταλισμὸς βρίσκει περάσματα
καὶ ξεπερνᾶ τὶς δύσκολες τὶς κρίσεις.
Κι ἕνα πρωί: «Ἀπαγορεύονται τὰ ἄσματα
καὶ κοπιάστε στὸ τμῆμα γιὰ ἀνακρίσεις».

Τώρα νὰ σπάσεις δὲν μπορεῖς πιά, σὲ χρωμάτισαν
καὶ σ᾿ ἔχουν σὰν τὸν ποντικὸ μέσα στὴ φάκα
καὶ δὲν ξεφεύγεις ἀπὸ τοῦ χαφιὲ τὸ μάτι σὰν
συναναστρέφεσαι τὸν καθ᾿ ἕνα μαλάκα.
...........................................................................................
Δὲν ἄκουσες ποτὲ τὴ μάνα σου τὴν ἅγια
σ᾿ ἐνοχλοῦσε καὶ σένα τὸ κατεστημένο,
δὲν εἶδες γύρω σου χιλιάδες τὰ ναυάγια
δὲν τὸ χαμπάρισες πὼς τὸ παιχνίδι ἦταν στημένο.

Μανόλης Αναγνωστάκης.
(ὁ ποιητὴς ὑπογράφει ὡς: Μανοῦσος Φάσσης)

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Φοβᾶμαι...

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.
Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.

Νοέμβρης 1983

Μανόλης Αναγνωστάκης

Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Ρένα Δούρου:"Η Αττική μετατρέπεται, με άλλα λόγια, στο στοίχημα εξουσίας της Αριστεράς στη χώρα."

Έγινε χθες 11/06/2014 η πρώτη Γενική Συνέλευση της περιφερειακής οργάνωσης,Δύναμη Ζωής.
Μια συνέλευση πρωτόγνωρη για το χώρο της Αριστεράς.
Μια συνέλευση που μέσα σε ένα έντονα συγκινησιακά φορτισμένο κλίμα,έστειλε μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις.
Με μια εκπληκτικά απλή και σοβαρή Ρένα Δούρου,να δίνει και να χαράσσει τα όρια και τα περιθώρια της πενταετίας που έρχεται και να δίνει το πρόσταγμα για το ξεκίνημα της "άλλης",διαφορετικής Δημοκρατικής διακυβέρνησης της Περιφέρειας Αττικής.
Και είπε πράγματι πολλά χθες η Ρένα.
Είπε για τη μάχη που κερδήθηκε από τις δυνάμεις του μνημονίου,αλλά είπε και για τη σθεναρή αντίδραση που οι ίδιες δυνάμεις θα προβάλουν από την πρώτη κιόλας μέρα ανάληψης της Διοίκησης από τη Δύναμη Ζωής.
Είπε για το στοίχημα που βάζει η Αριστερά,με την ίδια την καθημερινότητα και την ίδια την πραγματικότητα,το στοίχημα της λαϊκής συμμετοχικής διακυβέρνησης.
Είπε για τα σχέδια,τα οράματα,τα όνειρα που για πρώτη φορά,έχουμε πια και τη Δύναμη και την Υποχρέωση να τα κάνουμε πράξη.
Είπε για τις ιστορικές ευθύνες που αναλαμβάνουν όλα τα στελέχη της παράταξής(από το ποιο μικρό έως το ποιο μεγάλο).Ιστορική ευθύνη απέναντι σε αυτόν τον υπέροχο λαό,που αψήφησε τα όσα καλλιεργούσαν και επέβαλαν οι δυνάμεις του κατεστημένου και έστειλε την Αριστερά για πρώτη φορά στην κορυφή της Αττικής.
Είπε για την διαχείριση των απορριμάτων,για την δικιά μας εναλλακτική δημοκρατική πρόταση και για τον αγώνα που καταβάλουν οι χθεσινοί διαχειριστές να υποβαθμίσουν το ρόλο μας.
Και πάνω από όλα μια σοβαρή,αληθινή,απλή Ρένα, είπε πως δεν υπάρχουν στιγμές για πανηγυρισμούς και θριαμβολογίες και πως ήδη θα πρέπει ο καθένας μας να δίνει τη μάχη για να κερδηθεί ότι μπορεί να κερδηθεί για το λαό της Αττικής.
Ήταν πραγματικά μια υπέροχη μέρα για την Αριστερά,αλλά και για την Αττική.
Έχουν δρομολογηθεί όλες εκείνες οι διαδικασίες και οι παρεμβάσεις που θα μετατρέψουν την Περιφέρεια ,από ένα απλό γραφειοκρατικό διεκπεραιωτικό "γραφείο",σε μια Δύναμη δημιουργίας,ανάπτυξης και παραγωγής ιδεών ,προτάσεων και λύσεων .
Παρακάτω παραθέτουμε όλη την ομιλία της Ρένας Δούρου:

Αποσπάσματα από την ομιλία της Ρένας Δούρου στην Ιδρυτική Συνέλευση της Περιφερειακής Παράταξης «Δύναμη Ζωής»(kinisienergoipolites.blogspot.gr)

Κατά την ομιλία της στην ιδρυτική συνέλευση, η Ρένα Δούρου, τόνισε μεταξύ άλλων:

"Από τις 25 Μαΐου βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα. 

Η μεγαλύτερη Περιφέρεια της χώρας, η περιφέρεια Αττικής χάθηκε για τον εκλεκτό της κυβέρνησης των κκ Σαμαρά και Βενιζέλου. Γιατί την πήραν στα χέρια τους οι πολίτες. Οι πολίτες που επέλεξαν ένα διαφορετικό μοντέλο διοίκησης και πολιτικής. Πρόκειται για ένα σαφές μήνυμα ανατροπής και ελπίδας. Ένα πολιτικό μήνυμα με βαρύνουσα σημασία, που υπερβαίνει τα όρια της Αττικής. Ωστόσο, το μήνυμα αυτό εγγράφεται παράλληλα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο.
Ένα πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από δύο δυσκολίες.

Μία δυσκολία δομική και μία δυσκολία συγκυριακή.
.


Η δομική δυσκολία έχει να κάνει με το γεγονός ότι καλούμαστε να ασκήσουμε διοίκηση στη βάση ενός νομοθετικού πλαισίου, του Καλλικράτη, στο οποίο έχουμε ασκήσει έντονη και απολύτως δικαιολογημένη κριτική. Γιατί πρόκειται για ένα πλαίσιο που στόχο έχει την ετεροδιοίκηση και όχι την πραγματική αυτοδιοίκηση. Την αποξένωση δηλαδή του πολίτη από τα τοπικά κέντρα λήψης των αποφάσεων. Την απομάκρυνσή του από αυτό το κύτταρο δημοκρατίας που οφείλει να είναι η αυτοδιοίκηση, πρώτου και δεύτερου βαθμού. Η ύπαρξη για παράδειγμα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης συνιστά το «μακρύ χέρι» της κεντρικής εξουσίας έναντι της αιρετής περιφερειακής διοίκησης. Ένα «χέρι» που παρεμβαίνει ανταγωνιστικά και κυριαρχικά σε βάρος της αιρετής περιφέρειας.

Η δεύτερη, η συγκυριακή δυσκολία, την οποία καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, είναι αυτή της κυβέρνησης των κκ Σαμαρά και Βενιζέλου. Γιατί, και μετά από τον ανασχηματισμό, είναι φανερό ότι πρόκειται για μια κυβέρνηση συνέχειας της ίδιας πολιτικής λιτότητας. Μιας πολιτικής δηλαδή που θέλει την Αυτοδιοίκηση ιμάντα εφαρμογής των μέτρων λιτότητας, ιδιωτικοποίησης της δημόσιας περιουσίας, τσιμεντοποίησης, υποβάθμισης του περιβάλλοντος και της ζωής των πολιτών.

Πρόκειται, φίλες και φίλοι, για ένα στοίχημα που βάζει σε δοκιμασία τις ιδέες, τις προτάσεις και τις μεθόδους μας. Ένα στοίχημα που, αντιλαμβανόμαστε όλοι, ότι υπερβαίνει τα όρια της Αττικής. Γιατί αποτελεί το πρόκριμα που θα συμβάλλει στην εμπέδωση, ή όχι, από την κοινωνία, της ικανότητας του ΣΥΡΙΖΑ, της Αριστεράς, να ασκήσει διοίκηση από τους πολίτες, με τους πολίτες, για τους πολίτες.

Η Αττική μετατρέπεται, με άλλα λόγια, στο στοίχημα εξουσίας της Αριστεράς στη χώρα.

Ένα στοίχημα που μπορούμε να κερδίσουμε. Ένα στοίχημα που έχουμε υποχρέωση να κερδίσουμε.Και θα το κερδίσουμε γιατί έχουμε το ισχυρότερο χαρτί στα χέρια μας. Διαθέτουμε τον ισχυρότερο σύμμαχο. Εκείνον που έφερε τα πάνω - κάτω στην Αττική και που είπε «όχι» στα συμφέροντα. Τον σύμμαχο που άλλαξε τα δεδομένα. Εκείνον που ήδη έκανε την πρώτη ανατροπή και άνοιξε το δρόμο για τη νέα αρχή. Τους πολίτες.

Και είναι ακριβώς αυτός ο σύμμαχος που σήμερα επιβάλλει την συγκρότηση της περιφερειακής παράταξης της «Δύναμης Ζωής».

Της παράταξης που πρέπει να γίνει το όχημα υλοποίησης της πολιτικής των ρήξεων και των μεταρρυθμίσεων. Και παράλληλα να σηματοδοτήσει μια νέα νοοτροπία. Ένα νέο τρόπο διοίκησης της σπουδαιότερης Περιφέρειας της χώρας. Μακριά από συστήματα κολλητών και πελατειακών σχέσεων. Να εκπέμψει ένα νέο ήθος εξουσίας. Χωρίς τα προνόμια που δήθεν φυσιολογικά συνεπάγονται οι θέσεις ευθύνης, όπως αυτές του περιφερειάρχη και των αντιπεριφερειαρχών.

Γιατί φίλες και φίλοι θα ασκήσουμε διοίκηση και μέσα από το προσωπικό παράδειγμα. Μέσα από ένα νέο υπόδειγμα εξουσίας. Βασισμένο σε δημοκρατικές και συμμετοχικές αρχές.

Γιατί έτσι η «Δύναμη Ζωής» θα αποδείξει εμπράκτως ότι είναι πράγματι διαφορετική.

Ότι είναι μια παράταξη δημοκρατική, ανοικτή. Μια παράταξη - εργαλείο σύνδεσης της Περιφέρειας με την κοινωνία. Μια παράταξη που βάζει τέλος στην καλλιεργημένη συστηματικά από την απερχόμενη διοίκηση, άγνοια των πολιτών για όσα καθορίζουν τη ζωή τους. Μια παράταξη που θα παράγει πολιτική. Μια παράταξη που θα συσπειρώνει όλες εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις που επιθυμούν να συμβάλλουν στην αλλαγή σελίδας στην Αττική. Μια παράταξη που θα διατηρεί αμφίδρομη σχέση με τους πολίτες. Που θα λογοδοτεί και θα ελέγχεται από τους πολίτες. Ανοικτά και δημόσια. Μια δοκιμασία δύσκολη πλην όμως απαραίτητη. Και είναι μια δοκιμασία από την οποία δεν περισσεύει κανείς. Γιατί κανείς δεν εξαιρείται από το εύρος των προβλημάτων. Από την προωθούμενη τσιμεντοποίηση του Ελληνικού. Από την ιδιωτικοποίηση του αιγιαλού. Από την πλήρη απορρύθμιση του Γενικού Ρυθμιστικού προκειμένου να εξαφανιστούν όσες δικλείδες προστασίας των ελεύθερων χώρων και του πρασίνου είχαν απομείνει.

Και όλα τούτα στο όνομα μιας στρεβλής τσιμεντο-ανάπτυξης τύπου Ντουμπάι…

Η «Δύναμη Ζωής» δεν ήλθε απλά για να γκρεμίσει.

Αλλά και για να κτίσει.

Να κτίσει μια Αττική αντάξια της Ιστορίας, του Πολιτισμού και των παραδόσεών της.

Και κτίστες μπορούμε και οφείλουμε να γίνουμε όλοι μας.

Χωρίς κομματικά στεγανά.

Με μία μόνη προϋπόθεση : την ανιδιοτελή διάθεση για πολύ δουλειά.
Γιατί έχουμε μπροστά μας έργο μεγάλο και βαρύ. 

Έργο που δεν επιτρέπει μεμψιμοιρίες για καρέκλες και αξιώματα.

Έργο που επιβάλλει ευθύνες και σοβαρότητα.

Γιατί απέναντί μας έχουμε τις δυνάμεις της συντήρησης.

Εκείνες δηλαδή που θέλουν να μην αλλάξει τίποτε.


Που επιδιώκουν να παραμείνουν τα πράγματα ως έχουν. Αυτές τις δυνάμεις της συντήρησης και των συμφερόντων θα τις αντιμετωπίσουμε σε δύο επίπεδα που μεταξύ τους συνδέονται κι έχουν κοινό στόχο την υλοποίηση του προγράμματός μας.

Θα τις αντιμετωπίσουμε λοιπόν, πρώτον, με την συγκρότηση της Περιφερειακής Παράταξης. Και, δεύτερον, με τη συστηματική και απαρέγκλιτη εφαρμογή της νομιμότητας. Δηλαδή με την ενεργοποίηση όλων των δυνατοτήτων και των θεσμών που προβλέπει το νομοθετικό πλαίσιο και που ουδέποτε ενεργοποίησε ουσιαστικά η απερχόμενη περιφερειακή διοίκηση. Θεσμών συμμετοχικών που πρέπει να είμαστε έτοιμοι να στελεχώσουμε.

Και στους οποίους να επενδύσουμε με τις ιδέες και τις προτάσεις μας.

Και τούτα με στόχο την υλοποίηση του νέου αναπτυξιακού προτύπου που προτείνουμε για την παραγωγική ανασυγκρότηση της Αττικής:


- Με έμφαση στην εργασία και στην καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού.


- Με έμφαση στη δημιουργία ενός ισχυρού δικτύου κοινωνικής προστασίας, μέσα από ειδικά σχέδια δράσης για ευπαθείς ομάδες. Με προγράμματα σίτισης και στέγασης για όλους. Για να μην δημιουργηθούν νέοι άποροι και νέοι άστεγοι. Γιατί η αναχαίτιση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού έχει θετική άμεση και έμμεση επίδραση στην ανάπτυξη.

- Με έμφαση στη στήριξη της μικρομεσαίας και νεοφυούς επιχειρηματικότητας και παραγωγικών μονάδων κοινωνικής οικονομίας. Με τη στήριξη δηλαδή της υγιούς επιχειρηματικότητας.

- Με έμφαση στην προστασία και την οικολογική διαχείριση του περιβάλλοντος. Ειδικά σήμερα που προωθείται η ιδιωτικοποίηση και η τσιμεντοποίηση του φυσικού πλούτου μέσα από την εκποίηση δημόσιας περιουσίας και υποδομών.΄

- Με έμφαση σε ένα νέο μοντέλο διαχείρισης των απορριμμάτων. Ένα μοντέλο οικολογικά και οικονομικά δίκαιο και βιώσιμο στο πλαίσιο που επιτάσσει η ευρωπαϊκή, και πλέον η εθνική νομοθεσία σχετικά με τη μείωση του όγκου των απορριμμάτων με ανακύκλωση, κομποστοποίηση, διαλογή στην πηγή.

- Με έμφαση στις υποδομές και την αντιμετώπιση της υποβάθμισης της ποιότητας ζωής και του περιβάλλοντος.

Ο δρόμος μπροστά μας δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. 

 Κατάμεστη η αίθουσα στο υπ. Συγκοινωνιών
Το αντίθετο μάλιστα. Ωστόσο η «Δύναμη Ζωής» είναι το κατάλληλο όχημα.
Στην κατάλληλη περίοδο. Και η κινητήρια δύναμη είμαστε όλοι εμείς. Και η βούλησή μας να κάνουμε πράγματα διαφορετικά. Προς όφελος της κοινωνίας της Αττικής και των αναγκών των πολιτών της.

Αποδείξαμε ήδη δύο φορές, τις δύο Κυριακές, στις 18 και στις 25 Μαίου, ότι παρά τις δήθεν έγκριτες προβλέψεις, παρά τον πόλεμο της κυβέρνησης, παρά την εχθρική στάση των συστημικών ΜΜΕ, τίποτε δεν είναι αδύνατο για τους αποφασισμένους πολίτες.

Και σήμερα, με την Ιδρυτική μας Συνέλευση, καλούμαστε να βάλουμε τις βάσεις, έτσι ώστε αυτό το δήθεν «αδύνατο», να γίνει κανονικότητα.

Μια κανονικότητα όμως ακριβώς στον αντίποδα της οπισθοδρομικής κανονικότητας που πρεσβεύει η μνημονιακή κυβέρνηση και οι υπέρμαχοί της.

Γιατί για εμάς, για τη «Δύναμη Ζωής», η κανονικότητα συνεπάγεται πρώτα και πάνω από όλα το δικαίωμα όλων των πολιτών της Αττικής στην αξιοπρέπεια, την εργασία, την αλληλεγγύη, την ανάπτυξη, με κοινωνική δικαιοσύνη και σεβασμό στο περιβάλλον.

Ένα δικαίωμα που δεν θα μας χαριστεί.

Ένα δικαίωμα που με τη «Δύναμη Ζωής», με σκληρή δουλειά, λίγα λόγια και πολλά έργα,

θα το κατακτάμε μέρα με τη μέρα.

Με λάθη και με αστοχίες – γιατί όλα είναι μέσα στο παιχνίδι και αλάνθαστος είναι μόνο εκείνος που αποφεύγει τη δράση.

Ένα ωστόσο είναι αδιαπραγμάτευτο.

Και ας μην το ξεχάσουμε ποτέ:

η πολιτική μας βούληση να υπηρετήσουμε την κοινωνία και τις ανάγκες της.

Αυτή είναι η δική μας κόκκινη γραμμή.

Η γραμμή της ζωής μας.

Η απαραβίαστη γραμμή της «Δύναμης Ζωής». 

Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

18 Μάη ψηφίζουμε Ρένα Δούρου,Δύναμη Ζωής και Στέφανο Ζαφείρη!

 18 και 25 Μάη ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ-ΦΕΥΓΟΥΝ!
Επειδή η ζωή ανήκει σε αυτούς που έχουν το κουράγιο να ονειρεύονται και πέρνουν και το ρίσκο να ζήσουν τα ΟΝΕΙΡΑ τους!