Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

Η σχολική τσάντα που µιλάει.....μόνη της όμως,γιατί απόψε έμεινε στο Σχολείο!

Κάθε βράδυ ο γιος µου, πριν πάει για ύπνο, βάζει σε τάξη την τσάντα του.
Ή, για να είµαι ακριβής, πετάει µέσα βιβλία, τετράδια, κασετίνες, γόµες και στυπόχαρτα  , αλλά εκείνος αυτή τη διαδικασία τη λέει «τακτοποιώ την τσάντα µου».
Και δεν ξέρει πως, µόλις κλείσουν τα µάτια του και τα γλυκά φαντάσµατα του ύπνου αρχίσουν να χορεύουν γύρω απ’ το µαξιλάρι του, τα αντικείµενα µες στη σάκα ζωντανεύουν, τεντώνονται όπως κι εµείς κάθε πρωί, χαιρετιούνται κι αρχίζουν να µιλάνε.
Το στυπόχαρτο έχει τσαλακωθεί και θέλει να ισιώσει τα αυτάκια του στις τέσσερις άκρες και παραπονιέται:
– Αγαπηµένοι µου φίλοι, σήµερα συναντήθηκα µε όλα τα χρώµατα.
Ο αφέντης µας µε γέµισε µε ζητωκραυγές για κάποιον Κόππι Φάουστο , και µάλιστα τον έγραψε Κόπι, µε ένα πι. Κοιτάξτε µε, σας παρακαλώ, µοιάζω µε λίστα από εκλογικό κατάλογο!
– Παραπονιέσαι κι εσύ; επεµβαίνει το βιβλίο της Ιστορίας και Γεωγραφίας.
Για κάνε µου τη χάρη και ρίξε µια µατιά στις σελίδες µου.
Ο αγαπηµένος µας τύραννος έβαλε µουστάκια µε το στυλό του στον Καρλοµάγνο, πρόσθεσε ένα λοφίο στο καπέλο του Τζότο και σχεδίασε µια µύγα στη µύτη τον Χριστόφορου Κολόµβου.
Ύστερα τράβηξε µια γραµµή στην πορεία του ποταµού Πάδου και τον έκανε να φτάνει ως την Τεργέστη, κι ακόµα έφτιαξε µια γέφυρα από βάρκες ανάµεσα στη Σικελία και τη Σαρδηνία.
Σωστή επανάσταση σας λέω.
– Αυτό δεν είναι τίποτα, µουρµουρίζει το βιβλίο της Γλώσσας.
∆είτε, παρακαλώ, προσεκτικά τη σελίδα 45: όλα τα Ο έχουν βαφτεί κόκκινα, όλα τα Α πράσινα, όλα τα Ε κίτρινα.
Στη σελίδα 57, ποιος ξέρει γιατί, ο νεαρός µας έχει σχεδιάσει το κεφάλι ενός φιδιού που το σώµα του διασχίζει τη σελίδα 58 και 59 και η ουρά του καταλήγει στη σελίδα 60.
Είναι, λέει, ένας κροταλίας. Ίσως γι’ αυτό να τον έχει γεµίσει µε κουδουνάκια.
– ∆είτε πώς έχει µασήσει την ωραία µου άκρη, λέει το στυλό.
– Έχει ξεφλουδίσει όλο µου το καφέ χρώµα, παραπονιέται το µολύβι.
Εγώ, που είµαι ο πατέρας του ενόχου, τα ακούω όλα αυτά µπερδεµένος.
Θα ’θελα να ξυπνήσω το γιο µου και να τον βάλω να ακούσει πώς µιλάνε γι’ αυτόν, αλλά ακριβώς εκείνη τη στιγµή η τσάντα ανοίγει και δύο τετράδια, ένα µε γραµµές κι ένα µε τετραγωνάκια, έρχο- νται σαν επιτροπή να µου παρουσιάσουν µε επισηµότητα τα αιτήµατά τους
– Εσείς πιθανόν να µη φταίτε, µου λέει ευγενικά το τετράδιο µε τα τετραγωνάκια.
Σε κάθε περίπτωση, αυτά είναι τα αιτήµατά µας. Σας παρακαλούµε να τα µεταβιβάσετε στον γιο σας.
Μου δίνουν ένα γραµµένο φύλλο χαρτί και ξαναµπαίνουν στην τσάντα.
Το φύλλο λέει: «Οι κάτωθι υπογεγραµµένοι διαµαρτυρόµαστε έντονα για τις αγριότητες που ζούµε καθηµερινά. Και ζητούµε τα εξής:
1) Το αφεντικό µας να σταµατήσει να µας γεµίζει ζήτω, σχέδια, ψεύτικα µουστάκια και άλλα παράνοµα σχέδια, όσα δηλαδή δεν προβλέπει το σχολικό πρόγραµµα.
2) Να υποσχεθεί την ακεραιότητα των στυλό και των µολυβιών και να σταµατήσει να µασάει τις άκρες τους.
3) Τα µαρκαδοράκια να µπαίνουν στην κασετίνα και όχι πεταµένα άτακτα ανάµεσα στα υπόλοιπα πράγµατα. Ακόµα και σήµερα το πρωί το βιβλίο της Γεωγραφίας τραυµατίστηκε από αδέσποτο µαρκαδοράκι.
Αν τα αιτήµατά µας δεν ικανοποιηθούν, θα κάνουµε τα πάντα ώστε το αφεντικό µας να µείνει στην ίδια τάξη.
Υπογραφή: το Πρόχειρο, το Τετράδιο των Μαθηµατικών, το Τετράδιο των Εργασιών, το Μολύβι και τα λοιπά και τα λοιπά».
Αύριο το πρωί θα βάλω τον γιο µου να διαβάσει αυτό το φύλλο. Ελπίζω να µη χρειαστεί να ξανακούσω τέτοιου είδους παράπονα.
Τζάνι Ροντάρι, Παραµύθια σαν πλατύ χαµόγελο

Υ.Γ oroposavrio:Θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν μια ωδή αφιερωμένη στην ολομόναχη Σχολική τσάντα, που αυτό το Σαββατοκύριακο, θα μείνει στο Σχολείο, επειδή λέει είναι η αιτία που απομακρύνθηκαν οι οικογένειες μεταξύ τους. Και την ίδια ώρα που τα παιδιά, υποτίθεται θα έρχονται κοντά με τους γονείς, οι γονείς θα πηγαίνουν κανονικά στην δουλειά, μιας και ο πραγματική επιδίωξη είναι άλλη. Να στοχοποιηθεί και να ενοχοποιηθεί το Σχολείο. Και σε μια κοινωνία, που καταργεί τις πλαστικές σακούλες, αλλά διατηρεί τις πλαστικές συσκευασίες, που αναγκάζει τους γονείς να εργάζονται και τα Σαββατοκύριακα για να εξασφαλίσουν τα άκρως απαραίτητα, σε μια κοινωνία που αναλώνεται σε τηλεοπτικές μονομαχίες όλων των ειδών, βρέθηκε ο απόλυτος ένοχος που καταστρέφει τον κοινωνικό ιστό. Η Σχολική Τσάντα. Ας την ρίξουμε στην πυρά. Και μαζί με αυτήν και τα όσα προσέφερε αιώνες τώρα. Και μαζί με αυτήν και την ανθρωπιά, τις ιδέες, τα όνειρα, τις ελπίδες και τα πιστεύω μας.
Καληνύχτα παιδιά.


Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Ο φίλος μου ο Τζίμης | Του Ανδρέα Ρουμελιώτη.

Ήταν η μία και μοναδική θεμελιακή αντιπολίτευση από μόνος του.
Δεν χρειαζότανε άλλους.
Κάπα Κάπα, Τσίπρες και τέτοια. 
Φοιτητής ήμουνα που τον γνώρισα. 
Στις αρχές της δεκαετίας του '80 βγάζαμε το προδρομικό περιοδικό "Μια ΑΠΟΠΕΙΡΑ στην Χαλκίδα" και φτιάξαμε τον πρώτο μη κρατικό ραδιοφωνικό σταθμό στην Ελλάδα, το "Ράδιο Χαλκίδα". 
Οργανώσαμε τότε, για να υποστηρίξουμε τον πρώτο σύλλογο ραδιοερασιτεχνών, μια συναυλία με το συγκρότημά του, τις "Μουσικές Ταξιαρχίες", στο στάδιο της Χαλκίδας. 
Τιγκάρισε το γήπεδο και οι εξέδρες από τα άγρια θεριά της νιότης, την γενιά της αμφισβήτησης. 
Μόνο που - όπως εμείς τους μάθαμε - δεν βγάλανε εισιτήρια τα τσογλάνια, πηδήξανε από τις μάντρες και οι πιο τσαμπουκαλεμένοι κάνανε ντου από παντού. 
"Μπήκαμε μέσα", τα έσοδα από τα εισιτήρια δεν φτάνανε ούτε να πληρώσουμε  τα ηχητικά. 
"Δεν θέλω τα λεφτά σου σύντροφε", μου είπε  ο Τζίμης, "κάντε ένα ρεφενέ να τσοντάρουμε κάτι για τους μουσικούς, γιατί είναι προλεταριάτο". 
Κάτι λίγο το τσοντάραμε με το ρεφενέ.
"Στο χρωστάω αυτό Τζίμη", του είπα. 
Και πιστεύω ότι με τη φιλία μου, του το ξεπλήρωσα. 
Ήμασταν οι "Εραστές της Ανοιξης". 
"Θέλαμε τον κόσμο και τον θέλαμε τώρα"!
"Εδώ Ραδιοσυννεφούλα". 
Κάναμε την πρώτη ζωντανή εκπομπή στην ελληνική ραδιοφωνία, με επικεφαλής τον Νίκο Λακόπουλο. 
Το νεανικό ραδιομαγκαζίνο ξεκινούσε μόλις σχόλαγαν τα σχολεία. 
Ετρεχαν τα παιδιά στο σπίτι να προλάβουν την εκπομπή.
Ο Τζίμης Πανούσης με τις "Μουσικές Ταξιαρχίες" του, δίνανε συναυλία στην κεντρική πλατεία της Λάρισας. 
Ανεβήκανε οι μπάτσοι πάνω στην σκηνή και τον συλλάβανε την ώρα που τραγουδούσε : "Κι εγώ σ' αγαπώ γαμώ τον Χριστό μου...". 
Για πρώτη φορά, η ελληνική ραδιοφωνία μετέδιδε ζωντανά τη συναυλία μέσα από την εκπομπή μας, "Εδώ Ραδιοσυννεφούλα". 
Μας έκοψαν την εκπομπή στον αέρα. 
Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν ξαναβγήκε στο τηλέφωνο στον Νίκο τον Λακόπουλο, παρ' όλο που τον είχε σαν παιδί του.
Ο ντροπαλός επαναστάτης ήταν ο Τζιμάκος μας. 
Τις πρώτες φορές ερχόταν στο σπίτι μου κρατώντας δυο κρασιά στο χέρι και ήθελε ώρα πολλή, από την ντροπή, για να σηκώσει τα μάτια, να μιλήσουμε και να αστειευτούμε. 
Δουλέψαμε μαζί και στον City 99,5 της Γιάννας, τον άγριο νεανικό Δεκέμβρη του 2008. 
Εκεί διαπίστωσα από πολύ κοντά πόσο εργασιομανής, λεπτολόγος στα όρια του ψυχαναγκασμού, ήτανε.
Δεν άφηνε τίποτα στην τύχη: "το οκτάωρο να βγαίνει σύντροφε, το μεροκάματο". 
Μακράν ο καλύτερος ραδιοφωνατζής. 
Ο μεγαλύτερος ροκ καλλιτέχνης. 
Αν ζούσε στο Αμέρικα θα κυκλοφορούσε με μαύρες λεμουζίνε, 500 γκόμενε και 200 μπράβους για να μην τον χώσουν σε κανένα χαντάκι. 
Είχε τη σωστή δόση της κατάθλιψης για να γίνει κάποιος μεγάλος χιουμορίστας και σατιρικός τραγουδοποιός. 
Μόνο με τους Sex Pistols μπορεί να τον συγκρίνει κάποιος. 
Τέτοιου επιπέδου!
Μετά το έμφραγμα... όταν έπαθε το εγκεφαλικό, τον επισκεφθήκαμε να τον δούμε. 
Κούναγε χέρια, πόδια, σαγόνι. 
Τα πάντα όλα. 
"Μια χαρά είσαι, δεν σου άφησε τίποτα Τζιμάκο το εγκεφαλικό", του είπα. 
"Πώς δεν μ' άφησε; Έχω πάθει μεγάλη ζημιά."
"Τι σου άφησε ρε Τζίμη, αφού τα κουνάς όλα";
"Τι μου άφησε... Μόνιμη στύση!"
Ξεραθήκαμε στα γέλια.
Αυτό είχε ο Τζιμάκος, που δεν έχει η Αριστερά και κάθε είδους αντιπολίτευση.
Μόνιμη στύση.
Υ.Γ.: Τον έζησα από κοντά την τελευταία δεκαετία. Δεν γκρίνιαξε ποτέ, που έφυγε ο μακρονησιώτης ο πατέρας του, που πέθανε από καρκίνο ο αδερφός του, για τα εμφράγματα, τα εγκεφαλικά, τα αλλεπάλληλα χειρουργεία. Στις 9 Μαρτίου θα επέστρεφε στο Κύτταρο, μετά την... επ' αόριστο αναβολή του αιφνίδιου θανάτου του πάνω στην σκηνή, που τον έσωσαν τρεις γιατροί καρδιοχειρουργοί, που ήτανε τυχαία εκεί. Δεν γκρίνιαξε όταν τον έβγαζαν πάλι μετά την αγγειοπλαστική, με φορείο από το χειρουργείο: "Οι Θεσσαλονικιές είναι όλες φαρμακομούνες", δήλωσε με το στόμφο του ημιλιπόθυμου στην έκπληκτη Σαλονικιά(;) δημοσιογράφο που τον ρωτούσε "πως είστε;"
http://www.enallaktikos.gr

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Αν δεν έχουμε τίποτα να πούμε, καλύτερα να κάτσουμε στον καναπέ μας!

Συνάντησα χθες μετά από καιρό, έναν φίλο από τα παλιά.
Συναγωνιστή(δεν λέω σύντροφο, γιατί νομίζω πως η λέξη έχει πλέον ευτελισθεί εντελώς), με παρόμοιες ιδέες, για διαφορετικότητες(που τώρα γίνανε γραφικότητες) και με ενεργές παρεμβάσεις, τόσο στον εργασιακό του χώρο, όσο και στην κοινωνία γενικότερα.
Χάρηκα πραγματικά, γιατί εκείνη την στιγμή, ήμουν ιδιαίτερα φορτισμένος,μιας και επέστρεφα από ένα ακόμα Δικαστήριο, που απεκόμισα από την σύντομη ενασχόλησή μου με την Διοίκηση,αλλά και λόγω του ιδιαίτερου συμβολισμού, που έχει πια η Ευελπίδων για μένα(πόσο άδεια και μικρή μου φαίνεται αλήθεια) και βρήκα την ευκαιρία πίνοντας έναν καφέ, με ένα αγαπημένο πρόσωπο, να πούμε δυο τρεις κουβέντες διαφορετικές και να κάνουμε λογαριασμό, για το που ακριβώς πήγε το καράβι, που στα νιάτα μας, τραβάγαμε κουπί, ψάχνοντας την Ιθάκη!!!!!!
Το αποτέλεσμα του λογαριασμού ήταν πραγματικά απογοητευτικό.
Όχι για το τώρα.
Αλλά για το χθες και για το αύριο.
Τι κάναμε ρε φίλε τόσα χρόνια? ρωτήσαμε πολλές φορές ο ένας τον άλλο.
Τίποτα απολύτως, απαντήσαμε πολλές φορές, ο ένας στον άλλο.
Και που θα πάει αυτό το τρελοβάπορο που λέγεται Ελλάδα και πως θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας? ρωτήσαμε πολλές φορές ο ένας τον άλλο.
Πουθενά , σε μια χώρα χωρίς ζωή, χωρίς ανάσες, χωρίς ανατριχίλα, χωρίς όνειρα, απαντήσαμε πολλές φορές ο ένας στον άλλο.
Χωριστήκαμε μετά από πολλή ώρα , ευχαριστημένοι σαφώς που συναντηθήκαμε, στεναχωρημένοι σαφώς που πιστεύουμε ακριβώς τα ίδια.
Ήταν αυτή η συνάντηση για μένα ιδιαίτερα σημαντική, γιατί μου απέδειξε για άλλη μια φορά, πως άνθρωποι που σκέπτονται και αντιλαμβάνονται διαφορετικά τα πράγματα και πίστεψαν πως κάποια στιγμή μπορεί να επικρατήσει η "άλλη" αντίληψη και για την ζωή και για την δημοκρατία και για την διοίκηση, σήμερα νοιώθουν απογοητευμένοι και "αιρετικοί" σε μια κοινωνία που τρέχει με άλλες ταχύτητες και με άλλα στάνταρ.
Σε μια κοινωνία που επικροτεί την υποταγή και τον μηδενισμό της ανθρώπινης αξίας και απαγορεύει την αναζήτηση, την διαφορετικότητα, την πίστη σε μια άλλη κοινωνία ιδεών και δημιουργίας.
Και τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι σήμερα?
Έχουν πιάσει καναπέ!!!!!!
Και ξέρετε κάτι?
Έχει κάτι το επαναστατικό ο καναπές στις μέρες μας.
Γιατί εκεί στην ηρεμία σου μπορείς ελεύθερα και χωρίς κανείς να μπορεί να παρέμβει, να παίξεις το έργο, όπως εσύ και οι αλλοπαρμένοι φίλοι σου, το είχατε ονειρευτεί.
Μπορείς να μεταφέρεσαι όποτε θέλεις, σε εκείνη την πραγματικότητα που ονειρευτήκαμε και παλέψαμε, χωρίς επιτυχία.
Σε πόλεις ανθρώπινες, δημοκρατικές, με πολλά μεγάλα χαμόγελα, με Καλημέρες και Καλησπέρες, με αξιοκρατία, με παιδεία λαϊκή, με υγεία για όλους, με εθνική ταυτότητα, με εθνική παράδοση, με ανεξαρτησία, μέσα και έξω, με παιδιά που αξίζει να παλέψουν για το καλύτερο αύριο,εδώ, όχι στην ξενιτειά , με γέροντες υπερήφανους , που θα μπορούν να δίνουν ΚΑΛΙΣΤΡΙΝΑ τα Χριστούγεννα στα εγγονάκια τους, με σπίτια ανοιχτά, ζεστά, με όμορφο θόρυβο, από γέλια και συζητήσεις, με ανθρώπους που θα μπορούν να ονειρεύονται, να προγραμματίζουν, να ψάχνουν πάντα το καλύτερο και να έχουν ελπίδα και δικαίωμα να το πετύχουν.
Έχει αυτή την επαναστατικότητα ο καναπές, που όσο και αν προσπαθήσουν δεν θα μπορέσουν ποτέ να την καταπνίξουν, δεν θα μπορέσουν ποτέ να μας την πάρουν.
Εκεί λοιπόν, σε αυτόν τον επαναστατικό καναπέ, αντιλαμβάνεσαι
και κάτι ακόμα, παρακολουθώντας τα θέατρα του παραλόγου, που παίζονται καθημερινά, από παγκόσμιο , μέχρι τοπικό επίπεδο.
Αφού είσαι μειοψηφία και αφού αυτά που πρεσβεύεις θεωρούνται επιεικώς γραφικά και επικίνδυνα, και αφού εκείνοι που ασχολούνται με την χάραξη του δικού σου μέλλοντος, έχουν τον τρόπο να εναλλάσσονται και να το κάνουν όπως αυτοί γνωρίζουν και μπορούν, εσύ έναν τρόπο έχεις πια να αντιδράσεις.
Μέσα από την γαλήνια απεραντοσύνη του καναπέ σου, με ένα τεράστιο χαμόγελο ανάμικτης ειρωνείας μα και ευτυχίας, καθημερινά τους αφήνεις απελπιστικά μόνους, να φτιάχνουν τον κόσμο(που έτσι και αλλιώς αυτοί θα τον έφτιαχναν), αλλά χωρίς εσένα.
Με την απουσία σου.
Έχουν κερδίσει έτσι, με το σπαθί τους, την αιώνια απαξίωση σου και ταυτόχρονα ξέρουν, πως ακόμα κινδυνεύουν μονάχα από τους "επαναστάτες του καναπέ".
Γιατί όταν αυτοί αποφασίσουν πως ήρθε η ώρα, της άλλης διαφορετικής πρότασης, των γραφικών και των αλλοπαρμένων, τότε η κοινωνία θα έχει κάνει ένα βήμα μπροστά.
Και είναι βέβαιο, πως όταν θα ξεκινήσει το "λεωφορείο" που θα μας μαζεύει από τους καναπέδες, θα έχει σημάνει η ώρα της μεγαλύτερης επανάστασης στην παγκόσμια Ιστορία,
Της Επανάστασης των όσων ονειρεύονται στον καναπέ τους!!!!!!
Μέχρι τότε, στρογγυλοκαθόμαστε, τζακάκι, ματσάκι, κουβεντούλα και αγκαλίτσες!!!!!

Υ.Γ OROPOSAVRIO
Μένω εκτός, θυμάμαι ονόματα
τρέχω με ταχύτητα φωτός
μένω εκτός, σαν κάτι στόματα
που `διωξε απ’ τον κόσμο ένας λωτός

Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα
θέλω να γυρίσω
μα ο παράδεισος κλειστός

Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα
θέλω να μιλήσω
μα ειν’ ο τόπος μου σβηστός

Μένω εκτός, μιλάω με σύρματα
στη σιωπή ζυγιάζω σαν αϊτός
μένω εκτός, σαν κάτι σχήματα
που `φτιαξε στην άμμο ένας πιστός

Λίνα Νικολακοπούλου

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Είμαστε πολλοί αλλά είμαστε σκόρπιοι!!!!!!!


Είμαστε πολλοί αλλά είμαστε σκόρπιοι, 
μας πήρανε αμπάριζα οι δήθεν και οι όποιοι.
Είμαστε πολλοί μα δεν παίζουμε μπάλα, 
φεύγει μπροστά μας ο καιρός κι εμείς ξοπίσω τρεχάλα.

Είμαστε πολλοί αλλά είμαστε μόνοι, 
μείναμε δίχως όνειρο τώρα που ξημερώνει.
Είμαστε πολλοί μα ο καθένας μονάχος
με πάθος κι ενθουσιασμό σκοντάφτουμε στο ίδιο λάθος.

Άντε λοιπόν και πάλι να ξαναβρεθούμε
στους ίδιους δρόμους που τους περπατούσαμε
πριν μας προλάβει ο καιρός και ξεχαστούμε
γιατί αλλιώς δικέ μου πάλι την πατήσαμε.


Στίχοι:  
Μουσική:  

Υ.Γ oroposavrio:Άραγε θα ξαναβρεθούμε?????

Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

Κι αν ο κλοιός στενεύει!

Όλα του κόσμου τα πουλιά 
όπου κι αν φτερουγίσαν 
όπου κι αν χτίσαν την φωλιά 
όπου κι αν κελαηδήσαν 

Εκεί που φτερουγίζει ο νους 
εκεί που ξημερώνει 
μαργώνουν τα πουλιά της γης 
κι ούτε ένα δεν ζυγώνει 

Σαν αερικό θα ζήσω 
σαν αερικό 

Ανάσα είναι καυτερή 
και στέπα του Καυκάσου 
η σκέψη που παραμιλά 
και λέει τα όνειρά σου 

Όσες κι αν χτίζουν φυλακές 
κι αν ο κλοιός στενεύει 
ο νους μας είναι αληταριό 
που όλο θα δραπετεύει 

Σαν αερικό θα ζήσω 
σαν αερικό 

Σαν αερικό θα ζήσω 
σαν αερικό.

Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

Αθώοι οι Πρόεδροι των Δημοτικών Κοινοτήτων και ο πρώην Δήμαρχος,για τις Παγίες!Και μετά από αυτό τι?

Πανηγυρικά αθώοι κρίθηκαν,ο πρώην Δήμαρχος Γιάννης Οικονομάκος και οι Πρόεδροι των Δημοτικών Κοινοτήτων, Αυλώνος Πάντος Άρης, Αφιδνών Κεμπεσίδης Μάκης, Καλάμου Κιούσης Κώστας, Μαρκοπούλου Παπαντωνίου Αλέκος και Νέων Παλατίων Ζαφείρης Στέφανος, για την δίωξη για τις πάγιες προκαταβολές, που είχε ασκηθεί από τους Ελεγκτές Δημόσιας Διοίκησης, μετά από ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ συμπολιτών μας!!!!!!!
Έξι άνθρωποι ταλαιπωρήθηκαν επί δύο περίπου χρόνια, με καταθέσεις απολογίες και υπομνήματα, ξοδεύοντας χρόνο χρήμα, αλλά και ψυχική ηρεμία και διάθεση.
Ταυτόχρονα πλανήθηκε καλλιεργήθηκε και συντηρήθηκε, ένα κλίμα συκοφαντίας και σπίλωσης, από κύκλους και άτομα που αρέσκονται σε αυτό και μόνο σε αυτό.
Δεν πάει να είναι Χειμώνας ή Καλοκαίρι.
Δεν πάει να είναι Δήμαρχος ο Οικονομάκος ή ο Ρούσσης.
Δεν τους ενδιαφέρει καθόλου.
Το μαγγανοπήγαδο της καταγγελίας και της σπίλωσης να είναι καλά και να βρίσκουμε καινούργια θύματα να διαπομπεύουμε συντηρώντας, τα πιο ακραία κομπλεξικά και φασιστικά μας συναισθήματα.
Όμως υπάρχει και ο τόπος μας.
Ο Τόπος που όλοι μας ορκιζόμαστε πως αγαπάμε.
Που όλοι μας διατυμπανίζουμε πως νοιαζόμαστε για την καλυτέρεψη και για την αναβάθμισή του.
Και συνεχίζουμε ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι συντήρησης του κλίματος της κατασυκοφάντησης και της εξόντωσης των πολιτικών μας αντιπάλων, ανακαλύπτοντας πίσω από κάθε κίνηση(καλή ή κακή δεν έχει σημασία),σκιές, συνομωσίες, νταραβέρια, απάτες και οικονομικές ατασθαλίες.
Αποτέλεσμα?
Όποιος σέβεται τον εαυτό του, όποιος πραγματικά σκέφτεται να ασχοληθεί με την καρδιά του για να βοηθήσει τον τόπο του, όποιος έχει μια σταλιά φιλότιμο και μια σταλιά υπερηφάνεια και συνείδηση, να τρέχει και να φεύγει μακριά, από αυτό το συνονθύλευμα που κακοποιεί και δηλητηριάζει πρόσωπα και καταστάσεις.
Και πριν και τώρα.
Μπερδεμένες έννοιες, βασικών πολιτικών λειτουργιών.
Και ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής του τόπου.
Όχι φίλοι μου δεν είναι ταυτόσημες έννοιες η Αντιπολίτευση και η Μόνιμη καταγγελία.
Υπάρχει και η σύνθεση, υπάρχει και η αντιπρόταση, υπάρχει και η συμφωνία στα αυτονόητα και στα επιβεβλημένα.
Και εντάξει εμείς περάσαμε και δεν κολλήσαμε, αφού επιλέξαμε να ασχοληθούμε με όσα μας ευχαριστούν και μας κάνουν περισσότερο ανθρώπους.
Όλοι αυτοί που έπονται, τα νέα παιδιά που πρέπει να πάρουν κάποια στιγμή τη σκυτάλη, η καινούργια γενιά που πρέπει να ανανεώσει το πολιτικό σκηνικό και να φέρει το νέο, το αλλιώτικο, το φρέσκο, πως να αναπτυχθεί και να δραστηριοποιηθεί, μέσα σε αυτό το κλίμα της παράνοιας και της απαξίωσης που σκόπιμα συντηρούν οι έχοντες "τα κλειδιά των μικρομάγαζων" και οι πολιτικοί "αστέρες", που αρνούνται να αντιληφθούν, πως η κοινωνία και η ζωή , έχει βάλει πλώρη για άλλα και πως οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες του παρελθόντος, μόνο σαπίλα και σήψη παράγουν.
Η Εκπληκτική εισήγηση της Εισαγγελέως σήμερα, είπε πολλά, για το πως αντιλήφθηκε αυτή η ομάδα πραγματικά καλών παιδιών,τα όσα της ανατέθηκαν, στην δυσκολότερη στιγμή της νεότερης Ελληνικής Ιστορίας(τότε που περάσαμε, από  την Εικονική πραγματικότητα που ζούσαμε, στην επιβαλλόμενη πραγματικότητα, του μη ζεις, μην αναπνέεις, μην ονειρεύεσαι).
Και πρότεινε την αθώωσή μας, γιατί όπως είπε οι άνθρωποι αυτοί, ότι έκαναν, το έκαναν για να εξυπηρετήσουν τα χωριά τους, τους πολίτες τους και την λειτουργία του Δήμου τους.
Επιστρέφουμε ολάκερη την καταγγελία, σε όλους αυτούς που μας την είχαν προσάψει(και γνωρίζουμε πολύ καλά ποιοι είναι) και καλούμε τους σημερινούς καταγγέλλοντες κάθε τι , να αναλογιστούν πως οι κοινωνίες δεν χτίζονται πάνω στην διαίρεση και στην καχυποψία, αλλά πάνω στην σύνθεση και στην συνεργασία.

Υ.Γ Αποχωρώντας από την σύντομη και πενιχρή συμμετοχή μου, στα τοπικά δρώμενα, ένα πράγμα μόνο καταλογίζω στον εαυτό μου.
Το ότι δεν μπόρεσα να κάνω για τους συμπολίτες μου, όλα εκείνα που έπρεπε και όλα εκείνα που δικαιούνταν.
Το μόνο βέβαια που με κάνει να ησυχάζω κάπως, είναι πως αυτό έγινε, ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ, ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ.

ΖΑΦΕΙΡΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ









Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Ανοιχτή Επιστολή προς Ρένα Δούρου,Ιούλιο Συναδινό και Σπύρο Πάντζα.

Ωρωπός 19/10/2017
Συντρόφισσα Ρένα Δούρου, σύντροφε Ιούλιε Συναδινέ, σύντροφε Σπύρο Πάντζα.
Ξεκινώντας να γράφω αυτή την επιστολή θέλω να ξεκαθαρίσω προς όλες τις κατευθύνσεις, πως δεν έχω πια καμιά Πολιτική Φιλοδοξία, μιας και θεωρώ πως ότι είχα να δώσω το έδωσα-χωρίς μεγάλη επιτυχία ,είναι η αλήθεια- και πως χρησιμοποιώ αυτή την μέθοδο επικοινωνίας, όχι γιατί θέλω να εντυπωσιάσω, ούτε γιατί μου αρνήθηκαν τα όσα θα ζητήσω.
Χρησιμοποιώ αυτή την μέθοδο ,γιατί δεν είμαι καθόλου καλός στα Πρωτόκολλα και στα κλεισίματα Πολιτικών ραντεβού, αλλά και γιατί πιστεύω πως πράγματα αυταπόδεικτα και πανθομολογούμενα, δεν πρέπει να κουβεντιάζονται στα στενά όρια κάποιων γραφείων, αλλά δημόσια και με ανοιχτές διαδικασίες.
Αυτή άλλωστε είναι και η έννοια της Λαϊκής Συμμετοχής, που όλοι μας επαγγελθήκαμε και πιστέψαμε.
Αφορμή για να γράψω αυτή την επιστολή, αποτέλεσαν δύο γεγονότα, ιδιαίτερα σημαντικά για μένα, σαν γονιός αρχικά, αλλά και σαν πολίτης στην συνέχεια, που θέλει να ζει σε μια κοινωνία, που σέβεται τα παιδιά της και που στέλνοντας τα νιάτα της στον "ιερό" χώρο του Αθλητισμού, τα οπλίζει με όλες εκείνες τις αρετές, που αύριο θα διαμορφώσουν έναν πολίτη που θα σέβεται και θα αγαπά ,την ζωή, την συμμετοχή και την Δημοκρατία.
Τα γεγονότα είναι :
1)Ο 4ος κατά σειρά σοβαρός τραυματισμός ενός παιδιού-αθλητή, στο άθλιο και εντελώς κατεστραμμένο γήπεδο των Νέων Παλατίων και
2)Η αγωνιώδης κραυγή δεκάδων γονιών, που τα παιδιά τους αγωνίζονται και συμμετέχουν στις δραστηριότητες του Γυμναστικού Συλλόγου Ωρωπού, με πολύ μεγάλες επιτυχίες, που γνωρίζουν όμως  πως με την έλευση του Χειμώνα, θα πρέπει για άλλη μια χρονιά να σταματήσουν να γυμνάζονται όπως πρέπει, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει μια υποδομή κλειστού Προπονητηρίου , που θα ανακούφιζε και θα έδινε την ευκαιρία για ακόμα πιο μαζική συμμετοχή και για ακόμα πιο αποτελεσματική εκγύμναση και άθληση.
Ο Ωρωπός μια τεράστια περιοχή, λίγα μόλις χιλιόμετρα από την Αθήνα, είναι μια περιοχή "ορφανή" σε αθλητικές εγκαταστάσεις, εγκαταλελειμμένη από τις κεντρικές Διοικήσεις για πολλά χρόνια.
Εκατοντάδες παιδιά συνωστίζονται σε ελάχιστα γήπεδα και οι Υποδομές είναι από ασήμαντες έως μηδαμινές.
Απευθύνομαι σε εσάς, μιας και γνωρίζω από πρώτο χέρι-από την πρόσφατη συμμετοχή μου στα Δημοτικά πράγματα- πως οι δυνατότητες που έχει ο Δήμος Ωρωπού να παρέμβει είναι απειροελάχιστες, μιας και οι δυσμενής οικονομικές συνθήκες, προτάσσουν την επίλυση άλλων προβλημάτων, που αφορούν την καθημερινή επιβίωση βασικών λειτουργιών και βασικών υποδομών του Δημοτικού οργανισμού.
Και είμαι βέβαιος πως δεν θα παρεξηγήσετε, αλλά και ούτε θα πάρετε "στραβά' την επιστολή μου, μιας και γνωρίζετε, πως την γράφει ένας πολίτης, που σας αγαπά, πιστεύει σε σας και είναι περήφανος που είστε φίλοι και σύντροφοι του.
Συντρόφισσα Ρένα
Πριν 4 χρόνια, μια κουβέντα 5 λεπτών μαζί σου, μου έδωσε την απόλυτη βεβαιότητα και την απόλυτη πεποίθηση πως είσαι πρώτα από όλα άνθρωπος, και μετά αγωνιζόμενη πολιτικός με ειλικρινής και πρωτοποριακές ιδέες και απόψεις. Με κέρδισες και γιαυτό τάχθηκα δίπλα σου και υποστήριξα με όλη την δύναμη της ψυχής μου την υποψηφιότητα σου, βάζοντας θεωρώ ένα μικρό λιθαράκι στην μεγάλη μας νίκη.
Με την μετέπειτα πορεία σου, δικαίωσες και δικαιώνεις, αυτή την επιλογή μου και αυτή μου την πεποίθηση.
Κάθε μέρα αποδεικνύεις, πως είσαι ότι καλύτερο μπορούμε να περιμένουμε από μια επόμενη γενιά Πολιτικών, με αγαθές προθέσεις και αγνά κίνητρα.
Και ξέρουμε και οι δυο, πως δεν μείνατε πολλοί τέτοιοι.
Ήρθε η ώρα συντρόφισσα να στρέψεις τα μάτια σου και προς την περιοχή που λέγεται Ωρωπός και να αποδείξεις πως η στήριξη και η βοήθεια που σου προσέφερε(και αριθμητικά και ηθικά), δεν πήγε χαμένη. Υπάρχουν οι συνθήκες, υπάρχουν τα υπαρκτά προβλήματα που απαιτούν άμεσες λύσεις και νομίζω πως έχουν ωριμάσει οι συνθήκες να επέμβεις, με τον τρόπο που μόνο εσύ ξέρεις.
Άμεσα και καταλυτικά.
Σύντροφε Ιούλιε
Είσαι ίσως ο πρώτος Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού που προέρχεσαι από τα σπλάχνα του Μαζικού Λαϊκού Αθλητισμού και που πιστεύεις στην συμμετοχή των πολιτών στα Αθλητικά δρώμενα, χωρίς περιορισμούς, ισότιμα και με απόλυτη ελευθερία.
Γνωρίζοντας σε και παρακολουθώντας την μέχρι τώρα πορεία σου, ξέρω πως είσαι απόλυτα δίκαιος, απόλυτα καθαρός και απόλυτα προσηλωμένος στο τεράστιο έργο που έχεις αναλάβει και που υπηρετείς με αυταπάρνηση και απόλυτη νομιμότητα.
Σε μια Ελλάδα πληγωμένη, από μια φρούδα ελπίδα που κάποιοι έντεχνα καλλιέργησαν , προκειμένου να εξυπηρετήσουν προσωπικά συμφέροντα-μιλώ για την Ολυμπιάδα του 2004- βρέθηκε επιτέλους ένας άνθρωπος να μιλήσει και να αποκαλύψει το μεγάλο φαγοπότι, αλλά και ταυτόχρονα να μπει στην διαδικασία της αναστήλωσης των Αθλητικών Υποδομών, που ρήμαζαν ανά την Ελλάδα.
Σύντροφε Ιούλιε
Διακατέχομαι απέναντι σου, μόνο από αισθήματα αγάπης και σεβασμού.
Μόνο με αυτά τα κίνητρα κινούμενος, σου ζητώ να "σκύψεις" πάνω σε αυτά τα δύο μεγάλα Αθλητικά προβλήματα του Ωρωπού και στα πλαίσια των δυνατοτήτων σου να προσπαθήσεις να δώσεις διεξόδους.
Ξέρω πως θα ευαισθητοποιηθείς και είμαι στην διάθεση σου, μαζί με εκατοντάδες γονείς που ελπίζουν σε αυτό, για να συζητήσουμε και να προσπαθήσουμε από κοινού να καταλήξουμε σε κοινά αποδεκτές λύσεις.
Σύντροφε Σπύρο
Με χαρά παρακολουθώ τον συνεχή αγώνα σου και την συνεχή παρουσία σου σε εκδηλώσεις εγκαινίων, νέων ή ανακατασκευασμένων Αθλητικών χώρων, στα πλαίσια της αρμοδιότητας σου, σαν επιτετραμμένος στα θέματα Αθλητισμού της Περιφέρειας Αττικής.
Δεν σου κρύβω, πως ονειρεύομαι την μέρα, που θα σε δω να προίστασε στα εγκαίνια του ανακατασκευασμένου χλοοτάπητα του γηπέδου του Ωρωπού(ο ίδιος από το 2002) και στην θεμελίωση του κλειστού Προπονητηρίου Ωρωπού.
Και το πιστεύω πως μπορεί να γίνει, γιατί είναι η πρώτη φορά που ένα παιδί τόσο αγνό και τόσο απλό, βρίσκεται σε αυτή την θέση.
Οι συνθήκες φίλε Σπύρο είναι γόνιμες, το έδαφος είναι μια χαρά "στρωμένο", οι προϋποθέσεις υπάρχουν ,οι άνθρωποι είναι εδώ και σε περιμένουν και εγώ είμαι σίγουρος, πως δεν θα αφήσεις να πάει αυτή η ευκαιρία χαμένη.

Κλείνοντας την επιστολή μου αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι ,θέλω να τονίσω πως δεν την έχει γράψει το δικό μου χέρι, αλλά το χέρι εκατοντάδων γονιών, που αγωνιούν και θέλουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, με το ιδανικό του Αθλητισμού και με τις ιδέες της άθλησης , της ευγενούς άμιλλας και του "ευ αγωνίζεσθε".
Το χέρι εκατοντάδων γονιών, που σε αυτή την εκφυλισμένη κοινωνία που ζούμε, παλέυουν να κρατήσουν ζωντανά στις ψυχές των παιδιών τους, όλα όσα εμάς τους Έλληνες μας  κατέστησαν περιούσιο και πρωτοπόρο λαό και μας κατέγραψαν με χρυσά γράμματα στην Παγκόσμια Ιστορία.
Αλλά και το χέρι εκατοντάδων παιδιών που ζητούν από μια κοινωνία και μια πολιτεία, το απλούστερο.
Αξιοπρεπείς και ανθρώπινους χώρους για να αθληθούν και γιατί όχι και απλά για να παίξουν!
Με την ελπίδα πως η επιστολή μου, θα εκληφθεί όπως ακριβώς την απέστειλα, εξακολουθώ να πιστεύω σε σας και να είμαι βέβαιος πως αποτελείται και οι τρεις την άλλη "διαφορετική" εικόνα του Πολιτικού που ονειρευόμαστε και θέλουμε και γι αυτό θα κάνετε αυτό που πρέπει.
Με αγάπη και συντροφικότητα
ΖΑΦΕΙΡΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ
       Απλά γονιός

Η σχολική τσάντα που µιλάει.....μόνη της όμως,γιατί απόψε έμεινε στο Σχολείο!

Κάθε βράδυ ο γιος µου, πριν πάει για ύπνο, βάζει σε τάξη την τσάντα του. Ή, για να είµαι ακριβής, πετάει µέσα βιβλία, τετράδια, κασετίν...