Δυο "φεύγα" επιστολές στο μαγικό Δήμο Ωρωπίων του 2007,που δείχνουν πως ζούσαμε αλλού!

Αύγουστος 2007.Παλιά Ελλάδα. Ωρωπός. Δήμος Ωρωπίων.
Δυο "φευγάτοι", ρομαντικοί και ιδιαίτεροι τύποι, εκδίδουν μια εφημερίδα, που πάει κόντρα στο ρεύμα της εποχής και μιλά, για πολιτισμό, παιδεία, υγεία, οικολογία και για μια "άλλη" διαφορετική Διοίκηση.
Είναι μαζί, αλλά και χώρια-μιας και ανήκουν σε άλλες Δημοτικές Ομάδες-, πράγμα που η λογική των συναγωνιστών τους, ένθεν και ένθεν, δεν μπορεί να το χωρέσει.
Κάποια στιγμή, προσωρινά, καταφέρνουν να τους χωρίσουν.
Η Εφημερίδα κυκλοφορεί με τίτλο στο σαλόνι της "ΔΥΟ ΤΡΥΓΟΝΑΚΙΑ ΗΤΑΝΕ ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΑ,ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΕ ΕΝΑ ΚΥΝΗΓΟΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟ ΕΝΑ"!!!!!!!
Ταυτόχρονα στο ίδιο σαλόνι, υπάρχουν δύο μνημειώδης επιστολές, που στέλνει ο ένας στον άλλο, που πραγματικά πέραν του ότι, δείχνουν πως ζούσαμε σε μια άλλη Ελλάδα, αποδεικνύουν επίσης, πως είναι τιμή να μπορείς να διατηρείς την διαφορετικότητα σου, όταν "σκάνε" δίπλα σου, κεραυνοί και αστραπές.
Ας μπούμε στον κόπο να της διαβάσουμε.
Την πρώτη επιστολή, την στέλνει ο Κοντούλης προς εμένα, και όχι μόνο.

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ
Ελάτε να μιλήσουμε έτσι χωρίς πρωτόκολλο.
Ξέρετε το πρωτόκολλο είναι μια ομολογημένη
Υποκρισία, μια συνθηκολογημένη ψευτιά!
Ελάτε σας ακούω, εσάς που μου κόψατε την Καλημέρα!
Κάποτε μου είχε πει ο παππούς μου
-Αν ποτέ πας στο χωριό και δεν βρεθεί ένας άνθρωπος να σε κεράσει έναν
καφέ, αν δεν βρεις έναν άνθρωπο να τον κεράσεις ένα ούζο, φύγε από το χωριό,
δεν χωράς.
Δεν μου είπε ποτέ-ίσως να φοβήθηκε-τι θα πρέπει να κάνω τώρα που μου
κόψατε τις Καλημέρες και τις Καληνύχτες, που δεν θέλετε να με ξαναδείτε, που
στρέφετε αλλού τα μάτια σας.
Δεν τολμώ πια ούτε συγνώμη να σας ζητήσω, γιατί απλά και σεις δεν θέλετε
να με ακούσετε.
Γιατί με θέλατε πάντα θεληματάρη και γιατί μάλλον ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ 
ΟΝΕΙΡΑ!!!!
Ελάτε, ακούω και σας που με χτυπάτε φιλικά στην πλάτη, που νομίζετε πως
είμαι η κερκρόπορτα στην ανούσια αντιπολιτευτική σας θέση.
Εσάς που σημασία δίνετε μονάχα στα αρνητικά και στα λάθη, γιατί δεν 
μπορείτε.....δεν προσπαθείτε...δεν αντέχετε....δεν τολμάτε....να δείτε τα θετικά
πράγματα, να τα αγγίξετε και να τα κάνετε να ανθίσουν!!!!
ΔΕΝ ΘΑ ΦΟΒΗΘΩ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΛΠΙΖΩ,ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΚΙΝΔΙΝΕΥΕΙ ΝΑ
ΔΙΑΨΕΥΣΤΕΙ  Η ΕΛΠΙΔΑ ΜΟΥ!!!!
Η απόφασή μου να αποσυρθώ από τα "δρώμενα" του τόπου δεν είναι ούτε από
φόβο, ούτε από ατολμία.
Μου το υπαγορεύει η παιδικότητα μου!

Βρε κάπου είχα ένα παραγάδι!!!
Δεν πιστεύω να μου το έφαγε ο σκώρος!!!!

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ
ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ

Παίρνω λοιπόν την επιστολή στα χέρια μου και αμέσως αρπάζω  το μολύβι και απαντώ.

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΦΙΛΑΡΑΚΟ 
Αγαπητέ φίλε!
Σου γράφω πάλι από ανάγκη 5 η ώρα το πρωί.
Το μόνο πράγμα που έχει μείνει όρθιο, στον κόσμο είσαι εσύ!(αυτό είναι
κλεμμένο).
Διάβασα το γράμμα σου και θα ήθελα να σου πω πως το παραγαδάκι που
είχες αφήσει στο υπόγειο, το έχω πάρει εγώ, άρα αποκλείετε να στο έφαγε ο σκώρος.
Το είχα πάρει μια άλλη εποχή, που είχα κάνει ακριβώς την ίδια σκέψη!
Είχα αποφασίσει να πάω για ψάρεμα και που και που να σας στέλνω και κανένα γράμμα
συγκινητικό για όλα εκείνα που χάσαμε(θυμάσαι τότε που σας είχα στείλει ένα και με έψαχνε κλαίγοντας ο Πέτρος όλη νύχτα;).
Και ήταν κάποιες φορές όμορφα εκεί στην μοναξιά της θάλασσας!
Ξεχνιόσουν, έφευγες, λυτρωνόσουν!
Το κακό όμως ήταν πως κράτησε λίγο!
Σύντομα κουβεντιάζοντας με τον εαυτό μου ανακάλυψα πως δεν κάνω για ΨΑΡΑΣ(όπως
παρεμπιπτόντως νομίζω πως δεν κάνεις και συ)!
Ο νους μου, ήταν συνέχεια στην στεριά!
Και πίστευα πως θα μείνετε όπως ακριβώς σας είχα αφήσει.!
Ώσπου πήρα την απόφαση και ξαναγύρισα!
Και ξέρεις τι διαπίστωσα;
Πως όλοι εκείνοι που όταν ήμουν ψαράς με αγαπούσαν και μου έστελναν μηνύματα
νοσταλγίας, μόλις κατάλαβαν πως ξαναέγινα στεριανός, έστριψαν και θυμήθηκαν όλα τα
ελαττώματα μου(υπαρκτά και μη)!
Το πήγα λίγο παρακάτω και το έπιασα το νόημα, φιλαράκο μου!
ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΕΛΑΦΡΟΜΥΑΛΟΥΣ
ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΝΕ ΨΑΡΑΔΕΣ!!!!
Γιαυτό σε κάθε ευκαιρία που τους δίνετε μας δείχνουνε το δρόμο για το παραγάδι!
Το ζήτημα είναι φιλαράκο μου, μέχρι πότε εμείς θα τους κάνουμε το χατίρι και θα το τρώμε;
Το μέχρι πότε δηλαδή κάθε φορά που βάζουν τα μεγάλα μέσα(προπαγάνδα, βρισιές ,
προπηλακισμούς, κόψιμο καλημερών και καλησπερών, απειλές, λάσπη, πονηριά, υποτίμηση
κ.α) εμείς θα φεύγουμε απογοητευμένοι από όλους και από όλα και θα αφήνουμε πίσω
εκείνους που άλλο δεν κάνουν από το να κατεργάζονται τρόπους καταπίεσης και υποβάθμισης
της προσωπικότητας των ανθρώπων.
Εγώ φιλαράκο αποφάσισα πως δεν θα το ξανακάνω ποτέ πια!
Θα κάτσω εδώ, έστω και μόνος μου αν χρειαστεί και θα τα λέω!
Και σου είπα πως είμαι σίγουρος πως δεν κάνεις για ψαράς, γιατί είσαι τόσο ψυχούλα που
ακόμα και αν κατορθώσεις να πιάσεις κανένα ψαράκι, θα το ξαναρίξεις στο νερό
σκεπτόμενος πως του στερείς την ελευθερία του και την δυνατότητα του να ζει και να
ονειρεύεται!!!!!
Αν παρ όλα αυτά επιμένεις, έλα να σου δώσω το παργαδάκι σου και ξεκίνα.
Μην σταματήσεις όμως ούτε στιγμή να σκέφτεσαι,ποιους αφήνεις πίσω σου
φεύγοντας!!!(για να μην με παρεξηγήσεις, σου λέω πως εννοώ και τους μεν και τους δε).
Εμείς θα είμαστε εδώ και θα σε περιμένουμε για όσο χρειαστεί!!!
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΦΙΛΑΡΑΚΟ
ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Μαγικές εικόνες, μαγικά λόγια, σε ένα μαγικό τόπο, από μαγικούς ανθρώπους!
Αλλάζουν όμως οι άνθρωποι, αλλάζουν οι εικόνες, αλλάζουν οι τόποι, αλλάζουν τα λόγια.
Και κάνει παιχνίδια η ζωή και μας εναλλάσσει σε ρόλους στα ατέλειωτα έργα που σκαρώνει και γερνάμε και έχουμε αρχίσει έναν , ένας να φεύγουμε.
Τουλάχιστον κρατάμε το ότι ζήσαμε αλλού. Ζήσαμε στην Ελλάδα που δεν υπάρχει πια.
Αγαπήσαμε, μαλώσαμε, φιλιώσαμε, τραγουδήσαμε, ερωτευτήκαμε, κλάψαμε, αλλά ΖΗΣΑΜΕ!!!
Και πάντα μα πάντα, θα ελπίζουμε. Όχι τώρα πια για μας. Αυτό το έργο ξεθώριασε και πάει.
Μα για τα παιδιά μας. Για τα Ελληνόπουλα που ενδεχομένως να μην μπορέσουν ποτέ να καταλάβουν τι σημαίνει αυτή η πατρίδα που χάθηκε.

Υ.Γ Πέφτοντας σήμερα το πρωί η Εφημερίδα στα χέρια μου, δάκρυσα και σκέφτηκα πως όλο αυτό θα έπρεπε να το μοιραστώ μαζί σας.
Αν έκανα λάθος και δεν σας άγγιξα, ζητώ συγνώμη.
Καλημέρα σας
ΖΑΦΕΙΡΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ
Αιώνιος εραστής χαμένων ονείρων

Είμαστε ό,τι φανταζόμαστε!

https://sanejoker.info/2017/06/collective-fantasy2.html

«Well I never pray, but tonight I’m on my knees

I need to hear some sounds that recognize the pain in me.»
The Verve – Bitter Sweet Symphony

~~~~~~~~~~~~~~~

Όλοι γνωρίζουμε ότι κάθε ζώο, απ’ τον ξιφία ως τον σκύλο, συμπεριφέρεται με βάση τα 4-Fs (Fighting, Fleeing, Feeding, Fucking). Ή θα επιτεθεί ή θα το σκάσει. Θα πλησιάσει για να τραφεί ή να κάνει σεξ (τα ζώα δεν γνωρίζουν ότι έτσι γίνονται τα παιδιά, είναι ορμέμφυτο).

Κι ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει ανάλογους διακόπτες. Όμως ο άνθρωπος, έχει ένα επιπλέον F, που συχνά επηρεάζει τη συμπεριφορά του περισσότερο απ’ τ’ άλλα τέσσερα.

F, for fantasy.

(Την ελληνική λέξη Φαντασία, στα αγγλικά την αποδίδει καλύτερα το Imagination, αλλά έτσι δεν θα είναι το πέμπτο F).

Η φαντασία, μαζί με τη γλώσσα και την κατανόηση αφηρημένων εννοιών, είναι οι βάσεις της ανθρωποσύνης, αυτό που έκανε τον Σάπιενς να επικρατήσει (αφού εξόντωσε ή παραγκώνισε όλους τους άλλους χόμο).

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που μπορεί να μιλάει για ανύπαρχτα πράγματα, έννοιες, ιδέες.

Ο χιμπαντζής μπορεί να ειδοποιήσει τα μέλη της ομάδας του ότι «Να!Αετός!» (κι όλοι κοιτάνε πάνω), ή «Να!Πάνθηρας!» (κι όλοι κοιτάνε κάτω).

Όμως δεν μπορεί να τους μιλήσει για τον τρόπο που θα μπορούσαν να στήνουν αυτόματες παγίδες προκειμένου να σκοτώνουν τους πάνθηρες.

Και, κυρίως, δεν μπορεί να τους πει: «Ο Πάνθηρας είναι ο Θεός Μας».

Η φαντασία δεν μας επέτρεψε μόνο να φανταζόμαστε πράγματα, αλλά και να τα φανταζόμαστε συλλογικά.

Αυτό, η συλλογική φαντασίωση, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του ανθρώπινου πολιτισμού.

Χωρίς τη συλλογική φαντασίωση ο Χόμο Σάπιενς θα είχε εξοντωθεί απ’ τους πολύ πιο εύρωστους Χόμο Νεάρτενταλ -ή απλώς θα είχε παραμείνει κυνηγός-τροφοσυλέκτης.

Σε τι χρησιμεύει η συλλογική φαντασίωση; Στο να φτιάχνουμε φυλές, έθνη, πόλεις-κράτη, κράτη, αυτοκρατορίες, θρησκείες, επαναστάσεις, πολυεθνικές εταιρείες και ποδοσφαιρικούς συλλόγους.

Και θα σας εξηγήσω αμέσως πώς λειτουργεί η συλλογική φαντασίωση.

~~

Υπάρχουν δυο τρόποι να συγκροτήσεις μια ομάδα.

Ο πρώτος είναι ο φυσικός, ο ζωικός. Τα ξαδέλφια μας, οι πανέξυπνοι χιμπαντζήδες, κάνουν ομάδες μερικών δεκάδων ατόμων, όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους.

Σε φυσικές συνθήκες μια ομάδα χιμπατζήδων αποτελείται από 20-50 άτομα. Οι μεγαλύτερες που έχουν ανακαλύψει οι ζωολόγοι αποτελούνταν από 100 άτομα -κι αυτές πολύ σπάνια.

Οι διαφορετικές ομάδες χιμπαντζήδων δεν συνεργάζονται. Ανταγωνίζονται, πολεμούν κι έχουν καταγραφεί και γενοκτονικές συμπεριφορές.

~~

Οι άνθρωποι έχουμε το πλεονέκτημα του λόγου, όμως αυτό δεν θα ήταν αρκετό αν θέλαμε να προχωρήσουμε πέρα απ’ τις σαβάνες.

Κοινωνιολογικές έρευνες έχουν δείξει ότι το μέγιστο «φυσικό» μέγεθος μιας ομάδας ανθρώπων που συνδέεται μέσω του κουτσομπολιού είναι περίπου 150 άτομα. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε στενά, ούτε να κουτσομπολεύουμε αποτελεσματικά πάνω από 150 ανθρώπους.

Δείτε και με πόσους απ’ τους χιλιάδες ή εκατοντάδες «φίλους» σας στο facebook γνωρίζεστε πραγματικά, έστω εξ αποστάσεως (πέρα απ’ τα like). Αποκλείεται να είναι περισσότεροι από 150.

150. Αυτό το μέγιστο όριο, για ομάδες ανθρώπων όπου όλοι γνωρίζονται (και φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι).

Μια διμοιρία του στρατού (μπορεί να είναι και επαναστατικός) με 30 στρατιώτες, ακόμα κι ένας λόχος με 100, μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά στη βάση των προσωπικών σχέσεων.

Το ίδιο και μια μικρή επιχείρηση, με τριάντα εργαζόμενους. Το αφεντικό τους ξέρει όλους με το μικρό τους όνομα, κι εκείνοι γνωρίζονται μεταξύ τους.

Όμως πώς μπορεί να λειτουργήσει μια μεραρχία με χιλιάδες στρατιώτες; Δεν είναι δυνατόν να γνωρίζονται όλοι μεταξύ τους.

Μια πολυεθνική εταιρεία; Ένα έθνος; Μια αυτοκρατορία; Μια θρησκεία; Ένας παγκοσμιοποιημένος πλανήτης;

Πώς τα κατάφερε ο χόμο σάπιενς; Εκεί είναι απαραίτητο το πέμπτο f. Το μυστικό είναι η Φαντασία. Μεγάλος αριθμός αγνώστων μπορούν να συνεργαστούν με επιτυχία αν πιστεύουν σε κοινούς μύθους.

Και τι είναι μύθος;

~~

Μύθος είναι οτιδήποτε υπάρχει στη συλλογική φαντασία των ανθρώπων.

Αν το φαντάζεται μόνο ένας είναι φαντασίωση. Μόλις ξεκινάει να μοιράζεται τη φαντασίωση του με κάποιον άλλο δημιουργείται ένας μύθος, ένας κοινός μύθος.

Οποιαδήποτε συνεργασία των ανθρώπων σε μεγάλη κλίμακα -κράτος, εκκλησία, πόλη, φυλή, εταιρεία κλπ- είναι θεμελιωμένη σε κοινούς μύθους που υπάρχουν μόνο στη συλλογική φαντασία των ανθρώπων.

Οι θρησκείες (οι ομόθρησκοι πιστοί) πιστεύουν σε κοινούς θρησκευτικούς μύθους.

Τα έθνη βασίζονται σε κοινούς εθνικούς μύθους.

Τα δικαστικά συστήματα βασίζονται σε κοινούς νομικούς μύθους.

Η παγκόσμια οικονομία υπάρχει χάρη στον κοινό μύθο του χρήματος.

~~

Σκεφτείτε ‘το: Τα χρήματα είναι ανθρώπινη επινόηση, ένας κοινός μύθος, μια συλλογική φαντασίωση. Κάποτε ήταν εμπορεύματα, μετά κοχύλια ή πέτρες, μετά νομίσματα από πολύτιμα (άλλος συλλογικός μύθος) μέταλλα, μετά απλά χαρτιά.

Πλέον τα χρήματα δεν είναι τίποτα άλλο (τείνουν να γίνουν) από ψηφία (bit πληροφοριών) σε κάποιο τραπεζικό λογαριασμό.

Ο άνθρωπος εργάζεται, διαθέτει τον χρόνο του, τις δυνάμεις του, τη σκέψη του, και ανταμοίβεται από την «Ανώνυμη Εταιρεία» (ένα μυθικό πλάσμα) με μια αλλαγή πληροφορίας (κατάθεση) στον τραπεζικό του λογαριασμό.

Αυτό το ανύπαρχτο τίποτα, που υποτίθεται ότι του ανήκει, μπορεί να το διαθέσει όπου θέλει, σε ανθρώπους που μοιράζονται τον ίδιο συλλογικό μύθο του χρήματος, προκειμένου ν’ αγοράσει κάτι.

Αποδεχόμαστε τον παγκόσμιο μύθο του χρήματος ως κάτι υπαρκτό, όμως αν το «σύστημα πέσει» τότε ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι ότι δεν έχεις τίποτα απολύτως. Τα χρήματα δεν είναι ένα σπίτι, ένα χωράφι, ένα ζώο, ένα κιλό λάδι. Τα χρήματα είναι μια συλλογική φαντασίωση.

Όμως είναι ένας μύθος με τεράστια δύναμη. Πιθανότατα είναι ο πιο ισχυρός μύθος που έχει ποτέ κατασκευαστεί, αφού όλοι τον υπηρετούμε με τόση αυταπάρνηση.

~~

Το πιο σημαντικό κομμάτι ενός μύθου είναι ότι όποιος τον πιστεύει τον θεωρεί πραγματικό. Κι ότι οι άνθρωποι που πιστεύουν στους ίδιους μύθους αισθάνονται αυτόματα μέλη της ίδιας ομάδας, ακόμα κι αν δεν έχουν γνωριστεί ποτέ.

Ένας ορθόδοξος Ρώσος κι ένας ορθόδοξος Έλληνας θα προσευχηθούν μαζί στο Άγιο Όρος, ένας αναρχικός απ’ την Αγγλία κι ένας απ’ τη Χιλή θα πολεμήσουν μαζί στην Ισπανία, ένας Ελβετός τραπεζίτης κι ένας Κινέζος θα παίξουν γκολφ στις νήσους Κέιμαν (offshore παράδεισος), ένας Ισπανός οπαδός της Μπαρτσελόνα κι ένας Αιγύπτιος θα πανηγυρίσουν την κατάκτηση του κυπέλλου, δύο σινεφίλ από διαφορετικές ηπείρους θα δουν την ίδια ταινία στις Κάννες.

Οι συλλογικές φαντασιώσεις μας ενώνουν -και μπορούν να μας ενώσουν ενάντια στους «άλλους», όπως τους σταυροφόρους χριστιανούς ενάντια στους Άραβες, τους Αμερικάνους ενάντια στους κομμουνιστές, τους Ισλαμιστές ενάντια στους δυτικούς κοκ

Κι όταν καταρρέουν οι μύθοι; Όταν αποδεικνύονται ψεύτικοι; Ο Φέστινγκερ είχε καταδείξει ότι τότε οι άνθρωποι πιστεύουν με μεγαλύτερη ακόμα δύναμη. Η διάψευση της πεποίθησης αυξάνει την ισχύ αυτής (εδώ).

~~

Εν κατακλείδι: Σ’ έναν μεταποκαλυπτικό κόσμο, χωρίς ηλεκτρισμό, διαδίκτυο, τράπεζες, εφορία, χρηματιστήρια, χωρίς χρήματα, ποιος θα ήταν πλούσιος;

Αυτός που έχει πετρέλαιο; Αυτός που έχει ένα αγρόκτημα; Αυτός που έχει πενήντα αγελάδες;

Λάθος! Ο ισχυρός θα ήταν (πάλι) αυτός που θα μπορούσε να επινοήσει ένα συλλογικό μύθο. Τόσο πειστικό που πολλοί θα τον ενστερνίζονταν και θα έκαναν τα πάντα για να τον κρατήσουν ζωντανό.

Μήπως λοιπόν το μέλλον της ανθρωπότητας εξαρτάται απ’ τους νέους μύθους που θα επινοήσουμε;

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γι’ αυτό το κείμενο πήρα έμπνευση και πληροφορίες απ’ το σπουδαίο βιβλίο του Yuval Noah Harari, «Σάπιενς», εκδόσεις Αλεξάνδρεια, μτφ Μιχάλης Λαλιώτης.

Το συγκεκριμένο βιβλίο το έψαξα στις δημοτικές βιβλιοθήκες, αλλά δεν υπήρχε. Έτσι το αγόρασα, διαδικτυακά, με τα χρήματα που κάποιοι άγνωστοι φίλοι του Γελωτοποιού πρόσφεραν ανιδιοτελώς (στο donate που υπάρχει).

Θα ήθελα, με την ευκαιρία, να τους ευχαριστήσω για την προσφορά τους.

«Τόλμα να πάρεις τον χρόνο που γουστάρεις»

«Οκτώ ώρες δουλειά, μιάμιση ώρα να πας και να 'ρθεις στη δουλειά, οκτώ ώρες ύπνος, δυο ώρες για φαγητό, μια ώρα για καθαριότητα και φροντίδα του σώματος, μια ώρα για περπάτημα ή γυμναστική, μιάμιση ώρα για να δεις τηλεόραση και μια ώρα για διάφορες άλλες υποχρεώσεις, μας κάνουν σύνολο 24 ώρες.

Δηλαδή, ένας υγιής εργαζόμενος, χωρίς παιδιά, χωρίς άλλες υποχρεώσεις, είναι σχεδόν βέβαιο ότι μετά βίας θα βρει χρόνογια να διαβάσει ένα βιβλίο, ν' ακούσει προσεκτικά ένα δίσκο κλασικής μουσικής ή να ενημερωθεί απ' την εφημερίδα του.

Ολα αυτά συνήθως τα μεταθέτει στο Σαββατοκύριακο, μαζί με όποιας μορφής διασκέδαση, εκδρομή ή απόλαυση μιας συναυλίας ή ενός θεατρικού έργου (που κι αυτά δεν συνιστούν πάντα πνευματική απόλαυση).

Νάτη λοιπόν η ζωή ενός μικρομεσαίου αστού. Ενός θετικού, γενικά προσώπου, που δεν μπεκροπίνει, δεν χάνει τις ώρες του στα καφενεία και στις συζητήσεις, που δεν αναρωτιέται γιατί ο Μπέκετ, ο Σκαλκώτας, ο Σαίνμπεργκ και ο Ρίλκε έγραψαν αυτά που έγραψαν, που ποτέ του δεν θα διαβάσει Πλάτωνα, Αριστοτέλη ή Σαρτρ!

Αυτός ο πληροφορημένος άνθρωπος θα σταθεί με απορία μπρος στις κατασκευές των σημερινών εικαστικών σε κάποιο μουσείο ή γκαλερί, θα πάει πιθανώς σε μια παράσταση χοροθεάτρου, θα δει οπωσδήποτε μια ταινία το μήνα, αλλά δεν θα έχει ποτέ χρόνο και διάθεση να ζήσει ή να συζητήσει σε βάθος τις εντυπώσεις του.

Οταν με το πέρασμα του χρόνου θα αποκτήσει παιδιά, άρρωστους γονείς, βαρετή σχέση, περιττά κιλά, εξοχικό και τα σχετικά γκάτζετ, τότε είναι σίγουρο πως κάθε σκέψη για το ποιος είναι και τι κάνει πάει περίπατο κι ο φιλαράκος μας μεταλλάσσεται στον αδιάφορο μέτριο ανθρωπάκο, τον συμπαθή εκείνον δημοκράτη που είναι συμβιβασμένος με τη μετριότητα και την ανημπόρια του.

Ετσι αναπαράγεται η μελαγχολία που κυριαρχεί στις δυτικές κοινωνίες, ο προστατευτικός πέπλος του καρτεσιανικού καθωσπρεπισμού και η ηθική μέση άποψη. Οποιος έχει χρόνο για φλερτ, για έρωτα, για ποτό, για καφενεία, διάβασμα ή χάζεμα, για παρέα και κουβέντα, εκλαμβάνεται ως ιδιόρρυθμος ή ψώνιο. Η παραχώρηση χρόνου σε μη παραγωγικές (οικονομικά επωφελείς) δραστηριότητες ή προσπάθεια να ξεφύγει από την ιδιώτευση (από την ηλιθιότητα, όπως πιστεύει ο Θουκυδίδης, στην οποία ξεπέφτει ο άνθρωπος που αρνείται να είναι πολίτης και που οι Γάλλοι ονομάζουν idiot), θεωρείται ύποπτη. (...) Το σύνθημα σε πολυκατοικία του Παγκρατίου έλεγε: του οκταώρου οι πεσόντες ηδονίζονται με τσόντες. Το "πεσόντες" μας το δείχνει καλά. Δεν είναι οι άνθρωποι κατ' ανάγκην κακοί. Πεσόντες είναι οι περισσότεροι. Θύματα της αδυναμίας τους. Ισως και να μην άξιζαν καλύτερης ζωής. Τι να το κάνει ολόκληρο ελεύθερο οκτάωρο ο άδειος;

Εγώ κλαίω αυτόν που το θέλει και δεν το έχει. (...) Κάποιοι είναι ασυμβίβαστοι, τρελοί και ονειροπόλοι. Κάποιοι θέλουν και ζουν την κάθε μέρα ως θάμβος!
Οι πεσόντες μπορεί και να θέλουν να είναι πεσόντες. Γι' αυτό κι εγώ θα έγραφα στον τοίχο: "Τόλμα να πάρεις το χρόνο που γουστάρεις"!».

Υ.Γ.: Αρκετά "παλιό" δημοσίευμα του κ. Χάρη Βρόντου από την εφημερίδα "Αυγή".

Πού πήγαν τελικά όλοι οι «Αγανακτισμένοι»?

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΦΩΝΑΖΕ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΔΙΚΑΙΟΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ…

Μέρες όπως αυτές που διανύουμε, το φάντασμα των «Αγανακτισμένων» περιδιαβαίνει σαν άλλη βασανισμένη ψυχή την καρδιά της πρωτεύουσας. Τους θυμόμαστε όλοι: Άνθρωποι κάθε ηλικίας, νέοι και ηλικιωμένοι, κοσμικοί και κληρικοί, να συνωστίζονται μπροστά από το κτήριο της Βουλής στο Σύνταγμα, φωνάζοντας συνθήματα και διαδηλώνοντας για ένα καλύτερο μέλλον.

Πού πήγαν τελικά όλοι αυτοί; Τα κατάφεραν; Εκπλήρωσαν τον σκοπό τους; Πέτυχαν τον στόχο τους; Γιατί δεν αντιδρά κανείς;

Σε μια Ελλάδα που γερνάει ολοένα και πιο πολύ, σε μια χώρα που σκοτώνει με το «έτσι θέλω» τα παιδιά της, επειδή πρέπει (!) να συμμορφωθεί στις επιταγές των Μνημονίων και τις απαιτήσεις των «οικονομικών δολοφόνων», αναζητείται το ίδιο δυναμικό πλήθος. Η χώρα βρίσκεται στον δοκιμαστικό σωλήνα των Θεσμών εδώ και έξι χρόνια, ζώντας μέρα με τη μέρα έναν απίστευτο φαύλο κύκλο: «Ματώνεις, σε πληρώνω. Αντιδράς, σου κόβω τα χρήματα. Υποκύπτεις, σε ταπεινώνω. Και πάλι από την αρχή…».

Όμως πού είναι, άραγε, τώρα όλοι αυτοί που είχαν κατέβει τότε, εκείνες τις «παράξενες και περίεργες ημέρες» πριν από πέντε ακριβώς χρόνια στο Σύνταγμα και τις άλλες κεντρικές πλατείες των ελληνικών μεγαλουπόλεων;

Γιατί, αυτή τη στιγμή, περισσότερο από ποτέ, το ίδιο ερώτημα που τους είχε τεθεί και τότε στέκεται ολόρθο μπροστά τους: Ποια είναι, τελικά, η προοπτική μας για το μέλλον; Ποια είναι προοπτική για εμάς και τα παιδιά μας, όταν αυτός ο φαύλος κύκλος καταστρέφει και διαλύει τις ζωές μας; Μπορεί να απαντήσει κανείς σε αυτό το ερώτημα;

Σίγουρα, ένας πολιτικός δεν θα μπορούσε να απαντήσει, ακριβώς επειδή κι εκείνος έχει λερώσει τα χέρια του μέσα στη «μνημονιακή λάσπη» που τα έχει χώσει και που μας την ταΐζει καθημερινά. Δεν μπορεί να απαντήσει, γιατί ο ίδιος συμβιβάστηκε περισσότερο από τον καθέναν. Γιατί, η καρέκλα και η αποζημίωση ήταν, είναι και θα είναι οι καλύτερες φίλες του… Και να μη βιαστεί να μιλήσει για «απαξίωση της πολιτικής», όταν ο ίδιος την απαξιώνει κάθε μέρα με ψέματα: Ζάππεια, Προγράμματα Θεσσαλονίκης, λόγια, λόγια, χωρίς ουσία και χωρίς το παραμικρό νόημα!

Ας βάλουμε, λοιπόν, στη θέση του τις γενιές των 30άρηδων και 40άρηδων που στέκονται νωθρές μπροστά στο έγκλημα - και μέσα σε αυτούς συγκαταλέγεται και ο υπογράφων το συγκεκριμένο κειμένο: Μπορούμε να ονειρευόμαστε; Όχι! Δεν έχουμε δικαίωμα να κάνουμε οικογένεια, δεν έχουμε δικαίωμα να κάνουμε παιδιά, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να έχουμε ένα δικό μας κεραμίδι. Κι όλα αυτά γιατί όλα είναι δανεικά, όλα είναι κτήμα άλλων, κτήμα ξένων.

Ποια είναι η προοπτική, λοιπόν, για το δικό μας μέλλον; Ή, εάν εμείς θεωρούμε τους εαυτούς μας ξεγραμμένους, ποια είναι η προοπτική για τις επερχόμενες γενιές; Γιατί δεν απαντάμε όλοι εμείς οι ετερόκλητοι «Αγανακτισμένοι»; Όλοι οι πρωταγωνιστές της άνω, κάτω, πέρα και δώθε πλατείας; Τι διάβολο έχουμε πάθει και δεν αντιδράμε μπροστά στον βιασμό που υφίστανται οι ζωές και οι ψυχές μας;

Συμβιβαστήκαμε; Συνηθίσαμε να ακούμε την ίδια ακριβώς φράση σε επανάληψη από το πρωί ίσαμε το βράδυ και μας φαίνεται τόσο κοινότυπη πια; «Ματώνεις, σε πληρώνω. Αντιδράς, σου κόβω τα χρήματα. Υποκύπτεις, σε ταπεινώνω. Και πάλι από την αρχή…».

Ζούμε μονίμως με διχαστικά δίπολα, πασπαλισμένα με μπόλικη «πολιτική ορθότητα»: δεξιός – αριστερός, ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ, πατριώτης – ανθέλληνας… Και την ίδια στιγμή αγνοούμε την ύπαρξή μας και τη θέση μας και ξεχνάμε το πηγαίο ερώτημα: γιατί αφήνουμε να συμβαίνουν όλα αυτά;

Πού είναι το όραμα των «Αγανακτισμένων»; Έσβησε; Ξεθώριασε, μήπως, κι αυτό, όπως οι «κόκκινες γραμμές» των εκάστοτε μνημονιακών κυβερνήσεων, οι ηγέτες των οποίων υπόσχονταν ότι θα «έσκιζαν τα Μνημόνια σελίδα προς σελίδα»; Αλήθεια, μήπως έχει αντιληφθεί κανείς ότι εκείνο που σκίζεται καθημερινά κομμάτι – κομμάτι είναι οι δικές μας ζωές; Τα Μνημόνια δεν έφυγαν και ηχούν στα αυτιά μας, με την ίδια, πάντοτε, εκνευριστική επωδό: «Ματώνεις, σε πληρώνω. Αντιδράς, σου κόβω τα χρήματα. Υποκύπτεις, σε ταπεινώνω. Και πάλι από την αρχή…».

Θα πει κάποιος πολύ εύκολα: μας ψεκάζουν, μας ρίχνουν κάτι στο νερό! Αστεία πράγματα… Ο πραγματικός ένοχος φαίνεται κάθε ημέρα, όταν κοιτάζουμε το είδωλό μας στον καθρέφτη. Γιατί είμαστε και θύματα αλλά και θύτες ταυτόχρονα. Γιατί το «δεν βαριέσαι, άσε τους άλλους να τρέχουνε» έχει γίνει δεύτερη φύση μας.

Για τους από πάνω δεν είμαστε «Αγανακτισμένοι», είμαστε «Βολικοί», «Νωθροί» και «Μαλθακοί» (αρχαιοελληνιστί «Μαλάκες»). Άραγε, τόσο πολύ βολευτήκαμε, Μαλάκα μου; Τόσο πολύ ευχαριστημένοι είμαστε με αυτό το τσιτάτο; «Ματώνεις, σε πληρώνω. Αντιδράς, σου κόβω τα χρήματα. Υποκύπτεις, σε ταπεινώνω. Και πάλι από την αρχή…».

Για πόσο καιρό ακόμα θα είμαστε «Βολικοί»; Για πόσο ακόμα θα ντρεπόμαστε να κοιτάζουμε τους εαυτούς μας στον καθρέφτη;

Σσστ! Σιγά! Η Πατρίδα κοιμάται…

www.newsbomb.

Στέφανος Ζαφείρης:Φοβισμένο Φαντασματάκι δεν υπήρξα ποτέ!!!!

Ξέρω πια τι σημαίνει πολιτική. Δε γίνεται. Καταρχήν στην Ελλάδα δεν έχουμε το στοιχειώδες. Δεν έχουμε έναν στοιχειώδη πολιτικό πολιτισμό, γιατί αυτά τα καθίκια δε μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους.
Η πατρίδα κινδυνεύει, η πατρίδα βουλιάζει, και πολεμάν σαν κατίνες ο ένας τον άλλον, εσύ έκανες εκείνο στο αυτό κι εσύ έκανες το άλλο. Δεν έχουν την παλικαριά, την εντιμότητα να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να αφήσουν τις κατινιές στην άκρη και να κουβεντιάσουν. Είναι τυχαίο; Μα ένας δεν αυτοκτόνησε απ’ αυτούς εδώ τριανταπέντε χρόνια; Ένας δε ζήτησε συγγνώμη, ένας δεν παραιτήθηκε;
Όταν σταμάτησα να είμαι επαγγελματίας επαναστάτης, είπα να γίνω κι εγώ μέλος αυτής της κοινωνίας. Να αντιληφθώ τι γίνεται και τι είναι αυτό που θέλω να ανατρέψω.
Όταν συνειδητοποίησα ότι δε μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι να μη με αλλάξει αυτό.
Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη. Να μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα. Με το δικό σου βλέμμα.
Η ζωή είναι ένα δώρο που μας δίνεται μία φορά. Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ξημερώνει λένε «άντε να τελειώσει κι αυτή η κωλομέρα». Και δεν καταλαβαίνουν ότι κάνουν άλλο ένα βήμα προς το θάνατο.
Έσβησε άλλο ένα κεράκι. Αμύνομαι, λοιπόν, για να μην με αλλάξει το σύστημα. Να παραμείνω άνθρωπος. Κι αυτό για εμένα είναι μεγάλη επανάσταση. Να μη γίνω σαν κι αυτούς. Τα κατάφερα και γλίτωσα. Έσωσα την τρυφερότητα, την ευαισθησία και το ρομαντισμό μου. Γιατί πάντα έλεγα «εγώ είμαι κάποιος άλλος, δεν είμαι σαν κι εσάς. Και θέλω να παραμείνω έτσι». Αυτό, όμως, σημαίνει να αποκρούεις την καθημερινή κοινωνική βαρβαρότητα. Αν έγραφα ένα τελευταίο βιβλίο θα ήταν για το σήμερα και το αύριο. Δεν μπορώ να φανταστώ, όμως, ένα ωραίο αύριο. Το μεγάλο μου πρόβλημα θα ήταν πού να πάω τους ήρωές μου. Δεν βρίσκω κάποιο μέρος σε αυτό τον πλανήτη».
Χρόνης Μίσσιος

Υ.Γ oroposavrio:Ονομάζομαι Ζαφείρης Στέφανος.
Γεννήθηκα στην Απείρανθο της Νάξου πριν ακριβώς 54 χρόνια.
Από μικρό παιδί(6 ετών),ζω και διαμένω στα Νέα Παλάτια του Ωρωπού.
Όλοι γνωρίζουν τον χαρακτήρα μου, για αυτό και πολύ κόσμος ακόμα με αποκαλεί Ζαφειράκο.
Ανήκα, ανήκω και θα ανήκω όσο ζω στην Κέντρο-Αριστερά.
Σαν ιδέα(απατηλή) και όχι σαν κομματική τοποθέτηση(πάει αυτό μας τελείωσε).
Το 2010 στήριξα-υποστήριξα-βοήθησα(τιμή μου) τον τέως Δήμαρχο(και κουμπάρο μου),να εκλεγεί Δήμαρχος.
Υπήρξα Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Νέων Παλατίων(τιμή μου) και Πρόεδρος της Πρωτοβάθμιας Σχολικής Επιτροπής του Δήμου (τιμή μου)!
Αυτοκριτικά ,επέλεξα την αποχή μου από τα Δημοτικά δρώμενα, μετά την λήξη της θητείας μας, μιας και έκρινα πως δεν προσέφερα τίποτα απολύτως στην καλυτέρεψη αυτού του τόπου.
Έκτοτε ασχολούμαι μόνο με πράγματα που με ευχαριστούν , θεωρώντας μάλιστα πως τα έχω αδικήσει πολλά χρόνια τώρα, ασχολούμενος με κυνήγια Χίμαιρών και άπιαστων ονείρων.
Είμαι όμως υποχρεωμένος από τα πράγματα και από την επιμονή κάποιων ανθρώπων και ιδιαίτερα του πρώην Δημάρχου, Γιώργου Γαβριήλ, να με εμπλέκει και να με ταυτίζει με το site:oroposnews.net(Παρατηρητής Ωρωπού),να δηλώσω δύο-τρία πράγματα:
Α)Δηλώνω χωρίς φόβο και πάθος ,μιας και σε κανέναν δεν χρωστώ και σε κανέναν δεν έχω την παραμικρή υποχρέωση, πως είμαι θετικά διακείμενος απέναντι στην Δημοτική Αρχή του Θωμά Ρούσση, μιας και γνωρίζω πως σε αυτό το φαύλο κύκλο που βρίσκεται η χώρα μας, λίγα πράγματα μπορούν να γίνουν(το έζησα πρόσφατα από μέσα) και πως τηρουμένων των αναλογιών, μια χαρά τα πάει ,κάνοντας βεβαίως λάθη και έχοντας παραλήψεις, που δεν οφείλονται σε κακοδιοίκηση αλλά σε διαφορετική νοοτροπία αντιμετώπισης των πραγμάτων.
Β)Ότι έχω να πω, το λέω και το γράφω στο δικό μου κανάλι(oroposavrio) και πουθενά αλλού.
Γ)Καλώ λοιπόν όλους όσους με εμπλέκουν με άλλου είδους κανάλια, να σταματήσουν να το κάνουν, γιατί απλούστατα θα με αναγκάσουν να ανοίξω , τούτο δω το κανάλι, πού έχει μόνο φανατικούς φίλους και μόνο φανατικούς εχθρούς, μιας και λέει τα πράγματα στα ίσια και σταράτα, χωρίς να έχει κάνει προηγουμένως λογαριασμό, αν υπάρχει συμφέρον ή όχι.
Δ)Φοβισμένο Φαντασματάκι δεν υπήρξα ποτέ και φυσικά δεν θα γίνω τώρα.

Σας ευχαριστώ που διαθέσατε τον χρόνο σας για να με διαβάσετε(όσοι το κάνατε) και συμπαθάτε με, αν είπα κάτι παραπάνω από ότι έπρεπε.

ΖΑΦΕΙΡΗΣ  ΣΤΕΦΑΝΟΣ
Άνθρωπος

Το oroposavrio δεν έκλεισε!Ξεκουράζεται!

Στ’ αστεία παίζαμε!

Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας
Mέσα στη μέθη του παιχνιδιού σας δώσαμε και τις γυναίκες μας
Tα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε
Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα.
Nύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ’ το φως της ημέρας
Mήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείχτη
Δε βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε χάναμε ολοένα
Πώς θα φύγουμε τώρα; που θα πάμε; ποιος θα μας δεχτεί;

Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας
Kλέφτες!
Στα ψέματα παίζαμε!

Υ.Γ oroposavrio:Αφιερωμένο σε κάποιον που σήμερα μου είπε, πως είναι κρίμα που έκλεισε το oroposavrio!!!!!

***

Μανόλης Αναγνωστάκης : από τα Ποιήματα, Πλειάς – 1975

Αυτός είναι ο ρόλος της κυρίας Ελένης Σγουράκη,διευθύντριας τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας?Υπάρχει κώδικας δεοντολογίας,Δημοτικών Υπαλλήλων?Μήπως τον καταπατά κατάφορα?

Πριν λίγες ημέρες έγινε σε διάφορες ομάδες στο Facebook, κοινοποίηση μιας δημοσίευσης στο blog :krisseis.blogspot.gr, με τίτλο:Γιατί δεν μπορεί να γίνει νομοθετική ρύθμιση για το γήπεδο "Αγιά Σοφιά"!
Πραγματικά καλογραμμένο άρθρο, που προφανώς έχει γραφτεί από ειδικό, που έχει ασχοληθεί και μελετήσει(μονόπλευρα βέβαια) το θέμα.
Κάποιον Αρχιτέκτονα, κάποιον Πολιτικό Μηχανικό(ποιος-ποια να είναι άραγε?)
Εκεί λοιπόν περιγράφεται για άλλη μια φορά, γιατί δεν μπορεί να γίνει νομοθετική ρύθμισα για το γήπεδο της ΑΕΚ και προαναγγέλλονται με τον γνωστό ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ-ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ τρόπο, προσφυγές θιγόμενων πολιτών, που θα κατατεθούν άμεσα!!!!!!
Προφανώς ο άμεμπτος συντάκτης, έχει την ικανότητα να προβλέπει το μέλλον!!!!!!!
Αυτή λοιπόν η ανάρτηση, την οποία διαβάζουν καμιά 10αριά κολλημένοι και καμιά 10αριά βαλτοί, δημοσιεύτηκε και στην ομάδα ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ-ΧΑΛΚΗΔΟΝΑ!
Μέχρις εδώ όλα καλά!
Όμως όπως φαίνεται στην φώτο που παρακάτω δημοσιεύουμε, αυτή η ανάρτηση συνοδεύεται και από μια κοινοποίηση.
Πράγμα που βεβαίως σημαίνει, πως αυτός που έκανε την κοινοποίηση, όχι απλά συμφωνεί μαζί της, αλλά έχει τόσο μεγάλη χαρά, που θέλει πραγματικά να την δημοσιοποιήσει και να την μεταφέρει και σε όλον τον κόσμο.
Και πάλι ως εδώ όλα καλά.

Αν όμως κάποιος μπει στον κόπο να ανοίξει το όνομα του κοινοποιούντος, θα πέσει πάνω στην κυρία ΕΛΕΝΗ ΣΓΟΥΡΑΚΗ!
Και ποια είναι η κυρία ΕΛΕΝΗ ΣΓΟΥΡΑΚΗ, που τόσο πολύ χαίρεται και πανηγυρίζει για αυτή την δημοσίευση(σαν να την έγραψε αυτή)??????????????
ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΝΕΑΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ!!!!
Ερωτώ με τα λίγα που κατέχω με την ενασχόλησή μου με τα κοινά.
-Υπάρχει κώδικας ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ δημοσίων-δημοτικών υπαλλήλων????????
-Επιτρέπεται ένας άνθρωπος που έχει τοποθετηθεί, σε μια τόσο νευραλγική και καίρια θέση, να παίρνει δημόσια και ξεκάθαρα θέση, απέναντι σε ένα θέμα που ταλανίζει τόσες χιλιάδες κόσμο, σε ολόκληρη την Ελλάδα?
-Ποιος δίνει την άδεια σε μια δημόσια λειτουργό να δείχνει με τόσο ξεδιάντροπο τρόπο, την προκατάληψη και την εχθρότητα της, απέναντι σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα?
-Δεν θα πρέπει να επέμβουν τα αρμόδια πειθαρχικά όργανα, για να την ανακαλέσουν τουλάχιστον στην τάξη?
Κυρία Σγουράκη
Αν αυτή είναι η δημοκρατία την οποία πρεσβεύεται εσείς και η ομάδα σας, ευχαριστώ τον Θεό που είμαι απέναντι.
Κρατείστε για το άτομο σας , τα κόμπλεξ και τα κολλήματα σας και σκεφτόμενη την θέση σας, μην δείχνεται με τέτοιον ξεκάθαρο τρόπο, ποιοι ακριβώς είναι οι σκοποί σας!
Και κάτι ακόμα κυρία Σγουράκη.
Πείτε στον ηγεμόνα και στους ηγεμονίσκους του, πως ο λαός της ΑΕΚ, ο δημοκρατικός, ο Αριστερός , ο ταλαιπωρημένος, δεν θα σας δώσει χρόνο για πολύ ακόμα.
Όπως σε μια νύχτα, γκανγκστερικά και με δόλο μας αφαίρεσαν το σπίτι μας , έτσι το θέλουμε πίσω!
Και θα το πάρουμε!
Υ.Γ Ο Στάλιν πέθανε κυρία Σγουράκη και μαζί όλες οι μεθόδους που χρησιμοποιούσε, αυτός και τα τσιράκια του.
Καληνύχτα κυρία Σγουράκη!!!!!!