Δήλωση του απερχομένου Προέδρου της Δημοτικής Κοινότητας Νέων Παλατίων, Ζαφείρη Στέφανου.

Φίλες και φίλοι


Αφού σας ευχηθώ Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά, θα ήθελα να κάνω μια αναδρομή της 2ετούς θητείας μου και να μοιραστώ μαζί σας κάποια χρήσιμα ,αλλά και αφοπλιστικά συμπεράσματα που απεκόμισα!

Το 2010 κάποιοι «φωστήρες» που μας κυβερνούσαν και μας κυβερνούν, συνέταξαν και επέβαλλαν ένα νόμο- έκπτρωμα , με την επωνυμία Καλλικράτης.

Συνένωσαν χωρίς καμιά απολύτως μελέτη Δήμους και Κοινότητες και δημιούργησαν Δήμους τερατουργήματα, με πολίτες ανενημέρωτους και Δημοτικούς «άρχοντες» απροετοίμαστους.

Έτσι προέκυψε και ο Δήμος Ωρωπού.

Το μεγαλύτερο «εφεύρημα» αυτού του νόμου, ήταν η θέσπιση του τίτλου του Προέδρου της Δημοτικής Κοινότητας.

Πρόεδρος χωρίς αρμοδιότητες, χωρίς αποφασιστικό, παρά μόνο συμβουλευτικό ρόλο, χωρίς προσωπικό και φυσικά χωρίς αμοιβή, που θα καθιστούσε την ενασχόλησή του με την Κοινότητά του πολύ πιο αποτελεσματική.

Από την πρώτη στιγμή αγωνίστηκα μαζί με τους περισσότερους από τους Προέδρους των Δημοτικών Κοινοτήτων του Δήμου μας, αλλά και στην συνέχεια με τους Προέδρους των Δήμων όλης της Αττικής(και όχι μόνο), να κερδίσουμε τις αρμοδιότητες που έπρεπε και το ρόλο που θα ταίριαζε τόσο στο τίτλο, όσο και στα οράματα και τις επιδιώξεις μας.

Αγώνας που φυσικά ποτέ δεν δικαιώθηκε και μάλιστα όταν πια εμφανίστηκε η κρίση και η «έξωθεν» κηδεμονία της πατρίδας μας, πέρασε σε δεύτερη μοίρα, αφού τα καθημερινά προβλήματα ήταν τόσα πολλά που προσπέρασαν και υποβάθμισαν αυτό τον αγώνα.

Ο κόσμος βέβαια, όλοι εσείς δηλαδή, είχατε συνηθίσει τον Πρόεδρο της Κοινότητας κάπως αλλιώς.

Και συνεχίσατε(και συνεχίζετε) να απευθύνεστε σε αυτόν για κάθε πρόβλημα που προκύπτει, χωρίς να γνωρίζετε πως λίγα πράγματα έχει τη δυνατότητα να κάνει.

Και αυτά λόγω της φιλοτιμίας και της θέλησής του!

Στο προεκλογικό μου φυλλάδιο είχα αναφέρει χαρακτηριστικά:

Δεν θα σας υποσχεθώ, πως θα διορίσω τα παιδιά σας, ούτε πως θα σας λύσω τα όποια σας προβλήματα(οικονομικά, οικογενειακά, επαγγελματικά, υπαρξιακά).Όχι γιατί δεν θέλω, ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ!

Ομολογώ πως αν και το πίστευα, όταν συνδειτοποίησα το μέγεθός του στην πράξη απογοητεύτηκα.

Και τα πράγματα φυσικά θα ήταν πολύ χειρότερα, αν ο Δήμαρχος δεν στεκόταν συνεχώς δίπλα μας και δεν στήριζε τις επιλογές και τις αποφάσεις μας.

Μέσα σε αυτό το «σκηνικό» κάνοντας τον απολογισμό μου, θα ήθελα να αναφέρω τα όσα κατάφερα.

Η Ανάπλαση και αποκατάσταση της Πλατείας Δαβάκη, η ανάπλαση της Πλατείας Αγίου Γεωργίου, η αποκατάσταση της Βόρειας εισόδου του χωριού (συντριβάνι), ο ηλεκτροφωτισμός του Δημοτικού γηπέδου(μετά από χρόνια σκοτεινιάς), η ανακαίνιση της πρώην Αποθήκης του Δήμου και η μετατροπή της στα Γραφεία των Σχολικών Επιτροπών, καθώς και η συνεχής αποκατάσταση των ζημιών στο οδόστρωμα, είναι μερικά από αυτά.

Και μάλιστα με τόσο χαμηλό κόστος που αγγίζει τα όρια του «απίστευτου»!

Ταυτόχρονα στήριξα και βοήθησα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, τους δύο Πολιτιστικούς Συλλόγους του χωριού μας(Παλατιανοί και Πόντιοι), όπως και την Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.

Στάθηκα δίπλα σε κάθε Δημότη, χωρίς καμιά προκατάληψη και χωρίς καμιά υστεροβουλία ή διαχωρισμό.

Φτάνοντας στο τέλος αυτής της πορείας (όχι αναγκαστικά. όπως κάποιοι υποστηρίζουν, αλλά επειδή αυτή ήταν η επιλογή μου και η δέσμευσή μου από την αρχή), θεωρώ πως έκανα ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν, να λειτουργήσει και να δώσει παράδειγμα και πρότυπο η Κοινότητά μου.

Θέλω πραγματικά να σας ευχαριστήσω από τα βάθη της ψυχής μου, για την δίχρονη συνεργασία μας και να σας ζητήσω να συνεχίσετε να κάνετε το ίδιο και την επόμενη διετία.

Θα συνεχίσω να προσφέρω τις υπηρεσίες μου, στο πλευρό του Δημάρχου μας, με το ίδιο και μεγαλύτερο πάθος και με την απόλυτη πεποίθηση πως ενωμένοι μπορούμε πραγματικά να πετύχουμε πολλά και να φέρουμε την περιοχή μας, πολύ ψηλά, εκεί που πραγματικά της αξίζει.

Παράδεισοι πια δεν υπάρχουν!

Υπάρχουν όμως Πολιτείες της προκοπής και της ανθρωπιάς, αρκεί να υπάρχει καλή θέληση, καλή πρόθεση ,καλή διάθεση και πίστη και αρκεί να πάψουν κάποιοι να θεωρούν πως η επιτυχία μιας κοινωνίας ,πρέπει πάντα να συμβαδίζει με τα προσωπικά τους συμφέροντα!

Μετά τιμής

Ζαφείρης Στέφανος

Τ. Πρόεδρος Δημ. Κοιν Νέων Παλατίων

Πρόεδρος Αβάθμιας Σχολικής Επιτροπής

Δήμου Ωρωπού

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν από το 1985!

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας,τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ):D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

(Α.ΚΟΤΖΑΚΑΡΗ)

Υ.Γ Του oroposavrio
Τουλάχιστον ας μπορούσαμε να αφήσουμε και τα δικά μας παιδιά να μεγαλώσουν ....σαν παιδιά!
Και το λέω εγώ πρώτος,που τρέμω μην τυχόν και γρατζουνίσουν το δαχτυλάκι τους.
Εγώ που δεν θυμάμαι τα πόδια ,χωρίς σκισίματα και γρατσουνιές.
Τι να πω ρε παιδιά!!!!!

Σύντροφε Αντρέα,Καλό Ταξίδι!

Άλλος ένας δικός μας άνθρωπος,ξεκίνησε για το μεγάλο,μακρύ και αιώνιο ταξίδι.
Ο φίλος και σύντροφος Αντρέας.
Από απόψε και μετά,εκεί ψηλά,εκεί που δεν υπάρχουν δήθεν και πλάνες,θα συναντήσει όλους εκείνους τους παλιούς καλούς συντρόφους,που μας κοιτούν από ψηλά και αναπολούν και θυμούνται.
Θυμούνται μαζί με μας,τη ζωή.
Την αληθινή,όμορφη,αυθεντική,ρέμπελη ΖΩΗ.
Όταν καμιά φορά ξεφεύγω και πάω πίσω,ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΜΕ,μελαγχολώ και δακρύζω.
Φίλε και σύντροφε Αντρέα,ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ.
Δώσε χαιρετίσματα στα συντρόφια.

Αυτή είναι η πατρίδα μας,αυτοί είμαστε εμείς!

Και είναι σίγουρο,πως και πάλι θα βγούμε νικητές!
Γιατί απλά είμαστε εμείς,και είμαστε Έλληνες,είμαστε ο λαός που δίδαξε και ανακάλυψε τα πάντα!

Σαν σήμερα, 18 Οκτώβρη 1981‏...

Σαν σήμερα, 18 Οκτώβρη 1981‏...

Σαν σήμερα τον Οκτώβρη του 1981, το ΠΑΣΟΚ κέρδιζε τις εκλογές με ποσοστό 48,06 %. Μια νίκη που άλλαξε την πορεία της χώρας...
Στην πρώτη επινίκια δήλωσή του ο Προέδρος του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου, τόνιζε μεταξύ άλλων: «Απόψε κατέχομαι από βαθιά συγκίνηση. Είμαι πράγματι συγκινημένος για τη μεγάλη εμπιστοσύνη που μου έχετε δείξει. Και έχω ταυτόχρονα το αίσθημα βαθιάς ευθύνης, την οποία επωμίζομαι εγώ και οι συνεργάτες μου, για να πραγματώσουμε το έργο της αλλαγής. Πράγματι, πιστεύετε αυτά που πιστεύω και εγώ, γιατί η αλλαγή σήμερα είναι όρος για την επιβίωση του έθνους, για την ευημερία του λαού μας….….για να βγει πέρα το πρόγραμμα της μεγάλης αλλαγής, για να εδραιωθούν επιτέλους οι προσδοκίες του λαού μας, θα απαιτηθεί η άμεση ενεργός συμμετοχή σας στο πρόγραμμα της αλλαγής. Και θα κάνουμε την αλλαγή χειροπιαστή. Η αλλαγή θα δείξει το πρόσωπό της πάρα πολύ γρήγορα, πολύ άμεσα….…στόχος μας, πολιτική μας, είναι η ευημερία του λαού. Είναι η εθνική υπερηφάνεια και η κοινωνική δικαιοσύνη……είμαστε αποφασισμένοι να εκτελέσουμε το πρόγραμμά μας κατά γράμμα, γιατί μας δώσατε αυτό που ζητούσαμε…….θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι θα μείνουμε στις επάλξεις αυτού του αγώνα για τη νέα Ελλάδα, που όλοι προσδοκούμε. Μια Ελλάδα που θα ανήκει στο λαό της. Μια Ελλάδα που θα τη διαφεντεύει ο λαός της…Και να ξέρετε, πως θα τιμήσω το μεγάλο συμβόλαιο τιμής, που συνήψα τόσα χρόνια μαζί σας»

Και πράγματι το τίμησε:

-Η πρώτη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ορκίστηκε στις 21 Οκτώβρη και στις 22 Οκτώβρη γίνεται η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης. Στις 15 Δεκέμβρη πραγματοποιήθηκε η πρώτη επίσημη επίσκεψη του Παλαιστίνιου ηγέτη, Γιάσερ Αραφάτ στην Αθήνα, όπου εκφράζεται η υποστήριξη της Ελλάδας για να αποκτήσουν πατρίδα οι παλαιστίνιοι (χρέος του Ανδρέα στα Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που στήριξαν το ΠΑΚ)

- εισοδηματική πολιτική με αυξήσεις των μισθών του ιδιωτικού τομέα, οι οποίες έφθαναν στο 37,5% στα μεροκάματα και 42,5% στους μισθούς (παράλληλα εξαγγέλθηκε και καθιερώθηκε η Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής)Ανδρέας Παπανδρέου: «Εμείς θέλουμε να δημιουργήσουμε μια άλλη ποιότητα ζωής, μια ανθρώπινη ζωή στα χωριά και στις πόλεις. Εμείς θέλουμε να φτιάξουμε πόλεις που αξίζει να ζει κανείς. Θέλουμε να φτιάξουμε πάρκα, παιδικούς σταθμούς, ιατρικούς σταθμούς για την πλήρη περίθαλψη του πολίτη, του Έλληνα και τις Ελληνίδας. Θέλουμε να ανεβάσουμε το βιοτικό επίπεδο…»

- Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) «…Για να καταργηθούν τα προνόμια των ολίγων στην ιατρική, νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη. Για να προστατευθούν η μητέρα, το παιδί, τα γηρατειά….Την κοινωνικοποίηση της υγείας που συνεπάγεται την δωρεάν ιατρική, φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη, την προληπτική υγιεινή για όλους τους Έλληνες, την κατάργηση των ιδιωτικών κλινικών και όλων των προνομίων στην παροχή ιατρικών και νοσοκομειακών υπηρεσιών. Ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης για υγεία, ατυχήματα, γηρατειά και ανεργία που να επεκταθεί σε όλους τους Έλληνες. Την προστασία της μητέρας και του παιδιού...»

- Παιδεία. Θεσπίστηκε η δημοκρατική και συμμετοχική λειτουργία της εκπαίδευσης. Κατοχυρώθηκε η αυτοδιοίκηση των Τριτοβάθμιων Ιδρυμάτων, ιδρύθηκαν τα ΤΕΙ και δημιουργήθηκε ο θεσμός των Μαθητικών Κοινοτήτων.«Αποτελεί για μας η Παιδεία βάθρο και θεμέλιο της μεγάλης Αλλαγής, γι' αυτό θεωρούμε εθνική ντροπή το ρεκόρ του αναλφαβητισμού που είχε η χώρα μας σ' ολόκληρη την Ευρώπη...»

- Κοινωνικό κράτος έλαβε ιδιαίτερη πρόνοια για τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού. Οι άστεγοι, οι άποροι, τα άτομα με ειδικές ανάγκες απέκτησαν μια θέση στην κοινωνία και λήφθηκαν μέτρα για την περίθαλψη και επαγγελματική αποκατάστασή τους.· Κατοχύρωση του 5θήμερου, 40ωρου και 4 εβδομάδων αδείας.· Αύξηση στους κατώτατους μισθούς των συνταξιούχων

– Επέκταση της ασφαλιστικής κάλυψης του ΙΚΑ σε όλη την Ελλάδα.· Προστασία του εισοδήματος με την Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή.· Αυτοτελή σύνταξη για την Αγρότισσα - Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη προς όλους τους αγρότες.· Δημιουργία Εθνικού Συστήματος Υγείας· Οργάνωση Δημόσιων Βρεφονηπιακών Σταθμών – Διακοπών για παιδιά οικογενειών με χαμηλό εισόδημα, ΚΑΠΗ...· Μέτρα για την καταπολέμηση της ανεργίας... και τόσα άλλα...Μόνο ελαφρά μειδιάματα και νοσταλγία προκαλούν τα πιο πάνω σήμερα…

Κανένα πολιτικό κόμμα δεν έχει θέληση και βούληση να επιστρέψουμε στις κατακτήσεις της πρώτης προοδευτικής κυβέρνησης της χώρας. Κανείς δεν θέλει να οικοδομήσει ξανά αυτονόητες κατακτήσεις που ισοπέδωσε ο δήθεν «εκσυγχρονισμός» της σημιτικής λαίλαπας και κατόπιν της δεξιάς.Κι όμως, ο λαός είναι σοφός…

Σήμερα, δυστυχώς, αναζητούμε το χθες του μεγάλου ηγέτη!

 

Παράξενος Χειμώνας μπαίνει!...........

Παράξενος χειμώνας μπαίνει
παράξενη εποχή
Κανείς δεν ξέρει πού πηγαίνει
δεν ξέρει πού θα βγει

Βουλιάζουμε όλο και πιο κάτω
όλο πιο βαθιά
Πότε θα πιάσουμε επιτέλους πάτο... πια

Όλο κάτι άσχετοι κερδίζουν
με κόλπα και εφέ
και μας που λίγα μας χωρίζουν
δεν σμίγουμε ποτέ

Φατμέ, Χαρούλα, Αφροδίτη
πρώτη μας φορά
φέτος νοικιάσαμε το ίδιο σπίτι... να

Πες μου ποιος
την άνοιξη θα φέρει
σε τούτα εδώ τα μέρη
Κανένας πια δεν ξέρει πώς

Πες μου ποιος
το φως του θα μας δώσει
Ξανά να μας ενώσει
τα όνειρα να σώσει ποιος

Τώρα που πια κανείς δεν μοιάζει
για σοφός
Η αγάπη ίσως ξέρει πώς

Η αγάπη μόνο ίσως ξέρει
μα το 'χει μυστικό,
πώς λύνουνε χωρίς μαχαίρι
το γόρδιο δεσμό.

Η αγάπη μόνο ίσως έχει
το μαγικό κλειδί
να ξέρει μέσα απ' το λαβύρινθο... να βγει

Πες μου ποιος
το φως του θα μας δώσει
Ξανά να μας ενώσει
τα όνειρα να σώσει ποιος

Υ.Γ του oroposavrio
Το τραγούδι αυτό γράφτηκε πριν πριν 20 χρόνια ακριβώς.
Διαβάζοντας και ακούγοντας τους στίχους,μοιάζει σαν να γράφτηκε σήμερα,ή μάλλον αύριο!
Τα ερωτήματα και οι διαπιστώσεις του,ποιο σύγχρονα και ποιο αληθινά από ποτέ.
Και οι απαντήσεις χαμένες μέσα στις απανωτές δίνες αυτής της απίστευτης εικοσαετίας,δεν φαίνονται πουθενά και απλά μας γεμίζουν απογοήτευση και λύπη,για τα όσα χάθηκαν στους βωμούς που κάθε φορά,διάφοροι "άσχετοι",μας έστηναν.....
Και εμείς τσιμπάγαμε.......
Καλά να πάθουμε.......

Η επανάσταση των σιωπηλών.

"Οι Σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιό φοβερό και από το τραγούδι: τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν να γλυτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους."


Φράντς Κάφκα, Η σιωπή των σειρήνων

Καθώς η κρίση απλώνει βαριά την σκιά της στην χώρα και τις ψυχές μας, πολλοί προσπαθούν να προδικάσουν το μέλλον. Κάποιοι αναλυτές θεωρούν ότι θα υπάρξουν βίαιες αντιδράσεις, άλλοι πάλι ότι η απάθεια θα εξακολουθήσει να κυριαρχεί.

Ενώ όμως μια κλασική επανάσταση δεν είναι ανάμεσα στα ενδεχόμενα -ούτε οι συνθήκες υπάρχουν, ούτε ο εχθρός είναι ορατός- εγώ οραματίζομαι από παλιά μια άλλη επανάσταση. Μια επανάσταση διαφορετική από όσες περιγράφουν τα βιβλία, από όσες απεικονίζουν στις ταινίες τους οι σκηνοθέτες. Την ανάγκη της μάλιστα διατύπωσα πολλά χρόνια πριν. Kαθώς όμως περνά ο καιρός αυτή η άλλη επανάσταση, που οραματίζομαι, κερδίζει διαρκώς σε περιεχόμενο και ορμή.
Η επανάσταση λοιπόν, που οραματίζομαι, θα είναι μια επανάσταση των σιωπηλών.
Δεν θα έχει σημαίες αναπεπταμένες, συνθήματα και ιδεολογικές διακηρύξεις. Θα είναι μια επανάσταση βουβή, που θα στηρίζεται απλώς στην αλληλεγγύη των βλεμμάτων.
 Θα ξεκινήσει από την απόλυτη, την οργισμένη σιωπή, και θα αποδώσει στον άνθρωπο όσα στερήθηκε, όσα ονειρεύθηκε, ό,τι ζήτησε με κραυγές –πριν επιλέξει την σιωπή.
Γιατί αυτή η σιωπή, είναι η απόγνωση και η προσδοκία του. Δεν είναι αποδοχή, μήτε μοιρολατρία. Η σιωπή είναι το μέτρο της διαψευσμένης του ζωής, η πίκρα για τις επαγγελίες που ακυρώθηκαν, η οργή για την υποκρισία και το ψέμα. Η σιωπή είναι το ανώτερο στάδιο της πολιτικής ωριμότητας. Αν οδηγήσει στην επανάσταση, θα είναι μια επανάσταση αληθινή, αφού για πρώτη φορά δεν θα δεσμεύεται από τα λόγια της. Θα δεσμεύεται μόνον από τα αισθήματα της.
Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν απευθύνεται λοιπόν σε ορισμένες τάξεις κοινωνικές, ούτε υπόσχεται ευημερία και δικαιώματα. Υπόσχεται μόνον μια άλλη γλώσσα: Την ξεχασμένη γλώσσα της ειλικρίνειας και της ευθύνης. Δεν επιδιώκει την εξουσία, αφού όπως απέδειξε η Iστορία, αυτό οδηγεί στην βία και τον εκφυλισμό. Επιδιώκει, όμως, να αποδώσει στον άνθρωπο την εξουσία της ζωής του, να απαντήσει στην βουβή απόγνωση της σιωπής του. «Η επανάσταση» σχολιάζει ένας θεωρητικός της, «συνιστά μια πνευματική αναταραχή, μέσω της οποίας μια ομάδα ανθρώπων επιδιώκει να θέσει νέα θεμέλια για την ύπαρξη της.”

Σε αυτήν λοιπόν την επανάσταση, που αναζητά αιωνίως τα θεμέλια της, δεν έχουν ίσως θέση οι ποιητές, μήτε οι φιλόσοφοι. Έχουν όμως θέση οπωσδήποτε οι άνεργοι. Ο φιλόσοφος προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο, ο ποιητής δημιουργεί τον δικό του. Ο άνεργος όμως τον στερείται εξ ορισμού. Η ανεργία αποτελεί τον παραλογισμό ενός πολιτισμού, που δεν παύει να επαίρεται για τις κατακτήσεις του. Ο παραλογισμός αυτός, αλλού εκδηλώνεται στην πρόκληση της χλιδής, στον άνεργο σε ταπεινώσεις που δεν τελειώνουν. Ο άνεργος κατέφυγε στην σιωπή, επειδή κουράστηκε να ακούει για επενδύσεις και για τη μείωση της ανεργίας·που εξαιρούν ωστόσο πάντοτε τον ίδιο. Ο άνεργος είναι πια σιωπηλός, όχι επειδή θέλει να κρύψει την οργή του, αλλά επειδή δεν αντέχει να μιλήσει άλλο.
Η σιωπή -που κρύβει την απόγνωση- χαρακτηρίζει ακόμα όσους έχουν έγνοια πραγματική για την φύση και το περιβάλλον. Δεν είναι πάντοτε οι «οικολόγοι». Οι οικολόγοι φλυαρούν χωρίς μέτρο, καταφεύγουν σε θεωρίες και αναλύσεις, ενώ συχνά κρυφοκοιτάζουν την εξουσία. Στην επανάσταση των σιωπηλών θα συμμετέχουν οι άλλοι: Όσοι γνωρίζουν ότι η ανάσα της φύσεως είναι το ίδιο σπουδαία με την δική τους ανάσα, ότι τα τραύματά της αποτελούν τραύματα στο δικό τους το σώμα και την ψυχή. Αν σήμερα η μόνη προσδοκία τους είναι η επανάσταση των σιωπηλών, είναι επειδή κουράστηκαν να υπομένουν: Την ασίγαστη μανία καταστροφής ενός ευλογημένου τόπου, τις απάνθρωπες πόλεις που στεγνώνουν τις ψυχές, την θυσία του αιώνιου και του αναγκαίου στο εφήμερο και το ταπεινό.
Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν υπόσχεται νόμους και διατάγματα, που θα αποβλέπουν στην «προστασία» του περιβάλλοντος. Θεωρεί, αντίθετα, ότι είναι ο άνθρωπος που επείγει να προστατευθεί. Εκείνος –που σήμερα σιωπά με απόγνωση- οδηγείται σταθερά στην αποξένωση, επειδή το περιβάλλον μοιάζει να ανήκει πάντοτε σε κάποιους άλλους. Μόνον όμως όπου το περιβάλλον παραμείνει υπερήφανο και ανέγγιχτο, μπορεί να ανθίσει η πραγματική ζωή. Αλλιώς, θα πληθαίνουν οι απομιμήσεις και τα ομοιώματα της.
Στην επανάσταση των σιωπηλών συμμετέχουν και όσοι είδαν τον διαφορετικό κόσμο, που έπλασαν μέσα τους, να διαψεύδεται και να συντρίβεται. Ούτε μετάνιωσαν όμως, επειδή ο δικός τους κόσμος είχε αξίες και ήθος, ούτε μπορούν να τον αλλάξουν. Στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι σημαιοφόροι χωρίς σημαίες, πεζοπόροι χωρίς προμήθειες. Διαθέτουν την τιμιότητα του βλέμματος και μια βαθύτερη αξιοπρέπεια. Ο κόσμος που έπλασαν -που είχε αξίες και ήθος- είναι πάντοτε εκεί. Αυτοί, οι σημαιοφόροι –χωρίς σημαίες- στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι η εγρήγορση και η συνείδηση της.

Όσοι άλλωστε κατέφυγαν στην σιωπή, δεν έπαυσαν να ονειρεύονται: Την δίκαιη συγκρότηση του κοινωνικού ιστού, την αύρα μιας παιδείας ουσιαστικής, την ενίσχυση των δημιουργικών δυνάμεων που εν είδει μικρής φωτιάς υπάρχουν στον καθένα. Αντί όμως, όσοι καταφεύγουν σήμερα στην σιωπή, να κερδίσουν λίγα από τα όνειρα τους, έγιναν αριθμοί και αποδέκτες. Αριθμοί σε πίνακες στατιστικής και σε μετρήσεις θεαματικότητας, αποδέκτες των παραλογισμών μιας ψηφιακής οικονομίας, όμηροι μιας ζωής που διαρκώς αφυδατώνεται. Κι ενώ τα λόγια των πολιτικών επιμένουν να διαγράφουν κύκλους ανούσιους και υποκριτικούς, εκείνοι, στην σιωπή τους, προτιμούν να ακούν τον ήχο των κυμάτων, και την βουή των επερχομένων γεγονότων.
Αυτός άλλωστε –εγώ ή εσείς- που οραματίζεται την επανάσταση των σιωπηλών, δεν ενδιαφέρεται αν επικριθεί ως ρομαντικός, ούτε αν καταταχθεί από τους εχέφρονες στους υπέρμαχους μιας ουτοπίας, από τις πολλές που γνώρισε η ιστορία. Οι επικριτές της επανάστασης των σιωπηλών, συχνά φορτωμένοι με διπλώματα και κοινωνιολογικές περγαμηνές, αγνοούν την αξία της σιωπής, το εν δυνάμει επαναστατικό της περιεχόμενο. Τι άλλο όμως ήταν, η εξέγερση του Πολυτεχνείου –η μόνη που τελευταία γνώρισε η χώρα- από μια κραυγή σπαρακτική, μια στιγμή επαναστάσεως ύστερα από χρόνια σιωπής; Η σιωπή υπήρχε από νωρίς στις διαψευσμένες προσδοκίες των νέων ανθρώπων, σερνόταν στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και τους δρόμους της Αθήνας, μιλούσε με μουσικές και αθέατα δάκρυα. Η βία επιτάχυνε την έκφραση της, τα τάνκς προσπάθησαν να καλύψουν την απειλή της.
Οσοι λοιπόν αμφισβητούν την επανάσταση των σιωπηλών, δεν μέτρησαν ποτέ την αξία της σιωπής, δεν έτυχε ποτέ να αντιληφθούν την εκρηκτική της δύναμη. Μήπως όμως μέσα στην σιωπή δεν ανθίζει ο έρωτας - ή και πάλι σιωπηλά δεν πλάθει ο δημιουργός το έργο του;
«Οι επαναστάσεις είναι τρελές εμπνεύσεις της ιστορίας» έγραψε ένας επαναστάτης, που μάλιστα δολοφονήθηκε από τους πρώην συντρόφους του. Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν θα είναι απλώς μια τρελή έμπνευση της ανθρώπινης ιστορίας. Θα είναι ίσως η συνέχεια και η αποθέωση της.