Ελ.Βενιζέλος-Ελευσίνα 50.000 μέτρα,κόστος 2,80 Ε,Αφίδνες-Άγ.Στέφανος 800 μέτρα,κόστος 3,30 Ε!Ακούει κανείς?

Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟΥ:
ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ-ΕΛΕΥΣΙΝΑ 50000 ΜΕΤΡΑ,ΚΟΣΤΟΣ 2,80 Ε
Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΚΑΛΥΠΤΕΙ 30 ΔΗΜΟΥΣ.

ΑΦΙΔΝΕΣ-ΑΓΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ 800 ΜΕΤΡΑ , ΚΟΣΤΟΣ 3,30!!!!!

Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΦΥΣΙΚΟ ΣΥΝΟΡΟ ΔΥΟ ΔΗΜΩΝ!!!!!!!

Και αντί να υπάρξει μια απλής λογικής σκέψη και αντιμετώπιση ,η ΝΕΑ ΟΔΟΣ ,με την ανοχή και σιωπηρή στήριξη της κυβέρνησης(πρώτη φορά αριστερά),αποστέλλει και φιρμάνια προς όσους κάνουν το αυτονόητο και εκείνο που αυτοί που σήμερα διοικούν, διακήρυτταν και διαδήλωναν.

Ας μας εξηγήσει κάποιος με ποιον μαθηματικό τύπο προκύπτει αυτή η ανισόρροπη πραγματικότητα και με ποιο Δίκαιο μπορεί να σταθεί η όποια κατηγορία, που απευθύνεται σε ανθρώπους, που όπως έχω ξαναπεί δεν ανήκουν στο ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ γενικά και αόριστα, ούτε αρέσκονται να μην τηρούν τους νόμους?

Ας μας εξηγήσει κάποιος από τους πρώην Αριστερούς, που σήμερα απολαμβάνουν την σιγουριά της όποιας καρέκλας τους παραχωρήσαμε ευγενικά, πως μπορεί να εξηγηθεί αυτή η "τρέλα" και πως είναι δυνατόν να επιτρέπεται στους ΕΡΓΟΛΑΒΟΥΣ(έτσι τους λέγατε μέχρι πριν από λίγο καιρό), να βγαίνουν και από πάνω και να τρομοκρατούν(έτσι νομίζουν), με δικαστικούς Επιμελητές ,όποιον έχει το θάρρος να αντιστέκεται σε αυτόν τον παραλογισμό?

Θα καλώ κάθε μέρα, όλους όσους μέχρι πριν δύο-τρία χρόνια, πρωτοστατούσαν στον αγώνα για την κατάργηση των διοδίων(ή αν θέλετε για την ορθή τιμολόγηση τους), να πάρουν θέση.

Η Σιγουριά και η δύναμη που προκύπτει από την ασφάλεια του όποιου πόστου, είναι προσωρινή και πρόσκαιρη.'

Η Αξιοπρέπεια και η πίστη στις όποιες αρχές μας έχουν γαλουχήσει,είναι μόνιμη και μας χαρακτηρίζει.

ΠΑΡΤΕ ΘΕΣΗ ΤΩΡΑ! 

ΣΤΑΜΑΤΕΙΣΤΕ ΝΑ ΚΡΥΒΕΣΤΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ.

Η ΚΛΕΨΥΔΡΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΑΔΕΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΤΟΛΗΣ.

ΠΑΡΤΕ ΘΕΣΗ ΤΩΡΑ!

Και τώρα αγαπητοί σύντροφοι,για πες τε μου,πως θα πρέπει να αντιδράσω?

Σήμερα Τρίτη 27/03/2018 επιστρέφοντας από την εργασία μου βρήκα να με περιμένει ένας φάκελος.

Κατάλαβα αμέσως πως πρόκειται για δίωξη ,και το μόνο που απέμενε ήταν να διαπιστώσω  πιο ακριβώς θέμα αφορά.
Πολύ σύντομα ανοίγοντας τον φάκελο κατάλαβα από την πρώτη στιγμή τον αποστολέα του:
ΝΕΑ ΟΔΟΣ-με πολύ αγάπη, προφανώς!!!!!!!

Ήταν λοιπόν το χαμπέρι από την αγαπημένη εταιρεία, που χρόνια πολλά θησαυρίζει σε βάρος όλων μας.

Θα το ξεκινήσω λοιπόν το "έργο" από εκεί που πρέπει. Εδώ και πολλά χρόνια, για λόγους κοινής λογικής , συνειδητά και με απόλυτη επίγνωση, δεν πληρώνω τα διόδια που βρίσκονται αυστηρά και μόνο μέσα στα όρια του Δήμου Ωρωπού. Και δεν πληρώνω τα εξωφρενικά και παράλογα 6,60 Ε, πηγαίνοντας κάθε πρωί και επιστρέφοντας κάθε απόγευμα από την δουλειά μου, η οποία σημειωτέον απέχει 800 μέτρα από τον σταθμό των διοδίων, όχι μόνο γιατί είναι αδιανόητα, αλλά και γιατί αν έμπαινα στην διαδικασία να χρησιμοποιήσω τον παράδρομο, θα έφτανα καθημερινά στην δουλειά μου καθυστερημένος και κάποια στιγμή θα την έχανα. Και όχι βέβαια επειδή αργώ να ξυπνήσω, αλλά επειδή έχω και δυο παιδιά τα οποία πρέπει να μεταφέρω στα Σχολεία πριν ξεκινήσω.
Υπενθυμίζω επίσης πως είμαι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, ήμουν υποψήφιος περιφερειακός Σύμβουλος με την Ρένα Δούρου και έδωσα μαζί με χιλιάδες άλλους ανθρώπους τον αγώνα για ΔΡΟΜΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΠΟΥ ΝΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟΝ ΛΑΟ, όπως λέγαμε πριν εγκατασταθούμε στην Εξουσία και πριν μας καταλάβει η αιώνια λησμονιά και η αιώνια αναισθησία, όλων εκείνων που μια καρέκλα τους μεταμορφώνει από επαναστάτες σε υπηρέτες και από επαναστατημένους σε πειθήνια όργανα καταστάσεων και συστημάτων, που μόλις πριν από λίγο καταγγέλαμε με οργή.
Και λέγαμε τότε, πριν 3 μόλις χρόνια, πως είναι αδιανόητο και φασιστικό να είναι οι δρόμοι απαγορευμένοι για τον απλό πολίτη και πως οι εργολάβοι τα έχουν πάρει δεκάδες χιλιάδες φορές και πως ήρθε η ώρα να πληρώσουν και αυτοί και να αποδοθούν οι δρόμοι στον λαό.
Και κάναμε πορείες και καταλήψεις και βάζαμε φωτιές και παίζαμε-προφανώς- για άλλη μια φορά το παιχνίδι των δήθεν λαϊκών αγώνων , θλιβερά ανθρωπάκια που τα χρησιμοποιούν οι εξουσίες και τα συστήματα τους, ρίχνοντας τους στάχτη στα μάτια και πείθοντας τους κάθε φορά, πως ήρθε η ώρα της νίκης........
Μπροστάρηδες, σημερινοί Υπουργοί, ο σύντροφος Σπίρτζης ,πρώτος από όλους, και όλοι οι Βουλευτές και οι παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ, που τότε πάλευε(υποτίθεται????????), για τα δίκαια αιτήματα του μεροκαματιάρη σαν και μένα που παίρνει 30 Ε μεροκάματο και πρέπει να δώσει τα 6,6 για να πάει στην δουλειά του.
Και που είναι τώρα όλοι αυτοί?
Που είναι εκείνη η απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου, που ομόφωνα έδιωχνε τα Διόδια από την Αττική?
Που είναι όλοι οι μπροστάρηδες που σήμερα το γύρισαν κωλοτούμπα και λένε χωρίς ντροπή, πως υπάρχουν ρήτρες στις συμβάσεις των εργολάβων και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, γιατί θα πρέπει να πληρώσουμε τεράστια πρόστιμα?
Την ίδια ώρα που καμιά δέσμευση δεν τηρούν οι εργολάβοι των δρόμων , με πρώτη  και κύρια εγκληματική παράβαση, την άθλια εικόνα του παράδρομου, που μόνο σε τριτοκοσμικές χώρες επιπέδου Τζιμπουτί συναντάς.
Που είστε όλοι εσείς σύντροφοι της ώρας του αγώνα?
Σε ποια τεράστια καρέκλα έχετε κρύψει, την ύπαρξη, τα πιστεύω και την αξιοπρέπεια σας?
Με ποια συντροφική λογική και στο όνομα ποιου ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς , υποτιμάτε την νοημοσύνη και την ψυχική μας ηρεμία και μας κάνετε να μετανιώνουμε για όσα πιστέψαμε και παλέψαμε?
Τι να απαντήσω τώρα στην 14χρονη κόρη μου, που με περισσή παιδιάστικη αφέλεια, με ρωτά: Μα καλά βρε πατέρα, εσύ δεν μας έλεγες πως τώρα που ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ, όλα αυτά θα λυθούν και θα  κάτσει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του?
Που είσαστε ρε συντρόφια?
Είναι δυνατόν να είσαστε ίδιοι και χειρότεροι?

Αγαπητοί σύντροφοι, ανώνυμοι και επώνυμοι, σύντροφε Σπίρτζη, συντρόφισσα Ρένα Δούρου, σύντροφε Στέλιο Κοροβέση, συντρόφισσα Άννα Στεργίου, σύντροφε Γιώργο Πάντζα, σύντροφε Σπύρο Πάντζα, σύντροφε Ιούλιε Συναδινέ,  συντρόφισσα Ζανέτ Τσίπρα, σύντροφε Σπύρο Αγαπίδη, σύντροφε Πέτρο Φιλίππου,και τόσοι άλλοι, με καθαρή καρδιά και με συντροφική συνείδηση θέλω πραγματικά να σας ρωτήσω, εσείς πως ακριβώς θα αντιδρούσατε, αν βρίσκατε γυρνώντας από την δουλειά, ένα τέτοιο έγγραφο?

Δεν περιμένω βεβαίως απάντηση, γιατί ξέρω πως απάντηση δεν υπάρχει. Χάθηκε όπως χάθηκε και μια ακόμα ευκαιρία , για τον Ελληνικό λαό, εκείνες τις μέρες του Ιούλη.
Θα σας πω όμως εγώ τι θα κάνω.
Εννοείτε πως δεν πρόκειται να πληρώσω αυτό το παράλογο χαράτσι, όπως και εννοείτε πως θα συνεχίσω να περνώ με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Χτυπώντας την μπάρα του παραλογισμού και της υποταγής.
Και την επόμενη φορά, θα έρθω με τα έγγραφα έξω από τα μεγάλα σας γραφεία, όχι για να διαμαρτυρηθώ ή για να κατηγορήσω εσάς. Αλλά για να τιμωρήσω τον εαυτό μου, που για άλλη μια φορά "πιάστηκε κορόιδο", πιστεύοντας τα παραμύθια της Χαλιμάς.
Και μην ξεχνάτε.
Πολύ σύντομα θα ξαναχρειαστείτε όλους εμάς τους "κουτούς" και θα έρθετε για να πάρετε νέα επιταγή.
Και τότε θα μιλήσουμε εμείς.............
Ελάτε!!!!!!!!!!

ΖΑΦΕΙΡΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ
  ΑΠΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ 

Πως να παίρνετε τα πράγματα,λιγότερο προσωπικά!

Όταν οι άλλοι άνθρωποι σας αδικούν και εσείς παίρνετε τις πράξεις τους προσωπικά, το νιώθετε σαν γροθιά στο στομάχι. Ξέρω ότι αυτό μπορεί να ακουστεί λίγο δραματικό, αλλά όταν είστε ευαίσθητοι- ή και υπερευαίσθητοι, όπως πολλοί το προσδιορίζουν- έχετε την τάση να παίρνετε τα περισσότερα πράγματα γύρω σας προσωπικά. Νιώθετε τα πάντα βαθιά μέσα σας, ακόμα κι αν τελικά τίποτα δεν έχει να κάνει με εσάς.

Αν οι άλλοι μιλήσουν για εσάς άσχημα (μπροστά σας ή πίσω από την πλάτη σας), αυτό είναι αρκετό για να καταστρέψει την αίσθηση αυτοεκτίμησή σας. Ορισμένες φορές, οι άνθρωποι δεν χρειάζεται καν να πούνε κάτι· το πιθανότερο είναι να ερμηνεύσετε τις αρνητικές εκφράσεις στο πρόσωπό τους ή τις κινήσεις τους ως απάντηση σε κάτι που κάνατε λάθος και αυτό σας κάνει να μαζευτείτε και τελικά να μην πείτε ή κάνετε κάτι που πιστεύετε ότι μπορεί να χειροτερέψει τα πράγματα.

Και είναι εύκολο για τους άλλους να σας πουν: «Μην το παίρνεις προσωπικά. Δεν έχει να κάνει με εσένα». Και παρά το γεγονός ότι μάλλον αυτή η δήλωση αληθεύει, είναι δύσκολο να το έχετε στο νου σας κάθε φορά που συναντάτε κάποιον κακοδιάθετο ή νευριασμένο άνθρωπο. Για ένα ευαίσθητο άτομο, μπορεί να φαίνεται ότι μόνο ένα ρομπότ θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστο από τους άλλους. Κι ας το παραδεχτούμε. Η αλήθεια είναι ότι όλοι συνδεόμαστε συναισθηματικά με τον κόσμο γύρω μας- ειδικά τους κοντινούς μας ανθρώπους- οπότε και είναι αδύνατο να μη μας αγγίζει τίποτα.

Ωστόσο, υπάρχουν τρόποι για να διαχειριστούμε καλύτερα την ευαισθησία μας και για να αποφύγουμε να παίρνουμε τα πάντα γύρω μας προσωπικά, κάτι που μπορεί να μας επηρεάζει άσχημα για μέρες ή να καταστρέφει την αυτοεκτίμησή μας.

Πώς να παίρνετε τα πράγματα λιγότερο προσωπικά

1. Αναγνωρίστε εσωτερικά την αξία σας

Αν γνωρίσετε τον εαυτό σας και την αξία σας ως άνθρωπο, δεν θα βιάζεστε τόσο να παίρνετε προσωπικά τις δηλώσεις των άλλων. Αφιερώστε χρόνο για να μάθετε τον εαυτό σας, χωρίς να λαμβάνετε υπόψη το πώς σας προσδιορίζουν οι άλλοι. Καταγράψτε σε μια λίστα πέντε πράγματα για τον εαυτό σας, για τα οποία να είστε ευγνώμονες και θυμηθείτε τα κάθε φορά που βρίσκεστε σε μια τέτοια κατάσταση.

2. Αντιληφθείτε τα ερεθίσματα εκείνα που πυροδοτούν συναισθήματα

Όλοι μας έχουμε ευαίσθητα σημεία από το παρελθόν, που μας επηρεάζουν συναισθηματικά. Και ορισμένες πράξεις που κάνουν οι άλλοι γύρω μας μπορεί να πυροδοτούν την ευαισθησία μας σε συγκεκριμένα πράγματα. Για παράδειγμα, αν ο πατέρας σας ήταν πάντα υπερβολικά επικριτικός και εσείς προσπαθούσατε συνεχώς να είστε τέλειοι για να τον ικανοποιήσετε, κάποιος που σας υποδεικνύει ένα λάθος σας, θα μπορούσε να πυροδοτήσει την ευαισθησία σας αυτή. Όταν αναστατωθείτε με μια τέτοια κατάσταση, ρωτήστε τον εαυτό σας: «Έχω στεναχωρηθεί γι’ αυτή την κατάσταση ή μήπως πρόκειται για ένα συναισθηματικό ερέθισμα από το παρελθόν;».

3. Εξασκήστε την αυθεντικότητα

Αυτό σημαίνει ότι δεν θα χρειάζεστε πια να είστε κάποιος άλλος και ότι θα αποδεχτείτε αυτό που είστε. Αυτά είναι τα βήματα για να είστε αυθεντικά ο εαυτός σας. Εξασκήστε τη, κάνοντας το καλύτερο για εσάς, θέτοντας ως προτεραιότητα τον εαυτό σας και αναγνωρίζοντας τα βήματα εκείνα που θα αναδείξουν την καλύτερή σας εκδοχή.

4. Κάντε λάθη

Για να γίνουμε οι καλύτεροι εαυτοί μας, χρειάζεται πρώτα να γίνουμε οι χειρότεροι εαυτοί μας. Επιτρέψτε στον εαυτό σας να κάνει λάθη και καταλάβετε ότι είναι απλά μέρος της πορείας σας που θα σας οδηγήσει να γίνετε το άτομο που πάντα ευχόσασταν να γίνετε. Όταν όντως κάνετε ένα παραστράτημα, μην ξεχάσετε να συγχωρείτε τον εαυτό σας. Είναι σημαντικό να παίρνετε την ευθύνη των πράξεων σας, αλλά μην αυτοτιμωρείστε, αν κάποιος σας απορρίψει. Καταλάβετε ότι κανένας δεν μπορεί να είναι τέλειος και θυμηθείτε ότι δεν υπάρχουν λάθη, από τα οποία να μην μπορούμε να μάθουμε κάτι.

5. Θέστε όρια

Θέτοντας τα σωστά, υγιή όρια στις σχέσεις σας θα σας βοηθήσει να παίρνετε λιγότερο προσωπικά τα πράγματα γύρω σας. Και για να θέσετε τέτοια όρια, χρειάζεται ορισμένες φορές να λέτε όχι στη δουλειά, στις σχέσεις σας ή σε δραστηριότητες που απλά δεν θέλετε να κάνετε ή που ξέρετε ότι θα σας πληγώσουν συναισθηματικά. Κάνοντας τα πάντα για να ικανοποιήσετε τους άλλους μπορεί να προκαλέσει αυτή την ευαισθησία, όταν βλέπετε ότι κάτι δεν αρέσει ή εκνευρίζει τον συνομιλητή σας.

6. Απελευθερωθείτε από το παρελθόν

Χρησιμοποιήστε μια επώδυνη εμπειρία από το παρελθόν σας, για να σας βοηθήσει να πορευτείτε στο δρόμο της αυτοβελτίωσης. Χρησιμοποιήστε τη για να σας προσφέρει δύναμη, ενσυναίσθηση και χαρακτήρα. Όλοι έχουμε κάτι από το παρελθόν που μας έχει πληγώσει. Μην το αφήνετε όμως να σας προσδιορίσει. Αντιθέτως, χρησιμοποιήστε το για να ενδυναμωθείτε και για να νιώσετε περήφανοι για το επίτευγμά σας.

7. Να ξέρετε ότι η καλοσύνη δεν δίνει απαραιτήτως πρόσβαση στην αποδοχή

Έχουμε την τάση να περιμένουμε ότι αν είμαστε ευγενικοί και καλοί με όλους, αν προσφέρουμε όλο μας τον εαυτό στους άλλους, τότε εκείνοι θα μας συμπεριφερθούν με τον ίδιο τρόπο. Αλλά η καλοσύνη δεν εξαγοράζει πάντα την αποδοχή τους. Είναι λοιπόν καλύτερο να κάνουμε αυτό που θέλουμε, χωρίς να προσδοκούμε πάντα κάτι ως αντάλλαγμα.

8. Να χρησιμοποιείτε και τη λογική σας

Όταν κάτι σας αναστατώνει ή σας κάνει να νιώσετε άβολα, θα βοηθήσει να ρίξετε μια ματιά στην κατάσταση από μια πιο λογική οπτική. Δικαιολογεί η κατάσταση την αντίδραση που είχατε ή ήσασταν λίγο υπερβολικοί χωρίς να χρειάζεται; Όντως το άλλο άτομο κάνει κάτι λάθος ή απλά εσείς παίρνετε σοβαρά την κατάσταση; Αν κάποιος όντως σας πληγώνει, μπορείτε να του ζητήσετε αυτό που χρειάζεστε ή είναι καλύτερα να τον αγνοήσετε;

Αν δεν αναγνωρίζετε συνειδητά την ανικανοποίητη ανάγκη που πυροδοτεί τις συναισθηματικές σας αντιδράσεις, θα νιώθετε φυλακισμένοι από τα ίδια σας τα συναισθήματα. Από την άλλη πλευρά, αν εξετάσετε με ειλικρινή διάθεση τον εαυτό σας και αντιληφθείτε τις προσδοκίες από τις οποίες έχετε γραπωθεί, τότε θα μπορέσετε να δείτε και τη ζωή υπό πιο αντικειμενικό πρίσμα. Θα νιώσετε πιο απελευθερωμένοι ως προς τις αντιδράσεις σας απέναντι στους άλλους, θα παίρνετε περισσότερο την ευθύνη για εσάς και θα παραμένετε πιο ουδέτεροι συναισθηματικά.

Ορισμένες φορές, τα συναισθήματά μας απαιτούν να είμαστε πιο σκεπτικοί και προσεκτικοί και να χρησιμοποιούμε τη λογική μας πλευρά. Γι’ αυτό είναι κρίσιμης σημασίας η εκ των προτέρων εξερεύνηση των συναισθημάτων μας, της προέλευσής τους, των επιλογών διαχείρισής τους και της αντιμετώπισης μιας κατάστασης. Όταν γνωρίσετε όλο το υπόβαθρο των αντιδράσεών σας, τότε μπορείτε να τις μετατρέψετε σε πιο λογικές αποκρίσεις στο μέλλον.

Ilene S. Cohen, Ph. D. – ψυχοθεραπεύτρια

Υ.Γ OROPOSAVRIO:Επειδή πολύ σύντομα ,λόγω των εξελίξεων θα χρειαστεί να "στρίψουμε", ας αρχίσουμε από σήμερα μερικά μαθήματα αυτογνωσίας και εσωτερικής ενδυνάμωσης, προκειμένου αύριο μεθαύριο να μπορέσουμε να προσγειωθούμε και να προσαρμοστούμε, στα όσα αναπόφευκτα θα συντελεστούν. Άλλωστε είναι σε όλους μας γνωστό πως δεν είμαστε το κέντρο της γης και πως δεν γυρίζουν όλα και όλοι, γύρω από την δικιά μας παρουσία. Τουναντίον.Όπως έλεγε και ο Βασίλης, φοβάμαι όλα αυτά, που θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα.

Η σχολική τσάντα που µιλάει.....μόνη της όμως,γιατί απόψε έμεινε στο Σχολείο!

Κάθε βράδυ ο γιος µου, πριν πάει για ύπνο, βάζει σε τάξη την τσάντα του.
Ή, για να είµαι ακριβής, πετάει µέσα βιβλία, τετράδια, κασετίνες, γόµες και στυπόχαρτα  , αλλά εκείνος αυτή τη διαδικασία τη λέει «τακτοποιώ την τσάντα µου».
Και δεν ξέρει πως, µόλις κλείσουν τα µάτια του και τα γλυκά φαντάσµατα του ύπνου αρχίσουν να χορεύουν γύρω απ’ το µαξιλάρι του, τα αντικείµενα µες στη σάκα ζωντανεύουν, τεντώνονται όπως κι εµείς κάθε πρωί, χαιρετιούνται κι αρχίζουν να µιλάνε.
Το στυπόχαρτο έχει τσαλακωθεί και θέλει να ισιώσει τα αυτάκια του στις τέσσερις άκρες και παραπονιέται:
– Αγαπηµένοι µου φίλοι, σήµερα συναντήθηκα µε όλα τα χρώµατα.
Ο αφέντης µας µε γέµισε µε ζητωκραυγές για κάποιον Κόππι Φάουστο , και µάλιστα τον έγραψε Κόπι, µε ένα πι. Κοιτάξτε µε, σας παρακαλώ, µοιάζω µε λίστα από εκλογικό κατάλογο!
– Παραπονιέσαι κι εσύ; επεµβαίνει το βιβλίο της Ιστορίας και Γεωγραφίας.
Για κάνε µου τη χάρη και ρίξε µια µατιά στις σελίδες µου.
Ο αγαπηµένος µας τύραννος έβαλε µουστάκια µε το στυλό του στον Καρλοµάγνο, πρόσθεσε ένα λοφίο στο καπέλο του Τζότο και σχεδίασε µια µύγα στη µύτη τον Χριστόφορου Κολόµβου.
Ύστερα τράβηξε µια γραµµή στην πορεία του ποταµού Πάδου και τον έκανε να φτάνει ως την Τεργέστη, κι ακόµα έφτιαξε µια γέφυρα από βάρκες ανάµεσα στη Σικελία και τη Σαρδηνία.
Σωστή επανάσταση σας λέω.
– Αυτό δεν είναι τίποτα, µουρµουρίζει το βιβλίο της Γλώσσας.
∆είτε, παρακαλώ, προσεκτικά τη σελίδα 45: όλα τα Ο έχουν βαφτεί κόκκινα, όλα τα Α πράσινα, όλα τα Ε κίτρινα.
Στη σελίδα 57, ποιος ξέρει γιατί, ο νεαρός µας έχει σχεδιάσει το κεφάλι ενός φιδιού που το σώµα του διασχίζει τη σελίδα 58 και 59 και η ουρά του καταλήγει στη σελίδα 60.
Είναι, λέει, ένας κροταλίας. Ίσως γι’ αυτό να τον έχει γεµίσει µε κουδουνάκια.
– ∆είτε πώς έχει µασήσει την ωραία µου άκρη, λέει το στυλό.
– Έχει ξεφλουδίσει όλο µου το καφέ χρώµα, παραπονιέται το µολύβι.
Εγώ, που είµαι ο πατέρας του ενόχου, τα ακούω όλα αυτά µπερδεµένος.
Θα ’θελα να ξυπνήσω το γιο µου και να τον βάλω να ακούσει πώς µιλάνε γι’ αυτόν, αλλά ακριβώς εκείνη τη στιγµή η τσάντα ανοίγει και δύο τετράδια, ένα µε γραµµές κι ένα µε τετραγωνάκια, έρχο- νται σαν επιτροπή να µου παρουσιάσουν µε επισηµότητα τα αιτήµατά τους
– Εσείς πιθανόν να µη φταίτε, µου λέει ευγενικά το τετράδιο µε τα τετραγωνάκια.
Σε κάθε περίπτωση, αυτά είναι τα αιτήµατά µας. Σας παρακαλούµε να τα µεταβιβάσετε στον γιο σας.
Μου δίνουν ένα γραµµένο φύλλο χαρτί και ξαναµπαίνουν στην τσάντα.
Το φύλλο λέει: «Οι κάτωθι υπογεγραµµένοι διαµαρτυρόµαστε έντονα για τις αγριότητες που ζούµε καθηµερινά. Και ζητούµε τα εξής:
1) Το αφεντικό µας να σταµατήσει να µας γεµίζει ζήτω, σχέδια, ψεύτικα µουστάκια και άλλα παράνοµα σχέδια, όσα δηλαδή δεν προβλέπει το σχολικό πρόγραµµα.
2) Να υποσχεθεί την ακεραιότητα των στυλό και των µολυβιών και να σταµατήσει να µασάει τις άκρες τους.
3) Τα µαρκαδοράκια να µπαίνουν στην κασετίνα και όχι πεταµένα άτακτα ανάµεσα στα υπόλοιπα πράγµατα. Ακόµα και σήµερα το πρωί το βιβλίο της Γεωγραφίας τραυµατίστηκε από αδέσποτο µαρκαδοράκι.
Αν τα αιτήµατά µας δεν ικανοποιηθούν, θα κάνουµε τα πάντα ώστε το αφεντικό µας να µείνει στην ίδια τάξη.
Υπογραφή: το Πρόχειρο, το Τετράδιο των Μαθηµατικών, το Τετράδιο των Εργασιών, το Μολύβι και τα λοιπά και τα λοιπά».
Αύριο το πρωί θα βάλω τον γιο µου να διαβάσει αυτό το φύλλο. Ελπίζω να µη χρειαστεί να ξανακούσω τέτοιου είδους παράπονα.
Τζάνι Ροντάρι, Παραµύθια σαν πλατύ χαµόγελο

Υ.Γ oroposavrio:Θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν μια ωδή αφιερωμένη στην ολομόναχη Σχολική τσάντα, που αυτό το Σαββατοκύριακο, θα μείνει στο Σχολείο, επειδή λέει είναι η αιτία που απομακρύνθηκαν οι οικογένειες μεταξύ τους. Και την ίδια ώρα που τα παιδιά, υποτίθεται θα έρχονται κοντά με τους γονείς, οι γονείς θα πηγαίνουν κανονικά στην δουλειά, μιας και ο πραγματική επιδίωξη είναι άλλη. Να στοχοποιηθεί και να ενοχοποιηθεί το Σχολείο. Και σε μια κοινωνία, που καταργεί τις πλαστικές σακούλες, αλλά διατηρεί τις πλαστικές συσκευασίες, που αναγκάζει τους γονείς να εργάζονται και τα Σαββατοκύριακα για να εξασφαλίσουν τα άκρως απαραίτητα, σε μια κοινωνία που αναλώνεται σε τηλεοπτικές μονομαχίες όλων των ειδών, βρέθηκε ο απόλυτος ένοχος που καταστρέφει τον κοινωνικό ιστό. Η Σχολική Τσάντα. Ας την ρίξουμε στην πυρά. Και μαζί με αυτήν και τα όσα προσέφερε αιώνες τώρα. Και μαζί με αυτήν και την ανθρωπιά, τις ιδέες, τα όνειρα, τις ελπίδες και τα πιστεύω μας.
Καληνύχτα παιδιά.

Ο φίλος μου ο Τζίμης | Του Ανδρέα Ρουμελιώτη.

Ήταν η μία και μοναδική θεμελιακή αντιπολίτευση από μόνος του.

Δεν χρειαζότανε άλλους.

Κάπα Κάπα, Τσίπρες και τέτοια. 

Φοιτητής ήμουνα που τον γνώρισα. 

Στις αρχές της δεκαετίας του '80 βγάζαμε το προδρομικό περιοδικό "Μια ΑΠΟΠΕΙΡΑ στην Χαλκίδα" και φτιάξαμε τον πρώτο μη κρατικό ραδιοφωνικό σταθμό στην Ελλάδα, το "Ράδιο Χαλκίδα". 

Οργανώσαμε τότε, για να υποστηρίξουμε τον πρώτο σύλλογο ραδιοερασιτεχνών, μια συναυλία με το συγκρότημά του, τις "Μουσικές Ταξιαρχίες", στο στάδιο της Χαλκίδας. 

Τιγκάρισε το γήπεδο και οι εξέδρες από τα άγρια θεριά της νιότης, την γενιά της αμφισβήτησης. 

Μόνο που - όπως εμείς τους μάθαμε - δεν βγάλανε εισιτήρια τα τσογλάνια, πηδήξανε από τις μάντρες και οι πιο τσαμπουκαλεμένοι κάνανε ντου από παντού. 

"Μπήκαμε μέσα", τα έσοδα από τα εισιτήρια δεν φτάνανε ούτε να πληρώσουμε  τα ηχητικά. 

"Δεν θέλω τα λεφτά σου σύντροφε", μου είπε  ο Τζίμης, "κάντε ένα ρεφενέ να τσοντάρουμε κάτι για τους μουσικούς, γιατί είναι προλεταριάτο". 

Κάτι λίγο το τσοντάραμε με το ρεφενέ.

"Στο χρωστάω αυτό Τζίμη", του είπα. 

Και πιστεύω ότι με τη φιλία μου, του το ξεπλήρωσα. 

Ήμασταν οι "Εραστές της Ανοιξης". 

"Θέλαμε τον κόσμο και τον θέλαμε τώρα"!

"Εδώ Ραδιοσυννεφούλα". 

Κάναμε την πρώτη ζωντανή εκπομπή στην ελληνική ραδιοφωνία, με επικεφαλής τον Νίκο Λακόπουλο. 

Το νεανικό ραδιομαγκαζίνο ξεκινούσε μόλις σχόλαγαν τα σχολεία. 

Ετρεχαν τα παιδιά στο σπίτι να προλάβουν την εκπομπή.

Ο Τζίμης Πανούσης με τις "Μουσικές Ταξιαρχίες" του, δίνανε συναυλία στην κεντρική πλατεία της Λάρισας. 

Ανεβήκανε οι μπάτσοι πάνω στην σκηνή και τον συλλάβανε την ώρα που τραγουδούσε : "Κι εγώ σ' αγαπώ γαμώ τον Χριστό μου...". 

Για πρώτη φορά, η ελληνική ραδιοφωνία μετέδιδε ζωντανά τη συναυλία μέσα από την εκπομπή μας, "Εδώ Ραδιοσυννεφούλα". 

Μας έκοψαν την εκπομπή στον αέρα. 

Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν ξαναβγήκε στο τηλέφωνο στον Νίκο τον Λακόπουλο, παρ' όλο που τον είχε σαν παιδί του.

Ο ντροπαλός επαναστάτης ήταν ο Τζιμάκος μας. 

Τις πρώτες φορές ερχόταν στο σπίτι μου κρατώντας δυο κρασιά στο χέρι και ήθελε ώρα πολλή, από την ντροπή, για να σηκώσει τα μάτια, να μιλήσουμε και να αστειευτούμε. 

Δουλέψαμε μαζί και στον City 99,5 της Γιάννας, τον άγριο νεανικό Δεκέμβρη του 2008. 

Εκεί διαπίστωσα από πολύ κοντά πόσο εργασιομανής, λεπτολόγος στα όρια του ψυχαναγκασμού, ήτανε.

Δεν άφηνε τίποτα στην τύχη: "το οκτάωρο να βγαίνει σύντροφε, το μεροκάματο". 

Μακράν ο καλύτερος ραδιοφωνατζής. 

Ο μεγαλύτερος ροκ καλλιτέχνης. 

Αν ζούσε στο Αμέρικα θα κυκλοφορούσε με μαύρες λεμουζίνε, 500 γκόμενε και 200 μπράβους για να μην τον χώσουν σε κανένα χαντάκι. 

Είχε τη σωστή δόση της κατάθλιψης για να γίνει κάποιος μεγάλος χιουμορίστας και σατιρικός τραγουδοποιός. 

Μόνο με τους Sex Pistols μπορεί να τον συγκρίνει κάποιος. 

Τέτοιου επιπέδου!

Μετά το έμφραγμα... όταν έπαθε το εγκεφαλικό, τον επισκεφθήκαμε να τον δούμε. 

Κούναγε χέρια, πόδια, σαγόνι. 

Τα πάντα όλα. 

"Μια χαρά είσαι, δεν σου άφησε τίποτα Τζιμάκο το εγκεφαλικό", του είπα. 

"Πώς δεν μ' άφησε; Έχω πάθει μεγάλη ζημιά."

"Τι σου άφησε ρε Τζίμη, αφού τα κουνάς όλα";

"Τι μου άφησε... Μόνιμη στύση!"

Ξεραθήκαμε στα γέλια.

Αυτό είχε ο Τζιμάκος, που δεν έχει η Αριστερά και κάθε είδους αντιπολίτευση.

Μόνιμη στύση.

Υ.Γ.: Τον έζησα από κοντά την τελευταία δεκαετία. Δεν γκρίνιαξε ποτέ, που έφυγε ο μακρονησιώτης ο πατέρας του, που πέθανε από καρκίνο ο αδερφός του, για τα εμφράγματα, τα εγκεφαλικά, τα αλλεπάλληλα χειρουργεία. Στις 9 Μαρτίου θα επέστρεφε στο Κύτταρο, μετά την... επ' αόριστο αναβολή του αιφνίδιου θανάτου του πάνω στην σκηνή, που τον έσωσαν τρεις γιατροί καρδιοχειρουργοί, που ήτανε τυχαία εκεί. Δεν γκρίνιαξε όταν τον έβγαζαν πάλι μετά την αγγειοπλαστική, με φορείο από το χειρουργείο: "Οι Θεσσαλονικιές είναι όλες φαρμακομούνες", δήλωσε με το στόμφο του ημιλιπόθυμου στην έκπληκτη Σαλονικιά(;) δημοσιογράφο που τον ρωτούσε "πως είστε;"
http://www.enallaktikos.gr

Αν δεν έχουμε τίποτα να πούμε, καλύτερα να κάτσουμε στον καναπέ μας!

Συνάντησα χθες μετά από καιρό, έναν φίλο από τα παλιά.
Συναγωνιστή(δεν λέω σύντροφο, γιατί νομίζω πως η λέξη έχει πλέον ευτελισθεί εντελώς), με παρόμοιες ιδέες, για διαφορετικότητες(που τώρα γίνανε γραφικότητες) και με ενεργές παρεμβάσεις, τόσο στον εργασιακό του χώρο, όσο και στην κοινωνία γενικότερα.
Χάρηκα πραγματικά, γιατί εκείνη την στιγμή, ήμουν ιδιαίτερα φορτισμένος,μιας και επέστρεφα από ένα ακόμα Δικαστήριο, που απεκόμισα από την σύντομη ενασχόλησή μου με την Διοίκηση,αλλά και λόγω του ιδιαίτερου συμβολισμού, που έχει πια η Ευελπίδων για μένα(πόσο άδεια και μικρή μου φαίνεται αλήθεια) και βρήκα την ευκαιρία πίνοντας έναν καφέ, με ένα αγαπημένο πρόσωπο, να πούμε δυο τρεις κουβέντες διαφορετικές και να κάνουμε λογαριασμό, για το που ακριβώς πήγε το καράβι, που στα νιάτα μας, τραβάγαμε κουπί, ψάχνοντας την Ιθάκη!!!!!!
Το αποτέλεσμα του λογαριασμού ήταν πραγματικά απογοητευτικό.
Όχι για το τώρα.
Αλλά για το χθες και για το αύριο.
Τι κάναμε ρε φίλε τόσα χρόνια? ρωτήσαμε πολλές φορές ο ένας τον άλλο.
Τίποτα απολύτως, απαντήσαμε πολλές φορές, ο ένας στον άλλο.
Και που θα πάει αυτό το τρελοβάπορο που λέγεται Ελλάδα και πως θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας? ρωτήσαμε πολλές φορές ο ένας τον άλλο.
Πουθενά , σε μια χώρα χωρίς ζωή, χωρίς ανάσες, χωρίς ανατριχίλα, χωρίς όνειρα, απαντήσαμε πολλές φορές ο ένας στον άλλο.
Χωριστήκαμε μετά από πολλή ώρα , ευχαριστημένοι σαφώς που συναντηθήκαμε, στεναχωρημένοι σαφώς που πιστεύουμε ακριβώς τα ίδια.
Ήταν αυτή η συνάντηση για μένα ιδιαίτερα σημαντική, γιατί μου απέδειξε για άλλη μια φορά, πως άνθρωποι που σκέπτονται και αντιλαμβάνονται διαφορετικά τα πράγματα και πίστεψαν πως κάποια στιγμή μπορεί να επικρατήσει η "άλλη" αντίληψη και για την ζωή και για την δημοκρατία και για την διοίκηση, σήμερα νοιώθουν απογοητευμένοι και "αιρετικοί" σε μια κοινωνία που τρέχει με άλλες ταχύτητες και με άλλα στάνταρ.
Σε μια κοινωνία που επικροτεί την υποταγή και τον μηδενισμό της ανθρώπινης αξίας και απαγορεύει την αναζήτηση, την διαφορετικότητα, την πίστη σε μια άλλη κοινωνία ιδεών και δημιουργίας.
Και τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι σήμερα?
Έχουν πιάσει καναπέ!!!!!!
Και ξέρετε κάτι?
Έχει κάτι το επαναστατικό ο καναπές στις μέρες μας.
Γιατί εκεί στην ηρεμία σου μπορείς ελεύθερα και χωρίς κανείς να μπορεί να παρέμβει, να παίξεις το έργο, όπως εσύ και οι αλλοπαρμένοι φίλοι σου, το είχατε ονειρευτεί.
Μπορείς να μεταφέρεσαι όποτε θέλεις, σε εκείνη την πραγματικότητα που ονειρευτήκαμε και παλέψαμε, χωρίς επιτυχία.
Σε πόλεις ανθρώπινες, δημοκρατικές, με πολλά μεγάλα χαμόγελα, με Καλημέρες και Καλησπέρες, με αξιοκρατία, με παιδεία λαϊκή, με υγεία για όλους, με εθνική ταυτότητα, με εθνική παράδοση, με ανεξαρτησία, μέσα και έξω, με παιδιά που αξίζει να παλέψουν για το καλύτερο αύριο,εδώ, όχι στην ξενιτειά , με γέροντες υπερήφανους , που θα μπορούν να δίνουν ΚΑΛΙΣΤΡΙΝΑ τα Χριστούγεννα στα εγγονάκια τους, με σπίτια ανοιχτά, ζεστά, με όμορφο θόρυβο, από γέλια και συζητήσεις, με ανθρώπους που θα μπορούν να ονειρεύονται, να προγραμματίζουν, να ψάχνουν πάντα το καλύτερο και να έχουν ελπίδα και δικαίωμα να το πετύχουν.
Έχει αυτή την επαναστατικότητα ο καναπές, που όσο και αν προσπαθήσουν δεν θα μπορέσουν ποτέ να την καταπνίξουν, δεν θα μπορέσουν ποτέ να μας την πάρουν.
Εκεί λοιπόν, σε αυτόν τον επαναστατικό καναπέ, αντιλαμβάνεσαι
και κάτι ακόμα, παρακολουθώντας τα θέατρα του παραλόγου, που παίζονται καθημερινά, από παγκόσμιο , μέχρι τοπικό επίπεδο.
Αφού είσαι μειοψηφία και αφού αυτά που πρεσβεύεις θεωρούνται επιεικώς γραφικά και επικίνδυνα, και αφού εκείνοι που ασχολούνται με την χάραξη του δικού σου μέλλοντος, έχουν τον τρόπο να εναλλάσσονται και να το κάνουν όπως αυτοί γνωρίζουν και μπορούν, εσύ έναν τρόπο έχεις πια να αντιδράσεις.
Μέσα από την γαλήνια απεραντοσύνη του καναπέ σου, με ένα τεράστιο χαμόγελο ανάμικτης ειρωνείας μα και ευτυχίας, καθημερινά τους αφήνεις απελπιστικά μόνους, να φτιάχνουν τον κόσμο(που έτσι και αλλιώς αυτοί θα τον έφτιαχναν), αλλά χωρίς εσένα.
Με την απουσία σου.
Έχουν κερδίσει έτσι, με το σπαθί τους, την αιώνια απαξίωση σου και ταυτόχρονα ξέρουν, πως ακόμα κινδυνεύουν μονάχα από τους "επαναστάτες του καναπέ".
Γιατί όταν αυτοί αποφασίσουν πως ήρθε η ώρα, της άλλης διαφορετικής πρότασης, των γραφικών και των αλλοπαρμένων, τότε η κοινωνία θα έχει κάνει ένα βήμα μπροστά.
Και είναι βέβαιο, πως όταν θα ξεκινήσει το "λεωφορείο" που θα μας μαζεύει από τους καναπέδες, θα έχει σημάνει η ώρα της μεγαλύτερης επανάστασης στην παγκόσμια Ιστορία,
Της Επανάστασης των όσων ονειρεύονται στον καναπέ τους!!!!!!
Μέχρι τότε, στρογγυλοκαθόμαστε, τζακάκι, ματσάκι, κουβεντούλα και αγκαλίτσες!!!!!

Υ.Γ OROPOSAVRIO
Μένω εκτός, θυμάμαι ονόματα
τρέχω με ταχύτητα φωτός
μένω εκτός, σαν κάτι στόματα
που `διωξε απ’ τον κόσμο ένας λωτός

Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα
θέλω να γυρίσω
μα ο παράδεισος κλειστός

Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα
θέλω να μιλήσω
μα ειν’ ο τόπος μου σβηστός

Μένω εκτός, μιλάω με σύρματα
στη σιωπή ζυγιάζω σαν αϊτός
μένω εκτός, σαν κάτι σχήματα
που `φτιαξε στην άμμο ένας πιστός
Λίνα Νικολακοπούλου

Είμαστε πολλοί αλλά είμαστε σκόρπιοι!!!!!!!

Είμαστε πολλοί αλλά είμαστε σκόρπιοι, 
μας πήρανε αμπάριζα οι δήθεν και οι όποιοι.
Είμαστε πολλοί μα δεν παίζουμε μπάλα, 
φεύγει μπροστά μας ο καιρός κι εμείς ξοπίσω τρεχάλα.

Είμαστε πολλοί αλλά είμαστε μόνοι, 
μείναμε δίχως όνειρο τώρα που ξημερώνει.
Είμαστε πολλοί μα ο καθένας μονάχος
με πάθος κι ενθουσιασμό σκοντάφτουμε στο ίδιο λάθος.

Άντε λοιπόν και πάλι να ξαναβρεθούμε
στους ίδιους δρόμους που τους περπατούσαμε
πριν μας προλάβει ο καιρός και ξεχαστούμε
γιατί αλλιώς δικέ μου πάλι την πατήσαμε.

Στίχοι:  

Ευάγγελος Μπαλαφούτης

Μουσική:  

Διονύσης Τσακνής

Υ.Γ oroposavrio:Άραγε θα ξαναβρεθούμε?????